Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Tanta est haereticorum calliditas, ut falsa veris malaque bonis permisceant, salutaribusque rebus plerumque erroris sui virus interserant,
quo facilius possint pravitatem perversi dogmatis sub specie persuadere veritatis".
(S. Isidorus Hispalensis, Sententiae, III, 12)

-------------------

"Taką jest przebiegłość heretyków, iż prawdę z fałszem, a złe z dobrem mieszają, do rzeczy zbawiennych jad swojego błędu wlewają,
aby tym łatwiej mogli przekonać, że prawdę mówią, gdy tymczasem nieprawość sieją". (Św. Izydor z Sewilli, Sentencje, 3, 12)

"Pod Sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 54. Październik 2014 

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (31 PAŹDZIERNIKA 2014)

Ks. Profesor Franciszek Spirago. Nauka o Sakramencie Małżeństwa (nowość, djvu)

P. Christianus Pesch SI. Compendium Theologiae dogmaticae (uzupełniono, djvu)

Biblia Łacińsko-Polska, czyli Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, podług tekstu łacińskiego Wulgaty i przekładu polskiego ks. Jakuba Wujka SI z komentarzem Menochiusza SI przełożonym na język polski (uzupełniono, djvu)

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich. ( PDF ) (Wyznaję także, że ci, którzy prawdziwie pokutując w miłości Bożej schodzą z tego świata, póki przez godne owoce pokuty nie zadośćuczynią sprawiedliwości Boskiej za swoje złe uczynki i zaniedbania, dusze ich po śmierci w mękach czyśćcowych oczyszczane bywają, a żeby w tychże mękach ulżenie, i z nich uwolnienie mogli mieć, dopomaga im wstawiennictwo żywych wiernych, mianowicie ofiary Mszy świętych, modlitwy i jałmużny oraz inne pobożne uczynki, które zgodnie z ustawami kościelnymi wierni zwykle czynią za innych wiernych; i że dusze tych, którzy po przyjęciu Chrztu żadnym wcale grzechem się nie splamili, także i te, które splamiwszy się grzechem zostały oczyszczone albo w ciele tym, albo wyzute z niego, do Nieba zaraz przyjmowane bywają, i jaśnie widzą Boga w Trójcy jedynego jako w sobie jest, stosownie jednak do różnicy zasług, jedne od drugich doskonalej; dusze zaś tych, którzy w uczynkowym grzechu, a tym śmiertelnym, albo z samym tylko pierworodnym z tego świata schodzą, natychmiast do piekła zstępują, jednakże nierównymi mękami karane bywają. Wyznaję także, że Święta Stolica Apostolska i Rzymski Papież dzierży prymat nad całym światem, i że tenże Papież Rzymski prawdziwym jest następcą świętego Piotra, Księcia Apostołów, i prawdziwym Namiestnikiem Chrystusa, całego Kościoła Głową i wszystkich wiernych Ojcem i Nauczycielem, że Pan nasz Jezus Chrystus w osobie świętego Piotra jemu przekazał pełną władzę nauczania, rządzenia i kierowania całym Kościołem, jak to (co tenże Sobór Florencki stwierdza) jest zawarte w dziejach ekumenicznych Soborów i w świętych Kanonach. Wyznaję także, że przepisy prawne Starego Testamentu, albo Mojżeszowego prawa obrzędy, święte ofiary i sakramenty, za przyjściem Pana naszego Jezusa Chrystusa ustały, i po rozgłoszonej Ewangelii bez grzechu nie mogą być zachowywane; także, że starego zakonu różność potraw czystych i nieczystych, do praw obrzędowych należy, które za powstaniem Ewangelii ustały) (nowość)

