Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Peccavit homo, et factus est reus; natus est homo Deus, ut liberaretur reus. Homo igitur cecidit, sed Deus descendit. Cecidit homo miserabiliter, descendit Deus misericorditer. Cecidit homo per superbiam, descendit Deus cum gratia. – Ut panem Angelorum manducaret homo, Dominus Angelorum factus est homo. – Natus est nobis in tempore per voluntatem, ut nos perducat ad Patris aeternitatem". (S. Augustinus)

-------------------

"Zgrzeszył człowiek i stał się winowajcą; narodził się Bóg-Człowiek, aby uwolnił winowajcę. Człowiek więc upadł, lecz Bóg zstąpił. Upadł człowiek nędznie,
zstąpił Bóg miłosiernie. Upadł człowiek przez pychę, zstąpił Bóg z łaską. – Ażeby chleb Aniołów pożywał człowiek, Pan Aniołów stał się człowiekiem.
– Narodził się nam w czasie według woli, aby nas zaprowadził do Ojca wieczności".
(Św. Augustyn)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 81. Styczeń 2017 (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę III po Trzech Królach

Ks. Franciszek Perriot. Poza Kościołem nie ma zbawienia ( PDF )

Dr Anna Danuta Drużbacka. Moralne oblicze kwestii żydowskiej w świetle nauki św. Tomasza z Akwinu ( PDF )

O. Hieronim Savonarola OP. Triumf Krzyża, czyli O prawdzie Wiary. IV. 7. Kompletna irracjonalność mahometańskiej sekty ( PDF )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (14 STYCZNIA 2017 i 26 GRUDNIA 2016)

Bp Donald J. Sanborn. Przebłyski rozsądku w modernistycznym Neokościele, czy gra pozorów? Wątpliwości czterech "kardynałów" co do "nauczania" Bergoglio. ( PDF ) (Amoris laetitia stanowi zupełnie nową trudność dla tych, którzy rozpaczliwie usiłują wmawiać, że nie ma żadnego braku ciągłości między przedsoborowym katolicyzmem i posoborową religią. Chociaż my, sedewakantyści wielokrotnie zwracaliśmy uwagę na rażące sprzeczności między okresem przed i po Vaticanum II, konserwatyści Novus Ordo zadowalali się – aż do tej pory – zwodniczymi, łagodnymi interpretacjami Vaticanum II i jego późniejszych reform. Amoris laetitia natomiast jest dla nich czymś innym. Zgodnie z jednoznacznymi słowami samego Bergoglio, dokument należy interpretować w taki sposób, że osoby żyjące w cudzołożnych związkach (rozwód i ponowne małżeństwo) mogą przyjmować komunię Novus Ordo. Oznacza to jedno z dwojga: albo 1) zawarcie małżeństwa z nowym małżonkiem – gdy istnieje wciąż wcześniejszy węzeł małżeński – nie jest grzechem; albo 2) nie jest grzechem przyjmowanie Ciała i Krwi Chrystusa przez tych, którzy żyją w stanie grzechu śmiertelnego. Jednakże obie opcje 1) i 2), są wyraźnie sprzeczne z apostolską nauką zawartą w Piśmie Świętym) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Czterej kardynałowie Novus Ordo i cztery herezje Bergoglio. ( PDF ) (Ostatnio wyszło na jaw, że dwa miesiące temu czterej kardynałowie Novus Ordo wysłali do Bergoglio list z prośbą o "wyjaśnienie" Amoris laetitia, dokumentu pozwalającego na udzielanie "komunii świętej" członkom Novus Ordo, którzy się rozwiedli i zawarli kolejny związek. Kardynałowie Novus Ordo o których mowa to: Caffarra, Burke, Brandmüller i Meisner. Ponieważnie otrzymali od Bergoglio odpowiedzi, to upublicznili swój list. Kardynał Burke zapowiada teraz dokonanie "formalnego aktu korekty" Bergoglio... Wszystko to jest kompletnym nonsensem. Przede wszystkim, Amoris laetitia nie wymaga żadnej "klaryfikacji". Jest prosty i łatwy do zrozumienia, co wynika nie tylko z samej treści dokumentu, ale również ze słów samego Bergoglio, który potwierdził interpretację – jako jedyną możliwą – że opłatka komunijnego można udzielać tym, którzy żyją w grzechu ciężkim. Co więcej, jedyną katolicką reakcją na tę oczywistą moralną herezję jest formalne oskarżenie o herezję i wezwanie innych kardynałów do ogłoszenia stanu sede vacante... Jednakże nieco otuchy mogą dodawać ostatnie informacje, że krąży po Watykanie wydana w 1975 roku książka Hipótesis teológica de un papa herético (Teologiczna hipoteza o heretyckim papieżu) autorstwa Arnaldo Xaviera da Silveira. Przetłumaczono ją na język włoski i ostatnio opublikowano... Przy okazji swej ostatniej podróży do Szwecji dla uhonorowania Marcina Lutra, Bergoglio zdołał wygłosić cztery herezje w trzech zdaniach... Może Bergoglio powinien zacząć podpisywać egzemplarze książki Ipotesi teologica di un papa eretico w watykańskiej księgarni) (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. Wielomówstwo. Dlaczego moderniści publikują takie rozwlekłe dokumenty? ( PDF ) (Uważna lektura modernistycznego piśmiennictwa zazwyczaj ujawnia trzy jego charakterystyczne cechy: dwuznaczność, tworzenie nowych słów i niewiarygodną rozwlekłość. Przypatrzmy się pokrótce tym własnościom, obecnym również w najnowszym dokumencie Franciszka – Amoris laetitia. Moderniści słyną z pisania wieloznacznych zdań posiadających podwójne znaczenie. Konserwatysta uzna dokument za ortodoksyjny (chociaż zwykle wymaga to pewnego naciągnięcia i "interpretacji" tekstu), podczas gdy liberał potraktuje tenże dokument za wspierający jego racje (co, oczywiście, jest prawdziwą intencją modernistów). Poprzez zręczne przedstawienie tematu w sposób dopuszczający – nie bez pewnej dozy matactwa – katolicką interpretację, moderniści chowają się za pozorami doktrynalnej solidności. Jeśli liberałowie powołają się na te dokumenty dla poparcia swoich racji, modernista może zawsze znaleźć wymówkę, że został źle zrozumiany, potajemnie ciesząc się z wynikającej z tego destrukcji katolickiej ortodoksji... Od publikacji Amoris laetitia (dalej w skrócie – AL), wśród kardynałów, biskupów, teologów i świeckich soborowego kościoła wywiązała się burzliwa debata. Debata koncentruje się wokół kwestii: Czy coś się zmieniło w zasadach kościelnej dyscypliny dotyczących udzielania komunii osobom rozwiedzionym i żyjącym w nowych związkach – innymi słowy, osobom, które żyją w grzechu śmiertelnym. Wielu zdroworozsądkowych ludzi twierdzi, że nastąpiło zerwanie z przeszłością, że mamy do czynienia z nowym nauczaniem zaprzeczającym tradycyjnemu...) (nowość)

Abp Szymon Kozłowski, Metropolita MohylowskiHistoria święta dla użytku młodzieży. Część pierwsza. Historia Starego Testamentu. Część druga. Historia Nowego Testamentu. ("Z gruntownym wykładem  Historii świętej koniecznie łączyć się musi i dogmatyczność. Skoro bowiem prawdziwie zapatrujemy się na fakty, stanowiące przedmiot Historii świętej, nie możemy nie wiedzieć tego, iż tam wszystko zmierza do wielkiego dzieła odkupienia; że Jezus Chrystus jest ogniwem, które wszystko spaja, środkowym punktem, do którego się zbiegają wszystkie wypadki na świecie; że Zbawiciel, obiecany w Raju, w Betlejem narodzony, ukrzyżowany na Kalwarii i opowiadany do dziś dnia przez następców Apostolskich, powinien być alfą i omegą, początkiem i końcem wszystkich naszych uczuć i przedsięwzięć... Chrystus Pan chciał, aby Apostołowie opowiadali Jego Ewangelię naprzód Żydom, bo oni byli narodem wybranym, byli stróżami prawdziwej Religii, obietnic i proroctw o Mesjaszu; lecz po Zmartwychwstaniu swoim zalecił takoż Apostołom, aby szli na wszystek świat i ogłaszali Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Stąd gdy Żydów tylko bardzo mała liczba, w stosunku do całego narodu, nawracała się do Chrystusa, inni zaś wzgardzili Jego nauką i prześladowali Apostołów, Pan Bóg do swojego Kościoła powołał ludy pogańskie, a naród żydowski, dla niedowiarstwa, został według przepowiedni proroków odrzucony, rozproszony, pozbawiony swojego kościoła, ołtarza i ofiary, i będzie trwać w swoim zaślepieniu i zatwardziałości aż pod koniec świata; wówczas tylko, podług przepowiedni tychże proroków, ma nawrócić się i wnijść do jednej owczarni Kościoła Chrystusowego". – Cz. I, s. 9; Cz. II, s. 215) (nowość, djvu)

Ks. Piotr Semenenko CR. O gorszeniu się z prawdy Bożej. (Zgorszenie sprawia naprzód w duszy człowieka, który się gorszy, zaćmienie pewne; wzgardzona prawda już dla niego nie jest do poznania; można powiedzieć, że już on dla niej stracony. Taki człowiek gorszy potem innych, i im więcej się ludzi gorszy, tym więcej zmysłów zaćmionych, tym więcej dusz straconych dla prawdy. O, zgorszenie jest jadem straszliwym, który się łatwo szerzy po żyłach towarzystwa ludzkiego, jest powietrzem morowym, które często od razu tysiące ofiar zabiera! Taka jest ustawa natury ludzkiej: człowiek jest taki, jaka nauka, którą otrzymał, przykład, który widział. Tak żyć zaczyna dziecko, tak żyją ludzie, których większa część zawsze są dziećmi. Otóż zgorszenie pochodzące ze złości, o którym dotychczas mówiliśmy, pociąga za sobą tysiące zgorszeń, pochodzących ze słabości, pociąga za sobą swoim wpływem, swoją radą, swoim przykładem. Patrzcie na faryzeuszów! Była ich garstka, a pociągnęli za sobą w potępienie cały naród żydowski i wszystkie jego pokolenia aż do dni naszych! Zaćmili mu prawdę, wyrwali mu zbawienie, uczynili go dzieckiem potępienia aż do końca czasów! Wszystkie wielkie nieszczęścia, Bracia moi, wszystkie wojny, wszystkie plagi, wszystkie cierpienia narodów, są karami za grzechy powszechne, a te grzechy są skutkiem zgorszenia, danego przez pojedynczych ludzi. Owszem wszystkie grzechy są skutkiem zgorszenia. O, biada, biada światu dla zgorszeń! – U nas w Polsce duchowieństwo dało zgorszenie; my sami liczymy się do tego duchowieństwa i nie odłączamy się od niego – płacząc, mówimy, ale mówimy prawdę – duchowieństwo zgorszyło naród; ci, co na jego czele stali, przyłożyli się do tego i rozpłynęło się zgorszenie po całym ciele narodu; zaćmiono mu prawdę Bożą, wyrwano mu miłość Bożą, bo tam nie ma miłości, gdzie są grzechy, a u nas namnożono grzechów i dziś pijemy kielich goryczy, kielich gniewu Bożego, płacimy za to krwią naszą, której jużeśmy tyle przelali. Zgorszenie, Bracia moi, jest rzecz pełna krwi, i to nie tylko krwi z żył naszych, ale krwi z duszy naszej. I są ludzie między Wami, którzy tę krew biorą na siebie? Są ludzie, którzy chcą wstrzymać prawdę Bożą) (nowość)

Ks. Józef StagraczyńskiNauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła. ("Czasy nasze są nierównie gorsze od dawniejszych dla dwu głównie rodzajów grzechów, grzechów, które zawsze najbardziej gniew Boski i pomstę Bożą poruszały. Tymi grzechami są: rozpusta i niewiara. Pokolenie dzisiejsze ludzi żyje w straszliwej zmysłowości: młodzież wychowuje się w miękkości, bez dozoru, bez rózgi – i ta młodzież pije niecnotę jak wodę. Małżeństwa splugawione – najgrubsze rozwiązłości się dzieją, a ludzie prawie za nic je sobie mają. A grzechy niewiary jakże liczne! Ludzie pomiatają powagą Kościoła, lichy rozumek ludzki chce być mędrszym w rzeczach wiary, – straszliwa pycha pożera serca ludzkie, i czyni ich zuchwałymi w grzeszeniu. A czyż wobec tego mnóstwa nieprawości widzimy surowsze jakie pokuty? O tak, grzechów wiele, a ciężkich w chrześcijaństwie, lecz pokuty mało – tyle co nic. Gdzie się podziały pokuty pierwszych czasów chrześcijańskich? Czytajcie a dowiadujcie się, jak pokutowali grzesznicy. Stawali u drzwi kościelnych, płacząc i wzdychając; pościli i modlili się w surowych włosiennicach, dyscyplinowali ciała swoje – czuwali po nocach: – to wszystko nieznane nam dziś – bodaj czy z nazwiska nawet". – Tom V, ss. 276-277) (uzupełniono, djvu)