Ecclesiae Magisterium. Urbanus Papa VIII, Benedictus Papa XIV. Professio Fidei Orientalibus praescripta. ( PDF ) ([Profiteor] item Apostolicas et Ecclesiasticas traditiones suscipiendas esse, et venerandas... Caetera item omnia suscipio et profiteor, quae recipit et profitetur Sancta Romana Ecclesia, simulque contraria omnia, et schismata et haereses ab eadem Ecclesia damnatas, rejectas et anathematizatas, ego pariter damno, rejicio et anathematizo. Insuper Romano Pontifici Beati Petri Principis Apostolorum successori, ac Jesu Christi vicario veram obedientiam spondeo, ac juro. Hanc fidem Catholicae Ecclesiae, extra quam nemo salvus esse potest, quam in praesenti sponte profiteor et veraciter teneo, eamdem integram et inviolatam usque ad extremum vitae spiritum constantissime (Deo adjuvante) retinere et confiteri, atque a meis subditis, vel illis quorum cura ad me in munere meo spectabit, teneri, doceri et praedicari, quantum in me erit, curaturum) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Bergoglio o (nie)istnieniu Boga. ( PDF ) (Święty Ignacy Antiocheński powiedział: "Unikaj heretyków jak dzikich bestii; albowiem są wściekłymi psami, kąsającymi skrycie". Św. Antoni z Egiptu mówił: "Nie kalajcie się obcowaniem z arianami, albowiem ich nauka nie od Apostołów pochodzi, ale od demonów i od ich ojca, diabła". Dlaczego Kościół tak bardzo nienawidzi herezji? Ponieważ właśnie jego wierność Boskiemu Oblubieńcowi, Naszemu Panu Jezusowi Chrystusowi, polega w pierwszej kolejności na wierności doktrynie. Jeśli Kościół traci ciągłość doktryny, to zawodzi w realizacji swej najbardziej fundamentalnej misji. Jako że bez wiary nie ma zbawienia. Symbol Atanazjański głosi: "Ta jest wiara katolicka której jeżeli kto wiernie i mocno nie wyznaje, zbawiony być nie może". Dlatego też strasznie jest patrzeć jak rzekomo katolicki świat ignoruje herezję i bluźnierstwo w beztroskiej ciszy. Ta zblazowana postawa wskazuje na fakt, że hierarchia Novus Ordo nie jest prawdziwą katolicką hierarchią. Pokazuje to, że nie są wspomagani przez Ducha Świętego w utrzymywaniu Kościoła na właściwej doktrynalnej ścieżce. Powinniśmy zapamiętać z tej lekcji jak łatwo jest ludziom – niewspomaganym przez Boga – popaść w herezję. Kościół katolicki od dwóch tysięcy lat zachowuje nienaruszoną katolicką doktrynę. W ciągu zaledwie pięćdziesięciu lat modernizmu, podczas których Boska asystencja została odebrana tym infiltrującym heretykom, ta fałszywa hierarchia doszła do punktu, kiedy "papież" może powiedzieć, że "Bóg nie istnieje" i nazwać Boską istotę "Bogiem w sprayu" i nie pojawi się ani jedno słowo oburzenia. W tym dogmatycznym odrętwieniu straszne jest to, że stanowi ono idealną atmosferę dla przyjścia Antychrysta. Ogół populacji, a nawet prawie wszyscy [nominalni] katolicy są gotowi przyjąć jakąkolwiek doktrynę, bez względu na to jak heretycka, jak podła, jak przewrotna, albo jak niegodziwa by ona nie była) (nowość)

Ks. Benedict Hughes. Franciszek okazuje względy dla ruchu charyzmatycznego. (28 lipca Franciszek poleciał helikopterem na miejsce budowy Zielonoświątkowego Kościoła Pojednania w Caserta. Spotkał się prywatnie z Giovannim Traettino, zielonoświątkowym kaznodzieją i starym przyjacielem. Przemawiając w kościele do około 350 zielonoświątkowych wiernych, Franciszek przeprosił za katolickie prześladowania zielonoświątkowców! Przyznał, że wielu było zbulwersowanych jego wizytą, lecz stwierdził, że znalazł się tam tylko po to, "by spotkać się z braćmi". Rzeczywiście, ta wizyta nie powinna dziwić. Po jego wyborze, w Internecie krążyły zdjęcia z Buenos Aires jak Bergoglio klęczy przed protestanckim pastorem oczekując na jego błogosławieństwo. Od czasu swego wyboru, często spotykał się prywatnie z różnymi zielonoświątkowymi i ewangelickimi pastorami. 4 czerwca bieżącego roku w Domu świętej Marty odbył długie spotkanie z kilkoma protestanckimi przywódcami ze Stanów Zjednoczonych. 24 czerwca miał kolejne spotkanie, tym razem z grupą znanych ewangelickich i zielonoświątkowych pastorów i teleewangelistów, w tym sekretarza generalnego i ogólnoświatowego ambasadora Światowego Aliansu Ewangelicznego. Spotkanie trwało trzy godziny obejmując również wspólny obiad w refektarzu Domu św. Marty, kiedy to Franciszek, pośród gromkich śmiechów, "przybił piątkę" z jednym z pastorów... Ażeby nie było żadnych wątpliwości odnośnie jego intencji, Franciszek zapewnił tych protestantów: "Nie interesuje mnie nawracanie ewangelicznych chrześcijan na katolicyzm". W rzeczy samej... Po cichu, a raczej niezbyt po cichu, "charyzmatyczna odnowa" przejmuje współczesny "katolicki" Kościół. Młodzi ludzie są przesiąknięci jej praktykami i poglądami. Coraz częściej będziemy widzieć kościół przeniknięty protestanckimi ideami i praktykami, w tym różnymi emocjonalnymi cechami, z którymi niegdyś można się było spotkać tylko w ruchu zielonoświątkowym. Nikt nikogo nie będzie próbował nawracać – byle tylko wszyscy byli zgromadzeni w jedną, wielką, nieosądzającą nikogo, szczęśliwą rodzinę. I kiedy stanie się to rzeczywistością, historia pokaże, że Franciszek uczynił wiele by do tego doprowadzić) (nowość)