Sac. Antonius Martinet. Institutiones Theologicae ad usum seminariorum. ("Excutiendus est imprimis somnus, qui, temporibus nostris, copiam faceret Inimico, non jam superseminandi in medio tritici zizania, sed funditus vastandi agrum patrisfamilias (Matth. XIII, 25)... Cavendum est quoque a nimia quorumdam fiducia qui, ex incertis S. textibus Sanctorumve dictis, mirificas expectantes victorias Ecclesiae ante dies Antichristi, fallacem inde concipiunt securitatem. Hora certe est aperiendi oculos et aures ad videndum et audiendum, non placentia, sed manifesta signa novissimorum temporum, cum homines discedent a fide, attendentes spiritibus erroris et doctrinis daemoniorum, in hypocrisi loquentium mendacium (I Tim. IV, 1. 2). Quod fieri jam cernimus, non occulte, ut olim a lucifuga secta manichaeorum, sed in conspectu solis, illoque signorom apparatu, praenuntio filii perditionis, cujus est adventus secundum operationem Satanae, in omni virtute, et signis, et prodigiis mendacibus, et in omni seductione erroris (II Thessal. II, 3-10)". – Theologia moralis, T. I, p. 543) (uzupełniono, djvu)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego (uzupełniono)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca św. Część pierwsza (radosna). Boże Narodzenie. ( PDF ) (Gdy narodziło się Dzieciątko, Maryja, po pierwszym na Nie wejrzeniu, w imieniu wszystkiego świata pokłon Mu oddała, korząc się przed Nim i wyniszczając siebie z taką wiarą, z taką czcią, z taką pokorą, z taką miłością, z taką pełnią wszelkich uczuć najczystszych i najświętszych, jakich żaden umysł ludzki ogarnąć nie zdoła. Wszystka cześć jaką Aniołowie oddają Bogu od chwili wnijścia swego do chwały wiecznej, z daleka się nie równa wartości tego pierwszego hołdu, jaki Maryja złożyła Jezusowi. Hołd ten, tym samym że, jak widzieliśmy wyżej, tak wielkie sprawiał wesele Bogu, nie mówiąc już o weselu, jakiego doznało z niego Boskie Jego człowieczeństwo, Maryję także Boską radością napełnił. Jako wszystka dusza Jej była prosta i jedna, tak i ta radość sama w sobie była, rzec można, jedna i jedyna; ale była i wieloraka, ze względu na powody i przyczyny, z których powstała. Pierwszą tedy z tego względu radością Najświętszej Panny była chwała, jaką przez Boskie Jej Dzieciątko odbierał Pan i Stwórca wszech rzeczy. Drugą była ta, że sama oglądała Boga w ludzkim ciele. Trzecia rodziła się z tego jasnego aż do oczywistości poznania, że ten Bóg wcielony jest Jej Synem, że zatem złączona jest z Nim węzłami żyjącymi, świętymi, niepożytymi, przewyższającymi wszelką cenę, węzłami, jakim nigdy nie było podobnych. Czwarta na koniec radość miała swe źródło w tym fakcie niewątpliwym, że w Jej ręce złożony jest okup wszystkiego świata, początek usprawiedliwienia ludzkiego, grunt wiecznego zbawienia. Pierwszą, mówimy, radością Maryi było to jasne, w nieomylnej, żadnym cieniem niezmąconej światłości, widzenie chwały, jaką Bóg przez Narodzenie Jej Syna odbiera. Na tym, by Bóg był "czczony w duchu i prawdzie" (J. 4, 24); by imię Jego święciło się i błogosławione i wzywane było od ludzi; by królował nad poddanymi, rozmiłowanymi w piękności Jego, uznającymi z radością wszystkie prawa Jego, dumnymi i szczęśliwymi z tego, że żyją pod berłem Jego; by zatem wola Jego pełniła się na ziemi jako i w niebie; słowem, by był miłowanym miłością, jakiej On sam jest godzien, miłością jedyną i najwyższą, odpowiednią nieskończonym Jego doskonałościom, i wszelkie, jakie mogą być, rodzaje miłości w sobie obejmującą: – na tym zasadza się chwała Boża... Szerzenie się tej chwały, i własne nasze, wedle miary sił naszych, do rozszerzenia jej przyczynienie się, to powinno by być głównym pragnieniem naszym, i najgorętszym pożądaniem, i myślą każdej chwili, w każdej sprawie nam obecną. Chwała Boża, ta była główna namiętność Świętych, i ta namiętność czyniła ich świętymi. Pomyśl, jaką musiała być potęga tej namiętności w duszy Maryi. Poznanie, czyli raczej jasne, jakie Duch Święty Jej dawał, widzenie wielkości Boga i niepojętej Jego dla nas miłości, to było źródło, z którego płynęła i którym się żywiła ta nieugaszona potrzeba serca, z jaką Maryja pragnęła, by Bóg od wszystkich był wielbiony i czczony. Wszystkie płomienie, jakie od czasów św. Ignacego i św. Franciszka Ksawerego ta żądza chwały Bożej zapaliła w wielkim, dla niej, rzec by można, wyłącznie żyjącym Towarzystwie Jezusowym, w porównaniu z tym ogniem który płonął w sercu Maryi, są to jakoby iskra tylko z ogniska wzlatująca w porównaniu z ogromnym pożarem) (nowość)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Jak się tworzy rodzina, jakie jej powinności. Kazanie na święto Przenajświętszej Rodziny. ( PDF ) (Podnieśmy wzrok wiary naszej wyżej i przypatrzmy się dwom pierwowzorom rodziny chrześcijańskiej, jakimi są: Chrystus i Trójca Przenajświętsza; w nich powinności rodziny we wspaniałych przedstawiają się rysach, które rodzina chrześcijańska wcielać, odtwarzać w sobie winna. Dlaczego wielki Apostoł nazwał małżeństwo "wielkim Sakramentem w Chrystusie i w Kościele"? Bo Kościół daje nam pełne wyjaśnienie, czym rodzina chrześcijańska być winna... Cóż to więc rodzina chrześcijańska? Jest to życie, wychowanie, praca, chwała, wesele. Rodzina to odwzór Trójcy Przenajświętszej w Jej wnętrznym i zewnętrznym życiu... Kiedy Bóg zesłał klęskę pomoru na Egipt i anioł śmierci zabijał w każdym domu pierworodnego syna, drzwi domów izraelskich pomijał dlatego, że były pomazane krwią baranka wielkanocnego. Otóż dopóki drzwi naszych domów znaczone będą znakiem krzyża świętego, godłem wiary, miłości, cierpienia, poświęcenia i ofiary, ale i symbolem zmartwychwstania, dopóty widmo społecznego rozkładu i zguby nie potrafi zatruć ducha przyszłego naszego pokolenia. Niechaj więc każdy dom polski, chrześcijański będzie podobny do Nazareckiego domku; niech w nim, jak ongi w szczęsnych ojczyzny naszych czasach, mieszka Jezus, Maryja i Józef, obrońca Kościoła; niech w nim zatknięty będzie krzyż, który zawsze w górę wskazuje i nigdy kierunku nie zmienia, choć poczernieje od nawałnic i wichrów; ale niech nigdy nie będzie nad domem naszym zatknięta chorągiewka, która za każdym najlżejszym nawet wiatru powiewem się obraca. O nie! nie zaleje, ani zagasi domowego ogniska fala rewolucji, socjalizmu, wolnomularstwa, dopóki stać będzie na straży ojciec z czynu katolik; dopóki przede wszystkim pilnować go będzie matka katolicka; dopóki przy domowym ognisku strzec będzie znicza miłości Bożej i ojczyzny kapłanka tego świętego ognia, na wskroś pobożna matka) (nowość)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia... II. 6. O cudownym pokarmie synów Bożych. (Niegdyś niektórzy z bogatych i zbytkujących Rzymian, chcąc okazać w sposób chełpliwy zbytek i bogactwa swoje, rozpuścili mnóstwo pereł najdroższych i zmieszali przy uczcie z potrawami, aby tak kąsek najmniejszy, jaki goście spożywali, droższy był od całego majątku niejednej rodziny. Atoli chociażby kosztowność uczty takiej przewyższała dobra nawet całego świata, czymże byłaby ona w porównaniu z ucztą, zgotowaną od Boga dla synów przybranych? Bóg bowiem tutaj daje, jak św. Tomasz naucza, siebie samego i wszystkie dobra stworzone. "Wszystko czym On sam jest i co posiada z Duchem Świętym dał w mierze najwyższej. Nic nie ma poza duchową, cielesną i Boską naturą. Cielesna natura obejmuje to wszystko, co pięciu zmysłami może być pojęte; duchowa obejmuje Aniołów, dusze i wszystkie duchowe dary i cnoty; Boska natura posiada sama ze siebie wszystko to, co jest najlepsze, bez najmniejszej przymieszki niedoskonałości. Bóg Ojciec zatem, dając nam w tym sakramencie ciało i krew Syna swego, podarował nam to, co jest najszczytniejsze z cielesnej natury. Dając nam duszę tegoż Syna, której łaska w świętości całej doskonalszą była, aniżeli Aniołów i dusz świętych, darował nam to, co jest najwyższe z duchowej natury. Nadto darował nam całą naturę Boską"... Przenajświętszy sakrament bowiem, chociaż jest tak wielkim i Boskim, przecież jest tylko przedsmakiem i przygotowaniem do tego pokarmu, jakim nas żywić będzie Bóg Ojciec w niebie. Tam będziemy cieszyć się widokiem Syna Bożego w chwale Jego niewysłowionej, tam umocni nas potęgą natury Boskiej, ożywi światłem chwały i obficie napoi ze strumienia swej Boskiej miłości i szczęśliwości) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XXI. O cnotach teologicznych. (Podwaliną wszystkich innych cnót i podstawą życia chrześcijańskiego jest wiara, bez której nikt nie może podobać się Bogu. Ta to jest mądrość co ucywilizowała cały świat, a której trzeba się usilnie trzymać, nie wdając się w żadne dochodzenia i zaciekawienia. Z wiarą powinny iść w parze uczynki, bo wiara bez uczynków jest martwą. Słowa twoje i twój stan głoszą wiarę, strzeż się, aby twoje życie i obyczaje nie były objawami niedowiarstwa. Wierzysz w Ewangelię? Czemuż jej nie słuchasz? – Wierzysz w żywot wieczny? Czemuż króciuchną chwilkę doczesną więcej cenisz, aniżeli nie kończącą się nigdy wieczność? Na cóż się zda, wierzyć w to, co prawdziwe i dobre, jeżeli ty sam jesteś fałszywy, a twe uczynki są złe? Prawie niepodobna, aby ktoś dobrze wierzył, a złe życie prowadził. Ten bowiem dobrze wierzy, kto uczynkami okazuje swą wiarę) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XXI. O cnotach teologicznych. Wiarę z uczynkami łączyć trzeba. Nadzieję w samym Bogu położyć. Pobudki do miłości ku Bogu. Miłość bliźniego okazuje się w czynieniu mu dobrze. O jałmużnie. (Gruntem cnót i podstawą chrześcijańskiego życia jest wiara, bez której niepodobna podobać się Bogu. Ta to jest mądrość, która świat cały pod swoje berło podbiła; do której, wszelkie zaciekania się i próżną ciekawość odsunąwszy na stronę, całym sercem przylgnąć potrzeba. Wierz, i uczynki łącz z wiarą: bo ona bez uczynków jest martwa. Jeżeli się chlubisz imieniem chrześcijanina, pamiętaj, żeby twoje życie i obyczaje nie były pogańskie. Wierzysz w Ewangelię, dlaczegoż nie żyjesz podług Ewangelii? Wierzysz w życie przyszłe, dlaczegoż krótką chwilę przekładasz nad nieskończoną wieczność? Cóż stąd, że wierzysz w dobro i prawdę, jeżeli źle czynisz i przeciw prawdzie grzeszysz? Zaledwie przypuścić można, żeby kto źle żył, a dobrze wierzył. Bo ten tylko prawdziwie wierzy, kto uczynkami wiary swojej dowodzi) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XXI. De virtutibus theologicis. Fides operibus comprobanda. In solo Deo ponenda  fiducia. Motiva amoris erga Deum. Amor proximi beneficiis ostenditur. Hortatio ad eleemosynam. (Basis caeterarum virtutum et totius Christianae vitae fundamentum est fides; sine qua nemo potest placere Deo. Haec est sapientia, quae domuit orbem; cui firmiter adhaerendum, omni disquisitione et curiositate rejecta. Crede autem, et operare: quia Fides sine operibus mortua est. Sermo tuus, et professio tua jactitant Fidem: cave, ne vita et mores praedicent infidelitatem. Credis Evangelium: cur non obedis Evangelio? Credis vitam aeternam: cur brevissimum tempus interminabili praefers aeternitati? Quid prodest credere vera et bona, si tu falsus es, et mala operaris? Vix fieri potest, ut bene credat, qui male vivit: ille enim vere credit, qui exercet operando quod credit) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Uroczystość Bożego Narodzenia. (Dzień Bożego Narodzenia sławny jest we wszystkim chrześcijaństwie i pełen wielkiej pociechy, bo jest dniem pamiątki przyjścia na świat Boga w ludzkim ciele. Tajemnica to wielka i święta! Nie tylko bowiem przedwiecznego narodzenia Syna Bożego z Ojca bez matki, lecz i tego doczesnego z Matki bez Ojca, nikt godnie wysławić nie może. Kto wyrozumie albo wypowie, jako się tak różne, a przeciwne sobie rzeczy połączyć mogły, iż Przedwieczny stał się doczesnym, wiekuisty dzisiejszym, nieśmiertelny śmiertelnym, wielki maluczkim, niezmierzony skończonym, najmocniejszy słabiuchnym, stary młodym, Pan sługą, Stwórca stworzeniem, Bóg człowiekiem? A co dziwniejsza, iż stawszy się tym wszystkim, Majestatu swego pierwszego w niczym nie naruszył, ale pozostając tym, czym był zawsze, przyjął na się to, czym nie był przedtem. I oto leży w szopie Ten, którego jest niebo i ziemia; uwinięty w pieluszki Ten, który wszystko stworzenie swą opatrznością trzyma; spoczywa w jasełkach Ten, który rozpostarł firmament niebieski. Króla nad królami i Pana nad pany pałacem jest stajnia, żłób pokojem, siano posłaniem, gnój pachnidłem, osioł z wołem dworzanami. O dziwy nad wszystkie dziwy, o wielkie wesele, które się dziś stało rodzajowi ludzkiemu, iż się nam narodził Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan, w mieście Dawidowym! – Aby się zaś nam to wesele pomnożyło i aby się nam na próżno ten Pan nie narodził, rozważmy krótko Ewangelię dzisiejszą i wielkie uniżenie się Zbawiciela z miłości ku nam) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Uroczystość św. Szczepana pierwszego męczennika. (Wczoraj obchodziliśmy uroczystość Narodzenia Pańskiego, dzisiaj święcimy pamiątkę narodzenia pierwszego męczennika Szczepana, narodzenia nie dla świata, lecz dla nieba; albowiem dzień śmierci lub męczeństwa wybranych sług Bożych w języku kościelnym nazywa się narodzinami do życia chwalebnego w niebiesiech. Te zaś nowe narodziny dla nieba są owocem nieskończonych zasług narodzonego dla nas Zbawiciela, bo na to Pan Jezus przyszedł na ten świat, aby mógł się Szczepan św. narodzić dla nieba i aby nam wszystkim takie lepsze narodziny Zbawiciel nasz wysłużył... Wyrzuca Pan Jezus Żydom w dzisiejszej Ewangelii, że sługi Jego, których On do wybranego ludu swego posyłał, zabijali... Słuchajmy jaką karą niewdzięcznikom grozi... Pierwsza kara: Spadnie na was wszystka krew sprawiedliwa, która rozlana jest na ziemi, od krwi Abla sprawiedliwego, aż do krwi Zachariasza, syna Barachiaszowego... Zaprawdę powiadam wam, przyjdzie to wszystko na ten naród. Jakoby mówił: "Ciężej będziecie karani, niźli wszyscy Ojcowie wasi, boście się wyraźnymi przykładami ich skarania nie poprawili. Bo jako Lamech po zabójstwie Kaina siedmiorako więcej był karan, niźli ten ostatni za zabójstwo Abla, ponieważ się po skaraniu Kaina nie poprawił: tak równie na Żydów spadła wszystka krew sprawiedliwa zabitych, począwszy od Abla pasterza, aż do Zachariasza, kapłana zamordowanego na miejscu świętym za to, że nie szczędził upomnień". Wszystkich bowiem grzeszników nieprawości nie zasłużyły na tak wielkie karanie, jako zbrodnie narodu żydowskiego, który nie tylko proroków i posłów Pańskich, lecz samego Boga, w ludzkim ciele, zamordował. Druga kara: Oto zostanie wam dom wasz pusty. Jako kurczęta, które matki nie słuchają i do niej się nie garną, łatwo ptak drapieżny porywa: tak na ziemię żydowskiego narodu, który wołania Pańskiego słuchać nie chciał, napadły rzymskie orły, wojska nieprzyjacielskie, jednych mieczem wygubiły, innych na pastwę głodu wydały, innych wreszcie po całym świecie rozproszyły; domy ich i miasta obrócono w perzynę, a kraj cały stał się pustką i jednym wielkim rumowiskiem... Tego srogiego karania Bożego i my, chrześcijanie-katolicy, się obawiajmy. Albowiem dla wyziębienia wiary, dla nieposzanowania przykazań, dla mnóstwa grzechów naszych ciężko nas prawica Boża dotyka, a jeszcze cięższe kary przyjść mogą, jeśli się nie poprawimy; najcięższa zaś byłaby, gdyby pochodnia wiary prawdziwej zagasnąć miała w naszym narodzie, gdyby Chrystus od nas odszedł. Strzeżmy się niewdzięczności względem Pana Boga, pamiętajmy na dobrodziejstwa Jego i za nie Mu serdecznie dziękujmy, abyśmy się stali godnymi większych i obfitszych darów Jego niebieskich) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela po Bożym Narodzeniu. (Wszystko, co Ewangelia święta mówi o Panu i Zbawicielu naszym, Jezusie Chrystusie, warte jest pilnego rozmyślania i wszelkiego podziwienia. Stąd Kościół św. stawia nam dziś przed oczy to, co się stało przy ofiarowaniu Boskiego Dzieciątka w kościele Jerozolimskim, abyśmy się pobożnie dziwowali temu wszystkiemu, co nam w tym czasie o Narodzonym Jezusie opowiada. Bo zaprawdę, jest co podziwiać, gdy słyszymy, że Bóg stał się człowiekiem, że się narodził z Dziewicy, która bez boleści porodziła i po swym porodzeniu Panieństwa nie utraciła; że to narodzenie anioł pasterzom objawił, że aniołowie śpiewali z weselem: Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli... I rzekł Symeon do Maryi, Matki Jezusowej: Oto Ten położony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. Któżby się nie zdziwił, słysząc od Symeona, iż Odkupiciel świata, posłany od Ojca na to, aby świat zbawion był przezeń, ma być powodem do upadku i potępienia wielu. Jednak przestaniemy się dziwować, gdy się przypatrzymy wielkiej złości, a niewdzięczności ludzkiej, będącej właśnie przyczyną zatracenia tylu dusz odkupionych. Albowiem przyszedł Zbawiciel nasz do własności swojej, lecz cóż po tym, kiedy Go swoi nie przyjęli; więc przyszedł na upadek tym, którzy w Niego uwierzyć nie chcą, a na powstanie tym, co weń uwierzyli; na upadek pysznym, a na powstanie pokornym; na upadek niewdzięcznym, a na powstanie wdzięczność dlań w sercu chowającym; na upadek złym, a na powstanie dobrym. Przyszedł na upadek wielu nie dlatego, iżby był przyczyną czyjego upadku i zatraty. Jezus bowiem, posłany na zbawienie wszystkich narodów, będąc źródłem wszego dobrego, nie może być przyczyną żadnego złego. Ten upadek i to zatracenie ludzie sami sobie gotują, gdy Zbawiciela i Dobroczyńcę swego, zesłanego im od Boga, nie tylko nie przyjmują przez niedowiarstwo, jak poganie i heretycy, lecz się nadto Jemu i przykazaniu Jego, sprzeciwiają występnym życiem swoim, jak źli chrześcijanie-katolicy) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Uroczystość Nowego Roku albo Obrzezania Pańskiego. (Jest zwyczaj pomiędzy chrześcijanami, aby dnia dzisiejszego, na wstępie Nowego Roku, jeden drugiemu składał życzenia. I Kościół nasz święty, miłująca swe dziatki macierz, podając tę krótką Ewangelię, nie tylko w niej swe najlepsze zawarł życzenia, lecz nadto podaje nam największe, na jakie go stać, dary kolędowe. Cóż to za dary? Oto naprzód najdroższa Krew, której pierwociny narodzony Zbawiciel dziś za nas przelał w swym obrzezaniu, a po wtóre – słodkie i wdzięczne imię Jezus, które dla pociechy naszej przyjąć raczył. Co może być droższego nad Krew Zbawiciela, co milszego nad to imię Jezus? Krew Chrystusa oczyszcza nas od brudów grzechowych, a imię Jezus cieszy nas w utrapieniach żywota naszego. Nikt nie jest bez grzechu, przeto wszyscy Krwi Pana Jezusa potrzebujemy; nikt nie jest bez pokusy, przeto wszyscy imienia Jezus na obronę pragniemy. Oto co nam Pan Bóg w maleńkim, dziecięcym ciele Chrystusowym darował. Dziękujmyż Mu za taką kolędę i korzystajmy z hojnych darów, jakimi nas w swej dobroci ubogacić raczył; niech nas to obrzezanie i to najświętsze imię Jezus pobudza do życia pobożnego. Na zachętę zaś zastanówmy się krótko, dlaczego Zbawiciel pozwolił się obrzezać i jak świętym jest owo przedziwne imię Jezus... Przy ceremonii obrzezania nadano Dziecięciu imię Jezus. Dwojakie imię Pan nasz nosi: Chrystus – Jezus. Chrystus znaczy tyle co Pomazaniec, Jezus tyle co Zbawiciel. Pomazańcem albo inaczej Namaszczonym nazwany jest, ponieważ jest namaszczony pełnością darów Ducha Świętego, aby był Królem, Nauczycielem i Kapłanem, pełnym łaski i prawdy. Zbawicielem zaś nazwany jest, iż miał zbawić i zbawił rodzaj ludzki od niewoli grzechowej. Od Chrystusa i nas na tym świecie zowią chrześcijanami to jest pomazańcami, albowiem na chrzcie świętym jesteśmy namaszczeni na dziedziców Królestwa Jego. Na tamtym zaś świecie, i w wiecznej chwale, od drugiego Jego imienia, Jezus to jest Zbawiciel, nosić będziemy miano zbawionych; albowiem chociaż tu zbawienie nasze rozpoczyna się przez łaskę, lecz tam się dopiero dokona przez chwałę) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Uroczystość Trzech Królów. (Syn Boży przyszedł na ziemię zbawić nie tylko Żydów, ale i pogan. Dotąd oznajmił się tylko Żydom przez aniołów, a w obrzezaniu swoim okazał się być prawdziwym potomkiem Abrahama i Dawida. Ale Go jeszcze poganie nie znali, a poznać byli winni, aby spełniło się proroctwo Izajasza: I będą chodzić narody w światłości Twojej, a