Synod Zamojski (1720). Forma profesji Wiary. ([Wyznaję] także, że Apostolskie i Kościelne podania, mają być szanowane i przyjmowane... Insze także wszystkie rzeczy przyjmuję i wyznawam, które przyjmuje i wyznawa Święty Kościół Rzymski, i oraz wszystkie rzeczy przeciwne, schizmy i kacerstwa, od tegoż Kościoła potępione, odrzucone i anatematyzmowane, i ja równie potępiam, odrzucam i anatematyzuję, albo wyklinam. Do tego Rzymskiemu Papieżowi prawdziwemu błogosławionego Piotra Xiążęcia Apostolskiego następcy i Namiestnikowi Chrystusowemu prawdziwe posłuszeństwo obiecuję i przysięgam. Tęż Wiarę Katolickiego Kościoła, w którym nie będąc, żaden zbawiony być nie może, którą teraz dobrowolnie wyznaję, i prawdziwie trzymam, onę całą i nienaruszoną, aż do ostatniego tchu życia mego, statecznie za pomocą Bożą trzymać, i wyznawać, i żeby moi także poddani, i ci, których staranie do mego Urzędu należeć będzie, trzymali, uczyli i opowiadali, ile ze mnie będzie można, starać się mam i powinien będę) (nowość)

Księża poznańscy. Rusin, Moskal i Polak, czyli Kościół unicki a Schizma ( PDF ) (uzupełniono)

Księża poznańscy. Rusin, Moskal i Polak... VII. Dzieje Kościoła unickiego od Synodu Zamojskiego aż do czasów naszych. ( PDF ) (Polak. ... Widząc to wszystko, chciałoby się nieraz zawołać: Panie! dopókiż cierpieć będziesz tę obrzydliwość spustoszenia? Rusin. Po ludzku rzeczy biorąc, diecezja chełmska już się zachwiała i ku upadkowi pochyliła; nie traćmy przecież nadziei. Pan Bóg sprawiedliwy, a cierpienia unitów wielkie i wierność ich przedziwna; więc może zabłysnąć dzień zmiłowania, i da Zbawiciel, iż odsiecz na czas jeszcze przybędzie. W każdym razie czuję, że na unitów galicyjskich wielkie spływają obowiązki. Oni teraz bronić muszą tak ciężko zagrożonej spuścizny: Synodów Brzeskiego i Zamojskiego; oni przechowywać ogień święty do lepszych czasów, pamiętając, że plan wielkiego Papieża nawrócenie Wschodu Unii za cel sobie wytknął. Bodajby tylko zrzekli się nienawiści i zazdrości do łacinników, pamiętając, że mają wspólną matkę, Kościół rzymski, i wspólną przeszłość dziejową z Polakami; byleby nie marnowali czasu na próżnych zapasach, ale wzięli się szczerze do wewnętrznej pracy, za którą odrodzenie przyjdzie. Moskal. Szczęściem, że nie znajdziesz wielu unitów, co by tak jak ty dało się ułowić w sidła kłamstw polskich i fałszywej polskiej czułości. Kwil sobie spokojnie; twoi bracia z nami trzymają i nie spoczną, póki za naszą pomocą nie pomszczą się na Lachach. Słuchałem spokojnie matactw i wykrętów z ust Polaka, ale mnie one nie przekonały. Zbijać ich nie będę; żałuję, żem i tak zarzuty czynił. Na co się przyda spór na słowa? My mamy za sobą siłę, a kto silny, po tego stronie prawda stoi. Polak. Macie siłę, bo ją wam Pan Bóg do czasu daje; jednakże w końcu każda siła upada, a prawda Boża trwa na wieki. Bracie Rusinie, myśmy oba nieszczęśliwi; jednakże mamy tę pociechę, iż wiemy, że służymy dobrej sprawie i że ufamy, iż w końcu sprawiedliwość zwycięży. Z nami są zresztą wszystkie serca szlachetne. Oto w chwili upadku Unii za cesarza Mikołaja powiedział czcigodny kardynał Pacca w publicznej mowie: "aby wystawić stan Kościoła w nieszczęśliwej Polsce pod rządem rosyjskim, nie znajduję innych wyrazów, krom wyrazów używanych przez Papieży, gdy wyznaczają biskupów do krajów niewiernych: stan to, nad którym płakać trzeba, a którego opisać niepodobna. Nie śmiem wyrzekać o tym co ludy owe czeka w przyszłości. Wiem tylko z Pisma św. i z dziejów świata, iż kiedy Kościół wyczerpał wszystkie środki, to Pan wstaje sam, aby sądzić w swojej sprawie; i słychać wtedy pogrzmiewającą zapowiedź owych strasznych kar, które spadają z nieba na narody, a nie oszczędzają głów koronowanych") (nowość)