królowie w jasności wejścia Twojego (Iz. 60, 3). Dziś to właśnie poganie poznali Zbawiciela. Dzisiaj, na zawstydzenie żydowskiego narodu i na okazanie swego miłosierdzia, Bóg wszechmogący, przy pomocy osobliwej, a nigdy przedtem niewidzianej gwiazdy, daje poznać swego Syna trzem mędrcom, pierwocinom narodów pogańskich. A tak słusznie uroczystość dzisiejsza przez Kościół święty nazwana jest Zjawieniem Pańskim, albowiem dziś Zbawiciel nasz objawił się czyli dał się poznać w osobach owych mędrców wszystkim narodom ziemi. Aby ta uwaga pobudziła nas do większej wdzięczności ku Panu Jezusowi, rozważmy pokrótce Ewangelię dnia dzisiejszego) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela pierwsza po Trzech Królach. (Rozkazał Pan Bóg Żydom przez Mojżesza, aby trzy razy do roku, na przedniejsze święta, zgromadzali się w Jerozolimie, gdzie była świątynia. A postanowił to nie tylko dlatego, aby Mu na Wielkanoc dziękowali za wyzwolenie z pod jarzma egipskiego, na Świątki za danie prawa na górze Synaj, na święto Namiotów za cudowne prowadzenie przez 40 lat po puszczy; lecz bardziej jeszcze dlatego, aby na tak licznym zebraniu zabezpieczyć zgodę i jedność prawdziwej nauki i chwały Bożej. Chociaż bowiem kapłani i lewici, po całej ziemi żydowskiej osiedleni, mieli czuwać nad czystością wiary, to przecież naród żydowski, skłonny do bałwochwalstwa, rychło by ją wypaczył, gdyby z jednego miejsca nie brał utwierdzenia w tym, co niegdyś Pan Bóg jego przodkom objawił. – Taki sam porządek zachował po dziś dzień Zbawiciel w świętym Kościele swoim Rzymsko-Katolickim. Nie dlaczego bowiem innego postanowił w nim swego widzialnego namiestnika w osobie Piotra Apostoła i każdorazowego jego następcy na biskupstwie rzymskim, nie dlaczego innego poruczył mu paść baranki swoje, nie dlaczego innego dał swemu Kościołowi głowę widzialną, jedno dlatego, aby wszystkich utrzymać w jednej prawdziwej wierze i uchronić od błędu i wszelakiego odszczepieństwa. I dlatego przed męką swoją Pan Jezus tak usilnie prosił Ojca swego o dar jedności dla Kościoła, to jest dla wszystkich prawowiernych, a znakiem tej jedności chciał mieć posłuszeństwo dla jednej najwyższej widzialnej głowy, jednego najwyższego biskupa, następcy Piotrowego na Stolicy rzymskiej. Stąd od samych początków chrześcijaństwa po wszystkie wieki, aż dotąd, wszyscy wierni wraz z biskupami swymi i kapłanami po naukę wiary udawali się do rzymskiej Stolicy tj. do papieża, do którego (jak mówi św. Cyprian) nigdy niewiara ani odszczepieństwo przystępu mieć nie może. Wszyscy więc ten Kościół Rzymski i głowę jego – papieża – czcić i poważać mamy. Stamtąd i do nas, Polaków, przed laty niespełna tysiąc przyszła wiara Chrystusowa i z ciemności pogańskich nas wywiodła. Do tego Kościoła, jako do głowy, się uciekać, jego nauki mocno się trzymać, jego wyroków słuchać mamy, gdyż jest on na mocnej opoce zbudowany tak, iż go bramy piekielne tj. błędy i fałsze nie przemogą, według obietnicy Chrystusowej. Modlitwa bowiem Pana Jezusa skutek swój odnieść musi: iż wiara Piotrowa nigdy nie ustanie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela druga po Trzech Królach. (Najgłówniejsza przyczyna, dla której Chrystus Pan gody w Kanie Galilejskiej obecnością swoją i cudem zaszczycił, według nauki Ojców świętych jest ta, aby okazał, iż małżeństwo święte jest i ustanowione od samego Pana Boga. Mógłby bowiem kto mniemać, iż narodziwszy się z Przeczystej Dziewicy i sam w dziewictwie żyjąc, Zbawiciel małżeństwo odrzuca i potępia, jak tego niektórzy heretycy uczyli. Lecz nie tak jest. Bo aczkolwiek u nas, chrześcijan katolików, stan panieński jest stanem najprzedniejszym i (jak mówi św. Ambroży) kwiatem Kościoła Bożego; aczkolwiek, wedle nauki św. Pawła, czystość wdowia pierwsze po dziewictwie miejsce zajmuje, przecież nie dlatego mamy lekceważyć małżeństwo. Dobre są wszystkie trzy stany, lecz jeden od drugiego lepszy. Dobre jest małżeństwo, lepsza wstrzemięźliwość wdowia, a najlepsza doskonałość panieńska. Małżeństwo już Pan Bóg w raju postanowił, gdy pierwszym naszym rodzicom błogosławił na wspólne pożycie. Chrystus Pan jeszcze bardziej je uzacnił, bo pomiędzy rzeczy najświętsze w Kościele, to jest pomiędzy Sakramenty je policzył i łaski obfite do niego przywiązał. I Apostoł Jego Paweł święty mówi o małżeństwie, że "Sakrament to wielki jest w Chrystusie i w Kościele" (list do Efezów V, 32). Dlaczego wielki? Bo małżeństwo chrześcijańskie ma być obrazem tej miłości i jedności, jaka zachodzi pomiędzy Chrystusem, Boskim Oblubieńcem i Kościołem, który się oblubienicą Jego nazywa) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... O innych zabawach przy dniu świętym. (Nauka jest najskuteczniejszym lekarstwem na zleczenie duszy naszej i największym onej posiłkiem i wzmocnieniem. Jakimże bowiem sposobem w ciężkich i niezliczonych chorobach dusznych świat zostający uleczył Chrystus, jeśli nie nauką swoją? Opowiadał światu i nauczał tajemnic niebieskich i którzy przyjmowali tę naukę Jego, ci też z największych niemocy zleczonymi zostawali. Nie innym też sposobem i Apostołowie i wszyscy ich następcy leczyli w ludziach największe duszne choroby i dotąd leczą: jako opowiadaniem i tłumaczeniem tajemnic wiary świętej. Wszyscy, którzy onych z pilnością słuchali i słuchają, z największych grzeszników szczerze nawróconymi zostawali i dotąd stawają się. Przetoż widząc szatan największe pożytki z słuchania słowa Bożego wynikające, najbardziej ludzi odwieść stara się od tego słuchania. Jako bowiem obiegłszy miasto lub zamek jakowy nieprzyjaciel najbardziej o to stara się, aby nie wpuścił do niego żadnej żywności, wiedząc iż jeśli najmocniejsi żołnierze dobrze w broń opatrzeni, nie będą tylko mieli jeść czego, wnet dla samego głodu poddać się muszą: tak podobnież dusz naszych nieprzyjaciel krąży dokoła, i najwięcej stara się, aby nauki Chrystusowej do serc waszych nie przypuszczał, za najpewniejszą rzecz mając, iż skoro nią będziecie posileni, porwiecie wszystkie jego kajdany, zwyciężycie moc i siłę jego, a jeśli bez niej zostaniecie, z głodu samego w ręce mu dostać się będziecie musieli. Nie dajcież się uwodzić temu sprośnemu nieprzyjacielowi waszemu, a wszystkie przeszkody jego oddalajcie od siebie: które na was stawia odwodząc was od słuchania słowa Bożego... Bo skądże pierwsi chrześcijanie tak pobożnymi byli? Zapewnie stąd, iż byli trwającymi na modlitwie, na nauce Apostolskiej i na używaniu Ciała Chrystusowego. Czyńcież i wy tak odtąd, trwajcie na nauce Apostolskiej czyli Chrystusowej, na uczęszczaniu do świętych Sakramentów i modlitwie, a upewniam, że cnotliwymi Boga i bliźniego miłującymi i świętymi zostaniecie, a tak za wierną Bogu usługę i winnej daniny wypełnienie, wieczną nagrodę odbierzecie. Powie wam Bóg i wezwie was do siebie tymi słowy: "Nuż więc, sługo dobry i wierny, iżeś nad małym był wierny, nad wielą cię postawię, wnijdź do wesela Pana twego". Euge serve bone et fidelis...) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. XII. Pasterze w drodze do Betlejem. (Skryty Boże i Zbawicielu, Ciebie uwielbiają Twoi Aniołowie z radosnego drżąc uszanowania, i wszyscy Twoi wybrani wszech wieków łączą się z nimi; pamiętając z słodką miłością na tę noc łaski pełną, i przychodzą w duchu czułej pobożności do Twojego żłobu, aby uwielbili Ciebie żywe Słowo Ojca, jako niemowlątko, odwieczne światło bez niszczącej jasności Twojego Bóstwa, wszechmocną siłę Boga w pieluszki związaną. Tak jest, już to z Twego świętego żłobu powołujesz proste, pobożne i sprawiedliwe serca: gdy tymczasem pysznych, mądrych, bogatych i możnych lekce sobie ważysz i z hańbą wypuszczasz! Bo któż to są ci prości pasterze, którzy nocną straż nad swą trzodą trzymają, jeżeli nie owieczki Twojej trzody i pastwiska Twego?) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. XIII. Obrzezanie Pańskie. (W osiem dni po swoim narodzeniu, poddaje się nowonarodzony Zbawiciel raniącemu obrzezania prawu, i przyjmuje na się piętno grzeszników, aby nas od grzechu i jarzma zakonu uwolnił. Tać to jest tajemnica wielka upokorzenia, tać to pierwsza rękojmia naszego odkupienia! Przy tym bowiem obrzezaniu otrzymał imię JEZUSA, imię Zbawiciela, które Ojciec Przedwieczny przez swego Anioła z niebios zesłał, i które jedynie do niebios prowadzi) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. XIV. Mędrcy ze Wschodu. (Co pobożni pasterze o tym niebieskim zjawieniu Aniołów, o ich przemiluchnym śpiewie, i o narodzeniu mesjasza w ubogiej stajence rozpowiadali, było zapewne nader zdolne do sprawienia wrażenia na wszystkich mieszkańcach Betlejemu i okolicy jego. Lecz niestety! nie widzimy tego, żeby ich te rzeczy choć cośkolwiek obeszły, ani nam też ewangeliczna historia nie świadczy, że nowonarodzonemu Zbawcy jakąś cześć okazali, albo Go przynajmniej odwiedzili. Przeciwnie przyszli pod ten sam czas mędrcy ze wschodu do Jerozolimy i badali się nader troskliwie o nowonarodzonym Królu żydowskim. Jak się nie bez przyczyny zdaje, byli ci książęta, których Ewangelia także magami zowie, arabskimi Emirami; albowiem przepowiadali święci prorocy: "Przed Nim padać będą murzynowie;... Królowie arabscy i Saby przywiozą upominki" (Ps. 71, 9. 