René Bazin. Papież Pius X. Modernizm. (Encyklika Pascendi dominici gregis – z dnia 8. IX. 1907 r. – jest najobszerniejszą z tych, jakie wyszły spod pióra Piusa X. Encyklika ta ujawnia herezję szczególniej subtelną. Pisarze włoscy, niemieccy, francuscy i innych narodowości, prawie wszyscy mistrzowie stylu, wybornie umieli ukrywać swe właściwe dzieło pod formułkami szacunku dla religii: pretendując do zmodernizowania Kościoła, rzekomo dla jego dobra, podkopywali jego autorytet, jego dogmaty, jego etykę. Przygotowanie tej obszernej rozprawy o błędach herezji rozmyślnie pokawałkowanej, rozbitej i w ten sposób ukrytej, zajęło nie mniej niż dwa lata. Papież nie zabierał na razie głosu wprost, lecz na jego rozkaz i w jego imieniu ukazał się (3. VII. 1907 r.) dekret Kongregacji Świętego Oficjum, który potępił 65 zdań błędnych, zacytowanych z książek, lub z artykułów modernistów. Ten nowy Syllabus na wstępie sygnalizuje wysuwaną przez modernistów pretensję, aby uchylić się od sądu Rzymu; twierdzili oni bowiem, że "prawo kościelne, które każe dzieła dotyczące Pisma św. poddawać poprzedniej cenzurze, nie rozciąga się na pisarzy, którzy się oddają krytyce ksiąg Starego i Nowego Testamentu, lub też naukowemu ich badaniu". Czy należało więc pozostawić herezji swobodę, by mogła głosić publicznie swe nauki i zwodzić ludzi?... Ten akt oskarżenia i potępienia ostrzegał chrześcijan przed modernizmem i uprzedzał tych, którzy mogliby jeszcze wątpić o tym, że podtrzymywanie którejkolwiek bądź z wyżej wymienionych tez stanowiłoby poważną winę; jednakże nie sięgał do źródeł herezji i nie przedstawiał jej skutków. To stało się przedmiotem encykliki Pascendi. Ten traktat naukowy, – bo encyklikę Pascendi można tak nazwać – przede wszystkim określa stosunek modernistów do Kościoła. Nie chodzi tu, jak się to zdarzało nieraz w biegu historii, o ludzi, którzy wyraźnie zrywają z atakowanym przez siebie Kościołem, wręcz przeciwnie; moderniści toczą tę wojnę wewnątrz niego, podając się za troskliwych o dobro Kościoła reformatorów, którzy chcą go pogodzić z wymaganiami obecnego czasu. "Niewątpliwie są oni jednak nieprzyjaciółmi Kościoła i jeśli się powie, że Kościół nie ma gorszych, nie będzie to niezgodne z prawdą", pisze Papież... Ponieważ przywódcy modernizmu nie poddali się orzeczeniu Papieża ani po dekrecie z dn. 3. VII. 1907 r., ani też po encyklice z dn. 8. IX. 1907 r., Papież wydał Motu proprio z dnia 18. XI. 1907 r., którym podał do publicznej wiadomości, że "ktokolwiek miałby śmiałość bronić którejś z tez doktryny, potępionej jednym lub drugim z wyżej wymienionych dokumentów, naraża się ipso facto na karę ekskomuniki") (nowość)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Chrystianizm i porządek społeczny. (Chrześcijaństwo przyczyniło się do doczesnego dobrobytu ludzkości przez to, że wzmocniło porządek społeczny, którego wymaga natura ludzka; że uporządkowało namiętności ludzkie; że skierowało ludzki pęd do szczęścia na dobra wieczne. Według zdania św. Augustyna, to tylko społeczeństwo może być szczęśliwe, którego królową jest prawda, którego prawem jest miłość, którego celem jest wieczność... Porządek społeczny opiera się na sprawiedliwym rozkazie i właściwym posłuszeństwie w rodzinie, w państwie i w Kościele i na własności prywatnej. Chrystianizm wszystko to należycie uregulował... Chrystianizm tylko był zdolny przynieść na ten świat cnotę patriotyzmu. Najwierniejszy i najofiarniejszy patriotyzm, jak świadczy o tym historia, był zawsze u narodów katolickich. Wtedy tylko może być patriotyzm cnotą, gdy jest podporządkowany miłości niebieskiej ojczyzny. Jest też i patriotyzm pogański, fałszywy... Chrystianizm chroni przed tą chorobą; stawia on nas na takiej wyżynie, z której można zrozumieć i wyrozumieć cudzy obyczaj... W ostatnich stuleciach ulotnił się chrześcijański duch z szerokich warstw; postawiono wysoko liberalizm, a z nim nastał powrót do egoistycznego i żądnego użycia humanizmu, właściwego staremu pogaństwu. W rodzinie, w państwie i Kościele nie widzi się już instytucyj, przez Boga ustanowionych, ale rzeczy, które się o tyle zachowuje, o ile wydają się być pożyteczne dla ziemskich interesów egoizmu. Co się tyczy prawa własności, to nie ma się tu już żadnego względu na Boga; z własności zrobiono tylko potężny środek do zaspokojenia nieumiarkowanego egoizmu i najbrudniejszej zmysłowości. Najwyższym celem społecznego rozwoju ma być ustanowienie czegoś na podobieństwo raju, w którym by garstka uprzywilejowanych mogła używać szczęścia zwierzęcego, a masy ludu były traktowane, jak zwierzęta robocze. Liberalizm przekształcony dla interesu mas ludowych, nazywa się socjalizmem albo demokracją socjalną. Dla socjalizmu religia jest głupstwem i trzeba ją zniszczyć. Wszelka własność prywatna ustaje. Rodzinę należy usunąć; ludzie mają żyć jak zwierzęta. Władza publiczna powinna się troszczyć o dzieci i o kuchnię. Winę za rozszerzenie się socjalizmu ponosi przede wszystkim nienasycony egoizm bezreligijnych bogaczów, wielka nędza pracującego ludu i zanik chrześcijańskiego życia. Jedna rzecz, która może uchronić społeczność ludzką od zagrażającej jej ruiny – to powrót do prawdziwego chrystianizmu) (nowość)

Ks. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy (uzupełniono)

Ks. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy... Potęga modlitwy przeciw pokusom. (Czym jest modlitwa? Posłuchajmy św. Chryzostoma: Modlitwa jest bezpieczną kotwicą dla tych, którym grozi rozbicie, nieprzebranym skarbcem bogactw dla biednych, najskuteczniejszym lekarstwem dla chorych i strażą pewną dla tych, co się pragną utrzymać w świętości. Czego dokonuje modlitwa? Posłuchajmy św. Wawrzyńca Giustiniani: Modlitwa uśmierza gniew Boga, który natychmiast przebacza modlącym się z pokorą; wyjednywa wszystko, o co się prosi; zwycięża wszelkie potęgi wrogie; słowem, przemienia ludzi ślepych w oświeconych, słabych w mocnych, grzeszników w świętych. Komu potrzeba światła, niech prosi Boga, a otrzyma. Zaraz jak tylko udałem się do Pana, powiada Salomon, otrzymałem mądrość: Wzywałem i przyszedł na mnie duch mądrości (Mądr. 7, 7). Kto potrzebuje męstwa, niech prosi Boga, a dostanie. Gdym tylko otworzył usta do modlitwy, mówi Dawid, przyszła mi pomoc od Boga (Ps. 118, 131). A jakim sposobem święci męczennicy nabyli takiej mocy do opierania się tyranom, jeżeli nie modlitwą? Ona wyjednała im męstwo do zwycięstwa nad katuszami i śmiercią. Słowem, kto się posługuje tą wielką bronią modlitwy, mówi św. Piotr Chryzolog, nie wpada w grzechy, traci przywiązanie do ziemi, wstępuje do nieba i już w tym życiu poczyna cieszyć się przebywaniem z Bogiem) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi... Ćwiczenie się w cnotach z miłości ku Maryi. Miłość Boża. (Przemawia do nas Bóg: "Będziesz miłował Pana Boga twego ze wszystkiego serca twego". Kto z ludzi, kto z pomiędzy duchów anielskich najlepiej wypełnił to przykazanie? Miłością Boga Maryja prześcignęła wszystkich Aniołów najwyższej hierarchii i ludzi najświętszych. Powiada św. Bernard, że miłość Boga nie tylko przeszyła Jej serce, lecz na wskroś przeniknęła i tak objęła, że w Maryi nie było ani cząsteczki, która by tą miłością nie była objętą. Serafinowie niebiescy mogliby się od Niej uczyć, jak należy dobrego Boga miłować. W sercu Maryi nie było żadnego uczucia ziemskiego, które by tę miłość ku Bogu utrudniało albo przerywało... Miłość Boża ogarnęła Maryję całkowicie, w Niej była pogrążona jako w morzu. Jeden z największych teologów chrześcijańskich (Suarez) powiada, że Maryja Panna tyle aktów miłości Bożej wydała za życia, iż ich nikt nie zdoła policzyć... Ponieważ więc ta cnota tak miłą Maryi, ponieważ miłość Boga jest królową cnót wszystkich, związką doskonałości, dlatego wszyscy zwracajmy się do Maryi, aby nam u Boga wyprosiła ten skarb niezrównany... Uczyńmy więc, czego żąda od nas Boski Zbawiciel: miejmy w nienawiści każdy grzech, strzeżmy się miłości własnej, a Syn Maryi da nam wino, cudowniejsze od wina w Kanie Galilejskiej, da nam miłość swoją, która jest największym skarbem chrześcijanina, fundamentem przykazań Bożych, kolumną, twierdzą, matką, królową cnót wszystkich. Ta cnota jest złotem najszlachetniejszym, za które można kupić królestwo niebieskie; ona ogniem i słońcem, które oświeca, użyźnia i ożywia wszystko, ona ludzi zamienia w Serafinów. Starajmy się więc o tę cnotę, której najpiękniejszy i najcudowniejszy wzór w Maryi widzimy. Ta Matka pięknej miłości niech nas zaprowadzi do Jezusa Chrystusa, Boga i Zbawiciela naszego, bo On dobrem najwyższym, miłości najgodniejszym, bo On nas pierwej umiłował i siebie samego za nas wydał, stawszy się człowiekiem. On za nas podjął ochoczo na drzewie krzyża sromotną śmierć. On nam ustawicznie świadczy dobrodziejstwa, a tej miłości koniecznie od nas się domaga i za nią nagradza) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". W dzień Wszystkich Świętych. (U stóp krzyża przydrożnego w Avonçon pobożna pasterka Benedykta, klęcząc, odmawiała różaniec św. za dusze w czyśćcu cierpiące. Żałosny jęk dzwonów wśród ciszy wieczornej wydawał się jękiem dusz pokutujących. Spojrzała rozmodlona na niebo zasiane gwiazdami i dalej bez przestanku odmawiała modlitwę. Modliła się długo. Nagle spostrzegła gęsty obłok, jakby z doliny wychodzący, a wśród niego długi szereg dusz w postaci ludzkiej. Procesja ta powoli szła do pobliskiej miejscowości a powietrze drgało dziwnie pięknym śpiewem. Maryja Niepokalana i dwóch aniołów prowadziło ten pochód) (nowość)

O. Brunon Vercruysse SI. Przewodnik prawdziwej pobożności. Uroczystość Matki Bożej Różańcowej. (Nabożeństwo różańcowe zostało wprowadzone na początku XIII wieku, w 1208. Był to wiek pełen klęsk i nieszczęść, szczególnie dla południowej Francji, gdzie herezja albigensów krwawe szerzyła spustoszenia. Kiedy wszelkie usiłowania, aby złemu tamę położyć, bezskutecznymi się okazały, wtedy posłano tam wielkiego męża apostolskiego, świętego Dominika, założyciela zakonu kaznodziejskiego. Święty położył całą nadzieję w pośrednictwie Najświętszej Panny, do której się modlił dniem i nocą. Oczekiwania jego nie zostały zawiedzione: Matka Boża stanęła przed nim i objawiła mu nabożeństwo, zwane później Różańcem Maryi, zapewniając, że jeśli je rozpowszechni między ludźmi, to wyniknie stąd wielki i zbawienny dla nich pożytek, który też wnet się okazał. Nawrócenie przeszło stu tysięcy kacerzy, a niezliczonego mnóstwa zatwardziałych grzeszników, dowiodło wszystkim skuteczności tego nabożeństwa; toteż wkrótce nadzwyczaj się rozpowszechniło i zostało przyjęte przez cały świat chrześcijański. Wkrótce potem Papieże zatwierdzili bractwo Różańca świętego, obdarzając je niezliczonymi odpustami, postanawiając oraz, aby święto Matki Bożej Różańcowej obchodzone było corocznie w pierwszą niedzielę października, i w tym celu potwierdzili officjum, na tę uroczystość ułożone) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki
(uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm... O siódmym przykazaniu Boskim. "Nie kradnij".
 (1. P. Czego zabrania siódme przykazanie Boskie? O. Siódme przykazanie Boskie zabrania krzywdzić bliźniego na majątku przez rozbój, kradzież, oszukaństwo, lichwę lub jakikolwiek inny niesprawiedliwy sposób. 2. P. Którzy grzeszą rozbojem lub kradzieżą? O. Rozbojem i kradzieżą grzeszą nie tylko rozbójnicy i złodzieje, którzy sami rozbój i kradzież popełniają, lecz wszyscy, którzy im doradzają i pomagają; również ci, którzy rzeczy skradzione kupują, znalezionych nie oddają, lub długów nie płacą. 3. P. Kto grzeszy oszukaństwem? O. Oszukaństwem grzeszy, kto oszukuje bliźniego w kupnie lub sprzedaży na mierze, wadze, pieniądzach lub towarach, kto prowadzi niesprawiedliwe procesy, sędziów przekupuje itp. ... 6. P. Co powinien ten czynić, który posiada cudzą rzecz, lub wyrządził bliźniemu szkodę? O. Kto posiada rzecz cudzą, powinien ją zwrócić i szkodę bliźniemu nagrodzić według możności; bo inaczej nie otrzyma odpuszczenia grzechu u Boga... 10. P. Co nakazuje siódme przykazanie? O. Siódme przykazanie nakazuje każdemu oddać, co mu się należy, i być dobroczynnym dla bliźniego) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę XXI po Świątkach. (A upadłszy sługa on, prosił go, mówiąc: miej cierpliwość nade mną, a wszystko tobie oddam. Ten sługa upokorzony i przerażony surowym wyrokiem Pana swojego, odwołujący się z prośbą do miłosierdzia jego, stawia nam przykład szczerej i prawdziwej pokuty, który chciejmy naśladować. Uznaje najprzód swój dług, a i my wszedłszy w siebie samych, wyznajmy przed Bogiem, iżeśmy licznymi i nader ciężkimi grzechami, wielki dług przed Nim zaciągnęli. Upokarza się padając do nóg Pana swego, a i my też w upokorzeniu ducha, w wyniszczeniu siebie samych, od samego miłosierdzia Boskiego darowanie winy naszej oczekujmy. Prosi o czas, aby mógł wypłacić się, a i my korzystajmy z tego, którego nam Bóg udziela dla pokutowania za grzechy nasze. Obiecuje wypłacić się zupełnie, a i my możemy tę obietnicę uczynić, pokładając naszą ufność w nieocenionych zasługach krwi i męki Chrystusa Pana) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę XXII po Świątkach. (A oddajcie Bogu, co jest Boskiego. W tych słowach zawarł znowu Pan Jezus wszystkie nasze obowiązki względem Boga, i sposób wypłacenia Mu się za Jego dobrodziejstwa. Oddajcie Bogu, co jest Boskiego. Cóż jest w nas, co by nie było Boskiego, kiedy wszystko co mamy, od Niego mamy, i darem szczodrobliwości Jego ku nam jest. Dusza, ciało, jestestwo, wszystko to Jego, gdyż to od Niego pochodzi, jakże Mu więc to co Jego, oddać mamy? Oto nie inaczej jak używając darów Jego ku przeznaczonemu im celowi, sił duszy i zmysłów ciała ku chwale Jego. Władzy kochania serca, ku zamiłowaniu Boga nad wszystko, nie czyniąc żadnego podziału ze stworzeniami, bo ten podział już był kradzieżą daru Bożego. Rozumu, ku uczczeniu nim Boga, zażywając go ku chwale Boskiej świętymi rozmowy, dobrymi radami, usiłowaniem pozyskania serc wszystkich Jezusowi Chrystusowi, a nie używając go do wykrętów, wybiegów, przewrotów, obmów i innych zgorszeń, bo tym sposobem diabłu a nie Bogu byśmy go oddawali) (nowość)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu (uzupełniono)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy... Ćwiczenie poddania się i uległości woli Bożej. (Tyś Panem, o wielki Boże! Ty masz władzę rozkazywania. Myśmy niewolnicy, naszym jest obowiązkiem poddać się zupełnie... Rozporządź więc względem mnie, Boże mój, jak Ci się tylko spodoba. Mam postanowienie poddać się we wszystkim Twej woli... Pragnę żyć w służbie Twojej, jako przystoi słudze w domu Pana swojego, zależąc we wszystkim od rozkazów Twoich, nie mając innej woli prócz Twojej. Zostawać będę przed Tobą od rana aż do wieczora, w tej postawie sługi przed swoim Panem, będąc gotów na pełnienie Twej woli. Znajdę tę Boską wolę w mym stanie, w moim urzędzie i powołaniu, w czynnościach moich, w mej pracy, w mej nauce i modlitwie; znajdę ją we wszystkim, wszędzie i o każdej godzinie. Pragnę więc szukać jej we wszystkim, do niej się we wszystkim stosować, i ją we wszystkim kochać. O święty, o słodki, o szczęśliwy pogląd taki! Naucz mię Panie tego poddania się, tej uległości woli Twej świętej) (nowość)

Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 43. Contra vanam et saecularem scientiam. Umiejętność światowa marna jest. (Chrystus. Jam jest, który w mgnieniu oka tak wznoszę pokorny umysł, że w jednej chwili więcej pozna wiekuistej prawdy, aniżeli kto drugi po dziesięciu latach szkolnej nauki i mozołów. Ja nauczam bez szumu wyrazów, bez zamętu zdań, bez chełpliwości, bez sporu rozumowań. Ja jestem, który nauczam pogardzać rzeczy ziemskie, nie dbać o doczesne, a szukać wiecznych i w nich smakować; unikać zaszczytów, nie gorszyć się zgorszeniem, we mnie pokładać nadzieję wszelką, okrom mnie nie żądać niczego, i kochać mnie gorąco nad wszystkie rzeczy) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 43. Contra vanam et saecularem scientiam. (Ego sum, qui humilem in puncto elevo mentem, ut plures aeternae veritatis capiat rationes, quam si quis decem annis studuisset in scholis. Ego doceo sine strepitu verborum, sine confusione opinionum, sine fastu honoris, sine pugnatione argumentorum. Ego sum, qui doceo terrena despicere, praesentia fastidire, aeterna quaerere, aeterna sapere, honores fugere, scandala sufferre, omnem spem in me ponere, extra me nil cupere, et super omnia me ardenter amare... Verus sapiens odit iniquitatem, loquitur veritatem et operatur iustitiam. Qui sobrie, caste, pie, humiliter et devote vivit, et pericula temptationum cavet, sapiens est et Deo placet. Hic bonam famam habet, bonam conscientiam servat et cordis laetitiam frequenter a Deo accipit, quam mundus ignorat nec sapit. Potest et aliis multis modis pro desiderio amantis animae dilectus Iesus se mirabiliter revelare: et de sanctissima vita sua et pretiosa morte ac resurrectionis gloria plenius informare; ut quae sacra evangelia docent et pandunt verbis exterius: adveniente spiritu Iesu spiritualiter et sagaciter ipse aperiat intus sine strepitu verborum, cum multa illuminatione summae veritatis, ad capiendum etiam gloriam deitatis; prout potiri conceditur purgatis mentibus quandoque per excessum spiritus) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De bono et malo in animae passionibus. (Utrum bonum et malum morale possit in passionibus animae inveniri. Co. – Passiones animae, prout subjacent imperio rationis et voluntatis, bonae vel malae moraliter dici possunt, non autem prout motus quidam sunt irrationalis appetitus) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXXXVI. Super flumina Babylonis. (Psalm ten przez nieznanego autora napisany, pochodzić się zdaje albo z czasu niewoli babilońskiej, albo też nastał wkrótce po powrocie z tejże niewoli, a w takim razie wyraża smutne wspomnienia z owych czasów, kiedy naród żydowski przechodził ciężkie doświadczenia i urągania od swych zwycięzców, którzy się domagali szydząc ze zwyciężonych, aby im swoje pieśni święte śpiewali. Autor zaklina się, iż tego bluźnierstwa nie popełni; owszem prosi Boga, aby ukarał nieprzyjaciół, tak Edomitów jako też i Babilończyków; tamtych, iż sprowadzili na nich Chaldejczyków, tych zaś, iż Jerozolimę zburzyli) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXXXVII. Confitebor tibi Domine. (Psalmista Dawid, jak napis głosi, pragnie tutaj wychwalać Pana za dobrodziejstwa od Niego doznane i prosi, aby go Pan i nadal nie opuszczał. Pragnie również, ażeby królowie ziemscy także Pana wychwalali i drogi Jego święte uznali, zwłaszcza teraz, gdy ich doszły słowa Pańskie, tj. gdy się przekonali, iż Bóg jest wierny w obietnicach swoich, które uczynił Dawidowi dając mu zwycięstwo nad jego nieprzyjaciółmi. W końcu wyraża ufność swoją, iż Pan go nie opuści i nadal, lecz wniwecz obróci wysilenia nieprzyjaciół jego) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(30 września 2014)
Ks. Władysław Szczepański SI. Nowy Indeks książek zakazanych oraz jego uzasadnienie, dzieje i nowe prawo
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Cześć ku Najświętszej Maryi Pannie katolicką odpowiedzią na niepokoje współczesnego świata (PDF)
Bp Donald J. Sanborn.
 Nasz katolicki apostolat, Dziesięć rad Bergoglio i "Requiem" dla protestanckiego heretyka
Bp Donald J. Sanborn. Cnoty nadprzyrodzone. Kazanie wygłoszone 31. 08. 2014 r. w Krakowie ( PDF )
Ks. Andrzej Macko. 
Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

(28 sierpnia 2014)
Pisma mężów Apostolskich, Klemensa Rzymskiego, Ignacego i Polikarpa biskupów, przy tym Dzieje męczeństwa dwóch ostatnich i List do Diogneta. Z oryginału greckiego przełożył i uwagi przydał biskup Kacper Borowski
Ks. Rama P. Coomaraswamy. Ruch zielonoświątkowy: przejawem i uzewnętrznieniem "nowego kościoła"
Henryk Hello. 
Syllabus w wieku XX
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej

(27 lipca 2014)
P. Vitus a Bussum OFMCap. De spiritualitate franciscana. Aliqua capita fundamentalia
Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie pierwsze)
O. Maria Augustinus Bellouard OP.
 Odpowiedzi Chrystusa na pytania ludzi
Ks. Franciszek Radecki CMRI.
 Inspiratorzy, architekci Vaticanum II. Część III: Wilki gotowe do ataku
Bp Oliver Oravec.
Prawda o Kościele. Żydzi
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów
Ks. A. Kraetzig SI.
 Janssen i historia reformacji

(22 czerwca 2014)
Ks. Władysław Budzik. Wybór z Pisma świętego. Stare i Nowe Przymierze
Ks. Karol Żelazowski. Bądźcie doskonałymi. (Na podstawie dzieła Scaramelli'ego pod tytułem "Direttorio ascetico")
Ks. Benedict Hughes CMRI. Neopapież - fałszywy papież
Bp Donald J. Sanborn. Katolickie seminarium duchowne, FSSPX i "kanonizacje" pseudopapieży
Bp Jan Piotr Camus.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

(16 maja 2014)
Ks. Franciszek Kautny SI.
 Propedeutyka filozoficzna oparta na prawdziwych zasadach
Ks. Dr Józef Umiński.
 Teksty źródłowe do nauki dziejów Kościoła
Episkopat Austriacki. Wielki Katechizm Religii Katolickiej
"Cahiers Romains".
 O katolicyzm integralny
Św. Teresa od Jezusa
.
 Wizja mąk piekielnych
Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Ks. Michał Ignacy Wichert. 
Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach

(9 kwietnia 2014)
P. J. Petitdidier SI. Exercitia spiritualia juxta normam sancti Ignatii Loyole
O. J. Petitdidier SI. Ćwiczenia duchowne według normy św. Ignacego Loyoli
Ks. Kevin Vaillancourt. Abyśmy nie zapomnieli. Sprawa przeciwko "kanonizacji" Jana Pawła II ( PDF )
Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież.
 Encyklika Acerbo nimis o wykładzie nauki chrześcijańskiej ( PDF )
Kardynał Mercier.
 O umartwieniu chrześcijańskim ( PDF )
"Przegląd Katolicki".
 Co to jest szatan? ( PDF )
Bp Jakub Benignus Bossuet
O naturze aniołów
"Przegląd Katolicki". Vicovaro
Antoni Muchliński. Materiały do dziejów kościoła polskiego z języków wschodnich. [Listy Patriarchów Maronickich]
"Przegląd Katolicki". Po co u nas mowa o ultramontanach?
"Cahiers Romains".
 Prawda integralna
"Myśl Katolicka". E.
 Kartka z dokumentu Piusa VI (dedykowana "międzywyznaniowcom" i "antyintegrystom")
P. Leonardus Lessius SI.
De perfectionibus moribusque divinis. (Utiliorem de hoc argumento librum, magisque commendandum tironibus praesertim sacrae disciplinae, in universa theologia vix reperimus, estque vere exemplar, secundum quod reliqua theologiae argumenta essent tractanda. – HURTER, Nomenclator. I. 489)


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy)

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek  ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2014

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!