10). "Z wielbłądami przyjdą z Madianu i Efy i z Saby, złoto i kadzidło przynosząc, a chwałę Panu opowiadając" (Iz. 60, 6)) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak Zbawiciel wszedł do domu Zacheusza. (Podczas gdy Pan Jezus przybywszy do miasta Jerycho, szedł ulicą, Zacheusz, który był najstarszym z celników, znajdując się z drugimi wśród natłoku otaczającego Zbawiciela, najżywszym przejęty został pragnieniem by Go mógł obaczyć. Lecz nie mógł z powodu wielkiego tłumu, a sam był mały wzrostem... Wylazł tedy na będące przy drodze drzewo płonnej figi, aby Go stamtąd przynajmniej ujrzał. Jezus zaś, poznając w nim tak żywą wiarę i uwzględniając najmiłościwiej pragnienie widzenia Go, rzekł do niego: Zacheuszu zstąp prędko: albowiem dziś potrzeba mi mieszkać w domu twoim. Wtedy on zlazł z drzewa, i z wielką radością i najgłębszym uszanowaniem, zaprowadził Zbawiciela do swego mieszkania, gdzie wspaniałą Mu ucztę wyprawił) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Qualiter Dominus intravit domum Zachaei. (Cum Dominus Jesus ingrediens civitatem Hiericho ambularet per eam: Zachaeus princeps publicanorum hoc audiens, et desiderans vehementer eum videre, nec valens propter multitudinem turbae, quia statura pusillus erat, ascendit in arborem sycomorum, ut vel sic eum videre posset. Jesus autem cognoscens, et acceptans fidem et desiderium ejus, dixit: Zachaee, festinans descende, quia hodie in domo tua oportet me manere. Tunc ille descendit, et eum cum magno gaudio et reverentia suscepit, ac ei convivium magnum praeparavit) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec źródłem zbawienia. (Około roku 1858 żyła w Londynie młoda, 18-to letnia panienka zachwycającej piękności i zamiłowana w życiu światowym. Młoda Annetta X... pobierała wykształcenie w pensjonacie pod okiem przezacnej mistrzyni. Mimo to jednak, starsza siostra Annetty również światowa osoba, wciągała często młode dziewczę w życie pełne próżności i zabaw, którym obie z upodobaniem hołdowały. Często przyjmowane one były na salonach Marszałka C... gubernatora Londynu; ani jedno zebranie, ani jeden bal nie odbył się bez współudziału obu sióstr. Łaska jednak działała w sercu Annetty, która czuła, że jest na złej drodze. Dnia jednego rzekła do przełożonej pensjonatu: – Pani, – jakżebym pragnęła zostać zakonnicą! Zacna przełożona, znając kokieterię, próżność i lekkie usposobienie Annetty, uważała jej słowa za żart, przeto odpowiedziała z powagą: – Annetto! nie należy żartować z rzeczy świętych! Wiesz o tym, iż nie lubię tego, by obracać w śmieszność, osoby zakonne! – Pani – odrzekła Annetta – nie żartuję bynajmniej. I opowiedziała swej mistrzyni wszystko, jak łaska Boża działa w jej duszy tajemnie) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór X. (Władysław Łokietek źle się sprawuje; wyganiają go, a czeskiego króla Wacława koronują. – Łokietek błąka się po górach i lasach i ma czas rozmyślać o swoich grzechach. – Pielgrzymuje do Rzymu. – Wraca na Węgry, gdzie znajduje gościnność u przyjaciela, który mu daje kilkuset Węgrów. – Władysław Łokietek z pomocą krakowskich chłopów, wypędza Czechów. – Bieda nauczyła go rozumu. – Krzyżacy zdrajcy już nam zabrali Gdańsk i Pomorze. – Przemek, mieszczanin poznański. – Jeden zły, stu dobrym zaszkodzi) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XXIII. De sexto Symboli articulo, Ascensu Christi in coelum, ejusque ibidem gloria, officio et potestate. (QUAESTIO 9. Quodnam pro nobis Christi in coelis officium est? R. Advocati, mediatoris atque pontificis: nam, ut apostolus loquitur, introivit Jesus in coelum, ut appareat nunc vultui Dei pro nobis, semper vivens ad interpellandum pro nobis, sanguinemque quem semel pro communi omnium salute effudit, aeterno Patri perpetuo exhibens. Quod quidem spei nostrae atque fiduciae magnum debet esse incitamentum. Q. 10. Quid vero praeterea pro moribus nostris ex Christi ascensione statuendum est? R. 1° Christus caput est corporis illius, cujus nos Dei benignitate membra sumus. Si ergo illi ut Capiti fideliter adhaeremus, spes firma ac certa est fore, ut quo Caput praecessit, nos quoque membra sequamur; quippe non suo tantum, sed et membrorum suorum nomine, immortalis illius gloriae possessionem adiit. 2° Id quoque ascensu suo docere nos Christus voluit, ut etiamnum in terris positi, mente tamen in coelestibus habitemus, confitentes nos peregrinos et hospites esse super terram, ac patriam inquirentes, civesque esse Sanctorum ac domesticos Dei, quorum proinde, ut monet apostolus, conversatio debeat in coelis esse) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 14. De quorumdam devotorum ardenti desiderio ad Corpus Christi. O żarliwości niektórych dusz pobożnych, w pożadaniu Ciała Chrystusowego. (Jakoż wielkie mnóstwo słodkości Twej Panie, którą zachowałeś bojącym się Ciebie. Kiedy wspomnę, z jaką to pobożnością i miłością niektórzy ludzie pobożni, przystępują Panie, do Sakramentu Twego; natenczas sam w sobie trwożę się i zawstydzam: że tak ozięble przystępuję do Ołtarza i do Stołu Twojego. Że jestem tak oschłego i nieczułego serca: że nie pałam cały miłością ku Tobie, o Boże mój! ani taką żądzą i pragnieniem wzruszony jestem, jak wielu pobożnych, którzy z wielkiego pożądania Komunii, i z tkliwej miłości serca, od płaczu wstrzymać się nie mogą: Lecz do Ciebie Boże, który jesteś źródłem żywym, sercem i usty miłośnie wzdychają; nie mogąc inaczej nasycić łaknienia, i zaspokoić pragnienia swego, jak w rozradowaniu ducha, ze świętą chciwością przyjmując Ciało i Krew Twoją) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 14. De quorundam devotorum ardenti desiderio ad Corpus Christi. (O quam magna multitudo dulcedinis tuae, Domine, quam abscondisti timentibus te! Quando recordor devotorum aliquorum ad sacramentum tuum, Domine, cum maxima devotione et affectu accedentium, tunc saepius in me ipso confundor et erubesco, quod ad altare tuum et sacrae communionis mensam tam tepide et frigide accedo, quod ita aridus et sine affectione cordis maneo, quod non sum totaliter accensus coram te, Deo meo, nec ita vehementer attractus et affectus, sicut multi devoti fuerunt, qui prae nimio desiderio communionis et sensibili cordis amore a fletu se non potuerunt continere: sed ore cordis et corporis pariter ad te, Deum, fontem vivum, medullitus inhiabant, suam esuriem non valentes aliter temperare nec satiare, nisi corpus tuum cum omni iucunditate et spirituali aviditate accepissent... Domine Deus meus summe amabilis, memento mei pauperis; quia homo sum fragilis, non angelus sanctus; peccator magnus, non innocens agnus; tepidus orator, non fervidus contemplator. Et ideo nec dignus servitor tuus, nec inter devotos oratores debeo computari, nec videri, nec nominari) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De vanis gaudiis. (Mundi gaudia et oblectamenta a) vana sunt, quia nec veram praebent felicitatem (cum cor nostrum ad altiora creatum satiare nequeant) nec perfectam (utpote multis mixta amaritudinibus doloribusque) nec permanentem (cum brevissima sint, taedio mox afficiant, morte cuncta tollantur); b) saepe nociva et perniciosa, cum cor nostrum a Deo eiusque amore et servitio abstrahant, spiritum devotionis, compunctionis, collectionis ac vitam internam non uno nomine impediant, inclinationes pravas excitent et augeant, saepissime sine peccato haberi nequeant, in ulteriora peccata trahant dirissimisque aut inferni aut purgatorii cruciatibus puniantur) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De iudiciis temerariis. (Temeraria iudicia sunt 1. Peccata. a) Dei mandato contraveniunt: "Nolite iudicare" (Mt 7, 1. Cf. Rom 14, 4. 1 Cor 4, 5). b) Iura Dei violant. Deo soli competit possibilitas ac ius de quibuscumque iudicandi; nobis nec fas est nec facultas, cum nobis desit notitia sufficiens factorum, motivorum et cordium. c) Proximum laedunt, tum in ratione iustitiae, cum proximus ius habeat ad bonam aestimationem, etiam in nostro iudicio; tum in ratione caritatis, quia lex principalis violatur: Quod tu non vis tibi fieri, nec alteri facias) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De diligentia Magorum. (Diligentia inquisitionis in tribus ostenditur. Unde August. O anima mea, si diligenter peteres, hoc signis ostenderes. 1° Lumen peteres ne tenebris impedireris; 2° scientes interrogares ne quaerens oberrares; 3° in nullo loco quiesceres, donec dilectum invenires. De primo dicitur Ps. 66, 1: Deus misereatur nostri... ut cognoscamus in terra viam tuam. Gloss. Quae ducit ad coelum. Prov. 4, 18. Justorum semita quasi lux splendens procedit, et crescit usque ad perfectum diem. Gloss. Justorum opera luce scientiae peraguntur, et aeternam ducunt ad vitam, quae est perfecta dies. Unde Magi in lumine stellae Dominum quaesierunt, et notandum quod hoc lumen, scil. gratiae, per peccatum amittitur. Unde dicit Remigius quod stella gratiam Dei, Herodes diabolum significat. Qui autem per peccatum diabolo subditur, mox gratiam perdit, a quo si per poenitentiam recesserit, mox gratiam invenit, quae non dimittit donec perducat ad domum pueri, id est Ecclesiam) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De Magorum muneribus. (De his tribus dicit Gregorius: «Regi aurum offerimus, si in conspectu illius claritate divinae sapientiae resplendeamus. Thus offerimus, si cogitationes carnis per sancta orationis studia in ara crucis cordis accendimus, ut suave aliquid Deo per coeleste desiderium redoleamus. Myrrham offerimus, si carnis vitia per abstinentiam mortificamus». Per myrrham namque agitur, ne caro mortua putrefiat, secundum Glossam «Aurum ad tributum, thus ad sacrificium, myrrha ad sepulturam pertinet mortuorum, et per tria in Christo initiantur regia potestas, divina majestas, humana mortalitas») (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De virtutum moralium ab invicem distinctione. (Utrum virtutes morales distinguantur secundum diversa objecta passionum. Co. – Cum ex ratione perfectio virtutis dependeat, recte secundum objecta passionum, prout diversimode ad rationem comparantur, diversae virtutum moralium species distinguuntur) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(27 listopada 2016)
"Obrona prawdy". 
Początek roku kościelnego
Ks. Jerzy Patiss SI. 
Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku
P. Georgius Patiss SI. 
Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum
Św. Grzegorz Wielki, Papież, Doktor Kościoła. 
Księga Reguły Pasterskiej
S. Gregorius Magnus, Papa, Doctor Ecclesiae. 
Liber Regulae Pastoralis
Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
Papież Grzegorz Wielki
Ks. Piotr Skarga SI. 
Kazania na niedziele i święta całego roku
Bp Donald J. Sanborn. 
Protestantyzm a katolicyzm. Rewolucja wymierzona w Boski porządek świata ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Biskup Fellay i moderniści z Neokościoła
P. Christianus Pesch SI. 
Modernismus
Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny ( PDF )

(23 listopada 2016)

Bp Donald J. Sanborn
The Catholic Church and Modernism (Kościół katolicki i modernizm) (mp4, 90.9 Mb)

(26 października 2016)

P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
O. Stefan Podworski OFMDrogi Kalwaryjskie czyli książka do nabożeństwa służąca do użytku pobożnych Kalwarię Zebrzydowską zwiedzających. Z dodatkiem historii o cudownym obrazie Matki Boskiej oraz historii klasztoru i kościoła ( PDF )
Bp Mark. A. Pivarunas CMRI. 
Papiestwo ( PDF )
Petrus. 
Żałosne umizgi bpa Fellaya do modernisty Bergoliusza (pseudopapieża "Franciszka")! ( PDF )
"Non possumus". 
Luter - heretycki wieprz z Saksonii i miejsce dla niego przeznaczone... piekło... ( PDF )
Ks. Antoni Brzeziński.
Rys dziejów świętego Soboru Trydenckiego ( PDF )
Canones et decreta sacrosancti oecumenici et generalis Concilii Tridentini
 sub Paulo III, Iulio III, et Pio IV Pontificibus Maximis
R. P. D. Hieronymus Ragasonus, Venetus, Episcopus Nazianzenus, et Coadiutor Famaugustanus. 
Oratio habita in ultima sessione Concilii Tridentini ( PDF )
Konrad von Bolanden.
 Luter w drodze do narzeczonej

(25 września 2016)

O. Franciszek Świątek CSsR. 
Świętość Kościoła w Polsce w okresie rozbiorowym i porozbiorowym. Życiorysy świątobliwych Polaków i Polek ostatnich wieków
Pismo święte. Wypisy. Podręcznik szkolny. Z polecenia i z przedmową J. Em. Ks. Kardynała Dalbora, Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Poznańskiego, Prymasa Polski Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu WarszawskiegoPatrologia
"The Reign of Mary". 
Modernistyczny Kościół: Nawracanie żydów niekonieczne ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
Milczenie pasterzy ( PDF )

(21 sierpnia 2016)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa w przekładzie Ks. Jakuba Wujka SI. Opracował Ks. Abp Dr Antoni Szlagowski
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Długotrwały wakans Stolicy Apostolskiej. List do Ks. Peek odnośnie stanowiska teologicznego Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )
Ks. Dr Edward Górski. 
Święcenia niższe i wyższe. Studium liturgiczno-historyczne
Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. 
Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne
( PDF )
Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny

(18 lipca 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Heretycki uzurpator Bergoglio niszczy katolickie małżeństwo
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła
.
 O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy. Cz. I-II
Ks. Józef Krośniński. 
Piękność obrzędów Kościoła katolickiego
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki
( PDF )

Ks. Jan Rosiak SI
Suarez. 1548 - 1617 ( PDF )
Ks. Dr Antoni Borowski. 
Warunkowe szafarstwo sakramentalne

(15 czerwca 2016)

Św. Pius X, Papież
Krótka Historia Religii ( PDF )
S. Pius Papa X
Epitome historiae divinae Revelationis ( PDF )
Ks. M. Noel. 
Nowy wykład katechizmu z ambony
Ks. Józef Stagraczyński
.
Przeznaczenie (zadanie) Kościoła ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI
Nowa Religia Człowieka. Bergoglio propaguje naturalizm w "papieskich wideo-przesłaniach" ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pierwszy krok Bergoglio do wprowadzenia "kapłaństwa kobiet" w modernistycznym Neokościele
Księża Towarzystwa Jezusowego. 
Serce Jezusowe. Kazania i szkice
Św. Augustyn, Biskup Hippony. 
Wyznania
S. Augustinus, Episcopus Hipponensis. 
Confessiones
Ks. Edmund Elter SI. 
Religia i jej nakazy. Konferencje rekolekcyjne dla inteligentnych mężczyzn
P. Christianus Pesch SI. 
Iesus Christus docuit integram suam doctrinam omnibus hominibus necessario amplectendam esse

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )