Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Rzeką: Czemu nas nieprzekonane heretykami być sądzicie? Nie my sądzim: ale tenże Kościół święty powszechny, na Synodzie Trydenckim osądził was za heretyki, który też Ariany, Ebionity, Macedoniany, Nestoriany, Eutychiany, Manicheusze, Donatisty, Pelagiany, Aeriany, Helwidiany, Jowiniany, Vigilancjany, Berengariany, Wiklefyty, Hussyty, i insze kacerze, których wy naśladujecie, na dawniejszych Synodach osądził i potępił, jako heretyki. A co mówią; że nie są o żadne kacerstwo z Pisma świętego przekonani. Kiedy by ta wymówka ich ważna być miała, żaden by z onych dawniejszych i najsprośniejszych heretyków, nie był słusznie potępiony. Bo żaden nigdy nie wyznał, żeby w swym błędzie z Pisma świętego był przekonany. Ten przymiot mieli zawsze, i teraz mają wszyscy Sektarze; żeby największymi byli bluźniercami Boga i nauki prawdziwej Kościoła Jego; przedsię chcą, aby je miano za wierne ministry, i prawdziwe sługi Boże: przeklęte i dawno potępione kacerstwa rozsiewają; a przedsię je za prawdziwą Ewangielię udają, i Ewangielikami się zowią". (Prymas Polski Stanisław Karnkowski, Arcybiskup Gnieźnieński, Kazanie o wieczerzy Zborów Luterskich, Pikardskich, Zwingliańskich, Kalwińskich i Nowochrzczeńskich. Kraków 2015, s. 23)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 62. Czerwiec 2015

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (30 CZERWCA 2015)

Bp Moises Carmona. W obronie moich święceń biskupich. ( PDF ) (Oczywiste jest, że w normalnych warunkach, żaden biskup nie może konsekrować innego biskupa bez papieskiego mandatu, jednakże obecnie żyjemy w okolicznościach, które w ogóle nie są normalne, ponieważ stanowią one najbardziej nietypowy przypadek, dla którego nie istnieją klarowne akty prawne. Naszą dzisiejszą sytuację charakteryzują trzy fakty: 1) Od śmierci Papieża Piusa XII, mieliśmy wyłącznie uzurpatorów, co oznacza, że od ponad dwudziestu lat Stolica Apostolska jest nieobsadzona. 2) Niemal wszyscy biskupi przystąpili do nowej religii, a zatem porzucili prawdziwą wiarę, wyrzekając się wieczystego Kościoła. 3) Prawdziwi wierni odczuwając głód słowa Bożego, które już nie jest im głoszone proszą nas o udzielanie katolickich sakramentów... Zaproponowano mi przyjęcie sakry biskupiej. Zanim mogłem podjąć decyzję musiałem wiele rozważyć. W końcu przyjąłem ją tylko z tego powodu, by pomagać w ratowaniu i triumfie Kościoła. 17 października, ksiądz Zamora i ja zostaliśmy konsekrowani przez arcybiskupa Thuca dosłownie w katakumbach, w obecności dwóch wybitnych doktorów występujących w charakterze świadków... Po naszym powrocie do Meksyku, rozpoczęły się ataki... Jak można zauważyć, nasi oszczercy zignorowali maksymę: Qui cum regula ambulat, tuto ambulat"Kto postępuje według zasady, postępuje bezpiecznie". Powinni pamiętać – jeśli zapomnieli – że Papież Grzegorz IX pozostawił jedenaście, a Bonifacy VIII osiemdziesiąt osiem reguł prawdziwej wykładni prawa. Te zasady, zgodnie z kanonem 20, mogą w konkretnym przypadku uzupełnić braki pewnej normy prawa, tak jak to ma miejsce w sytuacji w której się obecnie znajdujemy. W konsekwencji, czwarta reguła Grzegorza IX wyraźnie stwierdza: Propter necessitatem, illicitum efficitur licitum – "Konieczność czyni legalnym to, co nielegalne". Potrzebę istnienia katolickich biskupów i kapłanów oraz brak prawdziwych sakramentów można łatwo stwierdzić; dlatego, byliśmy ważnie i w sposób prawnie dozwolony konsekrowani) (nowość)

Abp Stanisław Karnkowski, Prymas Polski. Kazania o Chwalebnej Eucharystii. ("Wiara Chrystusa powszechna, a chwała Boża prawdziwa, tak są rzeczy złączone i z sobą spojone, że jedna bez drugiej wcale stać nie może, ale jako się jedna z nich najmniej naruszy i dru­ga słabieć musi. Doznaliśmy tego tych nieszczęśliwych czasów naszych, aż nazbyt. Bo jako błędy i kacerstwa rozmaite, prawej katolickiej wia­ry szczerość i zupełność, na niektórych miejscach, mieszać i targać poczęły: wnetże w religii i nabożeństwie zgodnem a prawdziwem zna­czna się odmiana stała. Z nową a przeklętą ewangielią, i to sprośne a szkodliwe kacerstwo nastało, że nie inaczej służba Boża i modlitwy pospolite odprawowane być mają, jedno własnym każdego narodu ję­zykiem. Lecz my, za pomocą Bożą, w pierwszej części tego kazania przeciwną rzecz dowodnie okażemy: że nie własnym, a pospolitym ka­żdego narodu językiem; ale trzema tylko, któremi Chrystus Pan tytuł swój na krzyżu napisany mieć chciał, i które dawnością, szerokością i poważnością wszystkie insze języki przechodzą, Msza święta, modlitwy kościelne i pospolita chwała Boża, jako od czasów Apostolskich, po wszystkie wieki; tak i teraz, w Kościele powszechnym odprawować się ma. A w drugiej części kazania, na zamioty heretyckie, które przeciw tej nauce katolickiej zarzucają, odpór damy". – Kazanie XXVIII. Że Msza nie ma być własnym każdego narodu językiem, s. 464) (nowość, djvu)

M. Arcta Słownik Staropolski: 26 000 wyrazów i wyrażeń używanych w dawnej mowie polskiej. Opracowali Antoni Krasnowolski i Władysław Niedźwiedzki. ("Słownik Staropolski, jak to już sam tytuł wskazuje, zawiera wyrazy, używane w dawnym języku polskim, zarówno w mowie potocznej ubiegłych stuleci, jak i w piśmiennictwie i zabytkach historycznych; przedstawia bogactwo mowy naszej i ułatwia zrozumienie jej, ma więc na celu głównie potrzeby praktyczne osób, czytających utwory dawniejszych autorów polskich, albo dawne zabytki języka, a także utwory powieściopisarzy  i poetów doby najnowszej, archaizujących język. Objaśnienia są treściwe, ścisłe i jasne") (nowość, djvu)

P. Germanus Cartier OSB. Psalmodiae ecclesiasticae dilucidatio. ("Postquam Moyses populum Judaicum ad timorem pariter et amorem Domini, debitumque cultum ei exhibendum adhortatus fuisset, mox tanquam moniti sui redditurus rationem subjecit: «ipse est laus tua», id est, ipse est, quem hymnis et canticis celebrare debes. Haec namque est vera Dei religio, haec recta pietas, haec Deo debita servitus, hoc acceptabile sacrificium, digna Dei collaudatio: digna, inquam, ut quod profertur ore, versetur in corde, seu, ut mens nostra, quemadmodum monet D. Benedictus, concordet voci nostrae". – pp. VII-VIII) (nowość, djvu)

Ks. Jan Józef Gaume. Zasady i całość wiary katolickiej czyli wykład jej historyczny, dogmatyczny, moralny, liturgiczny, apologetyczny, filozoficzny i socjalny, od stworzenia świata aż do naszych czasów ("Po śmierci Grzegorza IX-go, lud rzymski, obawiając się, aby nowy Papież, jeżeliby był Francuzem, nie obrał znowu rezydencji w Awinionie, otoczył zgromadzonych na radę Kardynałów, wołając: chcemy Papieża Rzymianina. Do tych krzyków dołączono pogróżki. Wybór papieża Urbana VI nastąpił nagle. Następnie utrzymywano, że ten wybór był nieważny, i obrano innego Papieża, pod imieniem Klemensa VII. Chrześcijaństwo rozdzieliło się więc między dwóch Papieżów. Jednakże ta schizma jakkolwiek zasmucająca, mniej podobno miała złego wpływu na sumienia ludzkie, jak inne, na pozór mniej ważne, zgorszenia... Trzeba tu dodać, że następstwo namiestników Chrystusa tak nie mogło być przerwane przez schizmę, jak nie może być przerwane śmiercią Papieża: głównie bowiem ten łańcuch i to następstwo apostolskie, stanowi zawsze taż sama nauka. Już zaś wszyscy prawdziwi Papieże, którzy poprzedzili Papieżów wątpliwych, lub też po nich Stolicę Apostolską zasiedli, wyznawali tę samą naukę: ci więc tylko są niezaprzeczenie namiestnikami Chrystusa i następcami Piotra świętego". – Tom VI, ss. 170-171) (uzupełniono, djvu)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O sakramentach świętych. (1. P. Co to jest sakrament? O. Sakrament jest to znak widzialny, od Jezusa Chrystusa ustanowiony, przez który otrzymujemy łaskę niewidzialną i wewnętrzne uświęcenie. 2. P. Czego potrzeba do istoty każdego sakramentu? O. Do istoty każdego sakramentu potrzeba trzech rzeczy: 1) znaku widzialnego; 2) niewidzialnej łaski; 3) ustanowienia od Jezusa Chrystusa. 3. P. Co otrzymujemy przez sakramenty święte? O. Przez św. sakramenty otrzymujemy: 1) łaskę poświęcającą, albo jej pomnożenie; 2) każdy sakrament w szczególności udziela nam nadto osobnych łask, dla których właśnie został ustanowiony. 4. P. Jakeśmy powinni przyjmować św. sakramenty, abyśmy przez nie otrzymali te łaski? O. Powinniśmy je przyjmować godnie, to znaczy z należytym przygotowaniem... 7. P. Ile sakramentów św. ustanowił Jezus Chrystus? O. Jezus Chrystus ustanowił siedem sakramentów, a mianowicie: 1) chrzest; 2) bierzmowanie; 3) najświętszy sakrament ołtarza; 4) pokutę; 5) ostatnie namaszczenie; 6) kapłaństwo; 7) małżeństwo) (nowość)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Chrześcijanin służy wielkiej sprawie. (Kościół katolicki mówi nam o wspaniałym zakończeniu świata. "Scena" się załamie; pierwszy akt historii świata się skończy, następnie przyjdzie akt drugi, akt straszny sądu powszechnego i tym zakończy się cały dramat świata. Sądem i jawnym podziałem aniołów i ludzi na dobrych i złych zakończy się historia świata... Ten nadzwyczajny dzień poprzedzą nadzwyczajne wydarzenia. Cała budowa wszechświata ulegnie ogromnym wstrząśnieniom i zniszczeniu. Wszechmocny Bóg obwieści za pośrednictwem Aniołów – Pismo mówi symbolicznie o trąbie archanielskiej – swój dekret: "Umarli powstańcie, stawcie się na sąd!". Zjawią się nieprzebrane rzesze ludzkie, nastąpi do szpiku kości przejmujący podział na prawicę i lewicę. Wszyscy muszą uznać wielkość Boga w Jezusie Chrystusie, ale inaczej ci, co będą na prawicy, a inaczej ci, co się znajdą na lewicy. Zjawi się na niebie znak krzyża, przyjdzie w majestacie Jezus Chrystus. Za życia przyszedł w pokorze i uniżeniu, teraz się ukaże z wielką mocą i wspaniałością... W świetle prawdy, sprawi to wszechmoc Boża, staną otworem wszystkie sumienia przed oczyma całej ludzkości. Roztoczy się olbrzymi obraz historii ludzkiej, utkany z życia i czynów jednostek, rodzin, ludów od początku świata aż do jego ostatniej chwili. Wszystko będzie jawne: cnoty i ofiary sprawiedliwych, obłuda i nędza złych; pierwszym ku chwale, drugim na hańbę. Całe życie nasze jest ścieżką, prowadzącą do tego miejsca, które mamy według słuszności i zasług zająć w owym dniu na prawicy lub na lewicy... Błogosławieni, co z świętym zapałem walczą pod zwycięskim sztandarem Chrystusa; z Chrystusem zwyciężą, z Nim też będą królować i triumfować. Cóż na tym świecie jest tak wielkiego, co by mogło pójść w porównanie z wielką sprawą, której chrześcijanin służy? Cóż może być szczytniejszego nad uwielbienie Boga w Jezusie Chrystusie?) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (nowość)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. I. O naszym celu ostatecznym. (Kiedy wśród morskiej podróży zatrzyma się okręt, natenczas wychodzisz na brzeg i jakby od niechcenia zbierasz sobie muszle, lecz umysł twój ciągle jest ku okrętowi skierowany i skoro tylko dadzą znak do wsiadania, natychmiast spieszysz do niego. Tak samo powinieneś postępować w życiu. Oczy duszy twojej powinny być ciągle utkwione w Bogu, a doczesnych rzeczy powinieneś tak używać, iżbyś się do nich nie przywiązywał sercem i nie zbaczał dla nich od wytkniętego celu. One mają ci służyć tak, iżbyś ty służył Bogu. W przeciwnym razie, odstępując od zjednoczenia z Bogiem, wylewasz się na liczne marności i kłaniasz się tylu bożkom, ile jest takich stworzeń, któreś nieporządnie umiłował. To są bożki twoje, którym nie wołu, nie kozła, lecz samego siebie świętokradzko składasz na ofiarę. Prawo miłości nie pozwala inaczej miłować coś poza Bogiem, jak tylko w Bogu i dla Boga. Jest to największą zgubą, odstąpić od najwyższego dobra, a zwrócić się ku stworzeniom) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (nowość)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. Dedykacja (nowość)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. Tłumacz do czytelnika. (Książka ta, nie w duchu czasu, który z wiekami się zmienia, ale w duchu Bożym jest napisana. Pobożny autor w krótkości i prostocie ewangelicznej, najważniejszą naukę, bo naukę życia, w niej zamknął. Nie ma na celu podobać się, nie działa na imaginację, nie porusza namiętności; ale zdrowy pokarm dla duszy podaje. Dlatego nie należy ona do tego rzędu książek, które raz przeczytawszy na zawsze porzucić można. Owszem, jeśli chcesz z niej korzystać, dobrej wiary czytelniku, czytaj ją i odczytuj co dzień po rozdziale, wreszcie po jednej kartce, jak Tomasza a Kempis; a niech to czytanie będzie codziennej modlitwy dopełnieniem) (nowość)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. I. O najwyższym celu człowieka. Jaka droga wiedzie do niego. (Jako podczas żeglugi, kiedy na ląd dla zwiedzenia brzegów wysiądziesz, ciągle jednak trzymasz natężone ucho, czy nie dadzą do odjazdu hasła: bo wtenczas wszystko rzuciwszy, do okrętu pospieszysz; tak ci i w życiu postępować potrzeba. Z okiem duszy utkwionym w Bogu, używaj dóbr doczesnych tak, ażeby one do serca twego przylgnąć i od ostatniego końca odprowadzić cię nie zdołały. Służą one tobie, abyś ty służył Bogu. Inaczej, zrywając jedność z Bogiem, na wiele niepotrzebnych rzeczy umysł rozproszysz i tyle czcić będziesz bałwanów, do ilu stworzeń nieporządną się miłością przywiążesz. To są bogowie twoi, którym już nie cielce i barany, ale siebie samego, zbawienie swoje świętokradzko poświęcasz. Nie dozwoli prawo miłości, abyś co oprócz Boga kochał, chyba dla Boga i w Bogu. Ostatnim stopniem złego jest rozbrat z najwyższym dobrem i obrócenie serca do stworzeń) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (nowość)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. Praefatio ad Lectorem. (Habes hic igitur omnium moralium institutionum, quas ad bene beateque vivendum Sancti Patres tradiderunt, compendium quoddam, et breviarum: habes Senecae, Epicteti, Antonini, aliorumque Sapientum, placita meliora. Placuit autem salutares admonitiones, quas efficaces esse in meis malis expertus sum, omissa locorum citatione e quibus eruuntur, breviter indicare: remedia enim haec animae sunt, non ingenii lenocinia: nec delectare hic intendo, sed prodesse. Non quaerit aeger, quis potionem miscuerit; vel unde pharmaca accepta sint, dummodo sanent. Multa omisi, quae dicere poteram; multa, quae subtilius explicare. Magis enim prodest, pauca praecepta sapientiae tenere, quae in promptu semper et usu sint, quam multa discere et illa ad manum non habere. Multum didicit, qui scit quantum saluti satis est. Faxit Deus, ut hic meus qualiscunque labor omnibus plurimum prosit; sed mihi praecipue, ne dicta mea factis deficientibus erubescant) (nowość)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. I. De fine ultimo hominis. Quam malum sit, ab eo deflectere. Quibus mediis, et quo ordine ad ipsum perveniatur. (Quemadmodum in navigatione subducto navigio si aquatum exieris, obiter in littore aut cochleam colliges, aut bulbum; animo autem in navim semper intento solicitus eris, ne gubernator vocet: ac tunc relictis omnibus ad navim properabis: sic tibi in vita agendum est. Mente semper in Deum fixa, ita rebus externis utere, ut cordi minime inhaereant, nec te a proposito fine dimoveant. Serviunt illae tibi, ut tu servias Deo. Alioquin a divina deficiens unitate, ad plura non necessaria dispergeris; totque colis idola quot sunt creaturae, quas inordinato affectu prosequeris. Hi sunt Dii tui, quibus non bovem, non hircum, sed te ipsum, tuamque salutem turpi sacrilegio immolas. Non patitur lex amoris quidpiam cum Deo amari, nisi in Deo et propter Deum. Summa perditio est, a summo bono deflectere, et converti ad creaturas) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. Ćwiczenie się w cnotach z miłości ku Maryi. Maryja wzorem w mówieniu. (Dobre użycie mowy na tym polega, abyśmy się nią posługiwali na wzór Maryi Panny na cześć Bożą, dla dobra współbraci i ku pożytkowi duszy własnej. A więc w pewnych czasach chwalmy dobrego Ojca niebieskiego ustną modlitwą skupioną lub hymnami. Gdy kto wobec nas zaczepia wiarę św., a my śmiało stajemy w jej obronie, odpieramy zarzuty, pouczamy błądzących, wówczas językiem sławimy Boga. Dopomagamy bliźnim znowu, kiedy budujące prowadzimy rozmowy, odwodzimy od złych towarzystw, schadzek, czytania przewrotnych książek i gazet, które podkopują wiarę i moralność. Na dobre używamy języka, kiedy bronimy sławy bliźniego przeciw obmowom i potwarzom... Kto nie chce słuchać obmów, lecz je powstrzymuje stosowną uwagą, ten wyświadcza dobrodziejstwo sobie, obmawiającemu i nieobecnemu, którego sławę naruszają. Sobie dobrze czyni, bo nie grzeszy; ratuje błądzącego i broni sławy brata nieobecnego. Na własny pożytek używamy języka, kiedy śmiało i mężnie świadczymy o prawdzie, kiedy na spowiedzi szczerze się obwiniamy, kiedy wśród krzyżów i utrapień nie narzekamy, nie bluźnimy. A tym lepiej jeszcze, kiedy w cierpieniach chwalimy Pana i z Jego wolą się jednoczymy... Jeżeli za każde próżne słowo zdamy surowy rachunek przed Bogiem, cóż dopiero czeka nas za chełpliwość, kłótnie, kłamstwa, obmowy? Mówi św. Jakub Apostoł: "A jeśli kto mniema, że jest nabożnym, nie powściągając języka swego, tego nabożeństwo próżne jest". Postanówmy przeto z miłości ku Maryi Pannie używać podobnie mowy, jak Ona jej używała, tj. roztropnie, kiedy tego wymaga chwała Boża, miłość bliźniego i spełnienie obowiązku. Strzeżmy się wielomówstwa, w którym trudno się ustrzec grzechu) (nowość)

Z "Róży Duchownej".
Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Lekarstwo przeciw obmowie. (Jedno z niemieckich pism opowiada ciekawe zdarzenie. W Kremsmünster, słynnym opactwie w Austrii, żył do niedawna kapłan, staruszek. Sędziwego benedyktyna znała cała okolica, nadano mu nawet przydomek Ojciec Mang. Ulubiona to była postać, może najwięcej dlatego, że nigdy z ust czcigodnego starca nie usłyszano słowa potępiającego bliźnich, wszystko umiał on łagodnie wytłumaczyć, a nie cierpiał, jeżeli ktoś w jego obecności przeciwko komukolwiek coś złego mówił – a nie daj Boże oczerniał. To jedno tylko zdolnym było tę duszę o anielskiej cierpliwości wyprowadzić z równowagi i pobudzić do gniewu. Pewnego razu udał się do sąsiedniej wioski Kirchdorf, aby odwiedzić chorego przyjaciela kapłana. Spełniwszy obowiązek miłości, wraca do domu. Po drodze spotyka również jak i on wracającą do Kremsmünster mieszczkę i ta ucieszona, że będzie mogła z kimś porozmawiać, przyłącza się do niego. Wkrótce wywiązuje się następująca rozmowa) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę trzecią po Świątkach. (Który z was człowiek, co ma sto owiec, a jeśliby stracił jedną z nich, czyliż nie zostawuje dziewięćdziesięciu i dziewięciu na puszczy, a idzie za oną, co zginęła, aż ją znajdzie. Przez tego człowieka mającego tak wielkie staranie o owce swoje, rozumie Pan Jezus siebie samego, przez owce dusze wszystkich wiernych swoich. Pan Jezus jako czuły i dobry pasterz, czuwa nieustannie nad trzodą swoją, zna każdą owieczkę należącą do Niego, znacząc ją znamieniem łaski swojej, poprzedza wszystkie dając im przykład z siebie, broni je od napaści wilka piekielnego, karmi je nauką swoją, tuczy Sakramentami i własnym ciałem swoim. Owieczka stracona, rozumie się grzesznik obłąkany, który wybiegłszy z pod opieki Jezusa Chrystusa, wybije się rozmyślnie z pod posłuszeństwa należnego pasterzowi swojemu, i porzuciwszy zgromadzenie wiernych Pańskich, chce samopas biec ciemnymi do piekła dążącymi drożynami. Takiemu grzesznikowi natrętnym się zdaje głos Jezusa Chrystusa, przykrymi rozkazy Jego, trudnym i niewygodnym postępowanie za Nim po drodze krzyża i umartwienia. Takiemu grzesznikowi w niesmak idą pokarmy duchowne nauk Jezusa Chrystusa i Sakramentów Jego, i woli się karmić ziemskimi i cielesnymi, tuczącymi ciało, a zabijającymi duszę. O wieluż podobną udaje się do piekła drogą? Człowiek zostawiający dziewięćdziesiąt i dziewięć owieczek na puszczy dla szukania tej, która była zgubiona, znaczy Jezusa Chrystusa opuszczającego Niebo, z mieszkającymi w nim Aniołami, a schodzącego na ziemię, dla znalezienia i zbawienia zgubionego narodu ludzkiego, a przy tym znaczy staranność i pilność Jezusa Chrystusa w wynalezieniu i przyciąganiu ku sobie serca jednego błądzącego grzesznika) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielą czwartą po Świątkach. (A siadłszy, uczył rzesze z łodzi. Otóż w tym znowu nauka dla nas, jako sam jedynie Kościół święty katolicki rzymski do nauczania i ogłaszania prawd Boskich upoważnionym od samegoż Jezusa Chrystusa został. Jedna jest tylko jedynie Szymona Piotra łódka, z której Pan Jezus uczy, wszystkie inne są kazalnią fałszu. Ta łódka jest stała i bezpieczna, żadna fala ją wzruszyć nie może. Oddalać się od niej, jest to narażać się na niechybną zgubę, przy niej jest się bezpiecznym wśród największej burzy. Znamiona po których ją od innych rozróżnić można, jest jedność nauki, ciąg następstwa pasterzów, od Piotra świętego aż do naszych czasów, i świętość jej moralności, i jej tajemnic. W tej to jedynie łódce Kościoła świętego katolickiego, znajduje się miłość, prawda i łaska, przez nią samą dochodzi się zbawienia, ona jest prawdziwie naszą matką, wychowuje nas na życie łaski, żywi nas chlebem słowa Bożego, a wierne jej dzieci mogą się słusznie cieszyć nadzieją osiągnienia życia wiecznego. – A gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: zajedź na głębię, a zapuśćcie sieci wasze na połów. Cóż za duchowne znaczenie ma ten rozkaz Jezusa Chrystusa? Oto znaczy, iż Kościół święty w osobie Piotra świętego upoważnionym został od samego Jezusa Chrystusa rozciągnąć swe sieci po całej powierzchni ziemi i zająć w nie owe dumne narody pogan i niewiernych, które dotąd nie chciały nosić jarzma, jak tylko takie, które same na się kładły) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielą szóstą po Świątkach. (A wziąwszy siedmioro chleba, dzięki czyniąc, łamał, i dawał uczniom swoim, aby przed nie kładli, i kładli przed rzeszą. Jako Pan Jezus błogosławieństwem swoim ten chleb dzisiaj rozmnożyć raczył, tak też i przy ostatniej wieczerzy swojej, dzięki czyniąc i błogosławiąc chleb w ciało i krew swoją Przenajświętszą przemienił, i jemu rozmnażania się na naszych ołtarzach moc nadał. Lecz dlaczego Pan Jezus uczniów swoich do uczestnictwa tego cudu przypuszcza, i chce, aby chleb w ich ręku się rozmnażał? któż nie widzi, iż przez to swoje rozporządzenie, chciał nam dać poznać, iż kapłanów za szafarzy swych łask i Sakramentów przybierał, i że ich rękom udzielać raczył dzielności rozmnażać chleb cudowny, chleb Aniołów? Jako wtenczas podawali Apostołowie chleb cudownie rozmnożony rzeszy, tak i teraz rękami kapłanów, chlebem anielskim nakarmieni bywamy. – I jedli, i najedli się. Cóż może lepiej nasycić serce człowieka, i pragnienia jego zaspokoić, jeżeli nie ten chleb cudowny, który Boga w sobie mieści. Dla Boga stworzeni jesteśmy, Bóg jeden prawdziwe szczęście nasze stanowić może, w Nim go jedynie, w miłości Jego znaleźć możemy. Nasze serce jest tak wielkie w swych żądaniach, iż go i świat cały, i nic prócz Boga zaspokoić nie zdoła. – I zebrali co było ułomków siedem koszów. A było tych co jedli, około czterech tysięcy. Zebrali starannie ułomki cudownie rozmnożonego chleba, jako i dotąd ułomki Hostii świętych na ołtarzach naszych przechowywane bywają. Ach, zbierajmy pilnie ułomki łask Boskich, nie rozprószajmy z nich ani jednej okruszyny, pamiętajmy na to, iż nam kiedyś z każdej dobrej myśli, z każdego natchnienia, z każdego poruszenia łaski, usłyszanej zbawiennej nauki, ścisły przed Bogiem rachunek zdać przyjdzie. Każda łaska od Boga na dusze nasze spadająca, jest jakby kropla krwi Chrystusa Pana, gdyż nie ma z nich żadnej, którą by nam Zbawiciel, zasługą krwi i męki swojej nie wysłużył. Rozpraszać je, nie korzystać z nich jest więc niejako, jakby deptać i znieważać Przenajświętszą krew samego Chrystusa Pana) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput V. De Omnipotentia, aliisque Dei attributis et perfectionibus. (QUAESTIO 1. Cur Deum Patrem omnipotentem dicimus? R. Quia nihil animo aut cogitatione fingi potest, quod, cum vult non fiat, omnia quaecumque voluit fecit. Dixit et facta sunt, ipse mandavit et creata sunt. Nihil ipsi difficile, nedum impossibile. Nec tamen hoc ita accipiendum est, quasi, cum possit omnia, mentiri etiam possit aut fallere, peccare, mori aut ignorare quidpiam; haec enim omnia infirmitatis sunt, non potentiae... Q. 4. Recense alia Dei attributa et perfectiones praecipuas? R. Cum sit ENS omnino independens, ac summe perfectum, quo melius aut praestantius cogitari nullum potest, necesse est ut sit, 1° aeternus, 2° immutabilis, 3° simplicissimus, ac 4° purus spiritus, 5° immensus, 6° atque omniscius) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak uczniowie Chrystusowi zgłodniali, rwali kłosy i jedli. A także o ubóstwie. (Ty zaś przypatruj się tu uczniom i ulituj się nad nimi, widząc w jak ciężkiej potrzebie zostawali, chociaż weselili się z tego z miłości świętego ubóstwa, które nad wszystkie inne cnoty i błogosławieństwa polecił im Mistrz ich i Pan najdroższy. Co to jednak za poruszający widok się tu przedstawia! bo oto najwyżsi dostojnicy Kościoła Bożego, mając przy sobie Pana wszech rzeczy, w tak wielkim znajdują się niedostatku, że na posiłku bydłu dawanemu musieli poprzestawać! Patrzał na to Zbawiciel i litował się nad nimi, gdyż serdecznie ich miłował, a jednak i cieszył się z tego, tak przez wzgląd na nichże samych, wiedząc, że wyjdzie im to na wielką zasługę, jak i przez wzgląd na nas, dla których miało to służyć za naukę. Z tego bowiem przykładu do wielu cnót pobudzać się powinniśmy. Jakoż, przedziwnie jaśnieje w tym ubóstwo, i okazuje się jak dalece wszelka wystawność światowa za nic ma się poczytywać; naganioną zostaje wytworność i smaczna przyprawa potraw; a obżarstwo z towarzyszącą jej miękkością i nienasyconością, najwyraźniej jest potępionym. Zwróć więc na to wszystko pilną uwagę, i z takiego przykładu zamiłuj z całego serca święte ubóstwo, które tak jaśniało w Zbawicielu i przenajświętszej Matce Jego, jako też w tych oto najwyższych świecznikach Kościoła, i wszystkich którzy ich przykład jak najwierniej naśladować pragną... Lecz żeby ci lepiej wyjaśnić czym jest cnota właściwego umiarkowania, posłuchaj jeszcze parę słów o tym świętego Bernarda. "Cnota właściwego umiarkowania, powiada on, w duszy którą by nie ożywiała gorąca miłość Boga, nie ma pola do działania. Gdyż dusza taka na nic szczególnego nie zdobywając się dla Boga, nie potrzebuje w niczym się miarkować. Lecz znowu gorąca miłość Boga, bez cnoty właściwego umiarkowania w zadawaniu sobie umartwień zewnętrznych, prędko wystyga. A stąd najgodniejszym pochwały jest, komu ani na jednym ani na drugim nie zbywa: w kim gorącość ducha rozbudza właściwe umiarkowanie; a właściwe umiarkowanie kieruje sprawami gorącością ducha natchnionymi. Jakoż właściwe umiarkowanie wszystkie inne cnoty w ład wprowadza, a ład nadaje im ostateczną piękność i zapewnia ich trwałość. Urządzeniem Twoim o! Panie, dzień trwa, mówi Psalmista; otóż jak bez tego urządzenia Boskiego dzień by nie trwał, dnia by nie było, chociaż samo to urządzenie dniem nie jest, tak i właściwe umiarkowanie samo w sobie nie jest cnotą, lecz jest jakby urządzeniem każdej cnoty, przewodniczką cnót, ładem uczuć, i świętych postępków prawidłem. Odejmij cnocie jakiej właściwe umiarkowanie, a taż cnota staje się wadą, i wszelkie najgodziwsze człowieka skłonności przemieniają się w najzgubniejsze namiętności") (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Quomodo discipuli Christi vellebant spicas. Item de paupertate. (Tu autem discipulos intuere, et compatere eis in tanta necessitate constitutis, quamvis ipsi gaudentes hoc facerent ob paupertatis amorem, quam ante omnes virtutes et beatitudines commendaverat eis eorum Magister et Dominus. Quid tamen est cogitare principes mundi, praesente omnium Conditore, ad tam tenuem paupertatem redactos, ut tali pabulo, more animalium, oporteat sustentari? Aspiciebat eos Dominus, et compatiebatur eis, quia tenerrime diligebat eos; sed nihilominus gaudebat, et tam propter eos quos in hoc multum mereri sciebat, quam propter nos, quibus relinquebat exemplum. In hoc enim exemplo ad multas virtutes proficere possumus: nam hic mirabiliter paupertas relucet, pompa mundi contemnenda ostenditur, sumptuositas et saporosa ciborum praeparatio destruitur, et gulae voracitas cum turpi sua unctuositate et insatiabili appetitu totaliter enervatur. Tu ergo hoc animadverte, et tanto exemplo, totis visceribus eam amplectere, quae sic emicuit in Domino, et Domina matre sua, et praefatis mundi principibus, et omnibus qui eorum exemplum perfecte imitari voluerunt... Sed ut virtus discretionis tibi melius innotescat, audi breviter quid de ipsius commendatione dicat idem Bernardus: «Virtus siquidem discretionis absque fervore charitatis jacet, et fervor vehemens absque discretionis temperamento praecipitat. Ideoque laudabilis cui neutrum deest, quatenus et fervor discretionem erigat, et discretio fervorem regat». Idem: «Discretio quidem virtuti ordinem ponit, ordo modum tribuit, et decorem etiam et perpetuitatem. Denique ait: Ordinatione tua perseverat dies, diem virtutem appellans. Est igitur discretio non tam virtus, quam quaedam moderatrix et auriga virtutum, ordinatrixque affectuum, et morum doctrix. Tolle hanc, et virtus vitium erit, ipsaque affectio naturalis in perturbationem magis convertetur, exterminiumque naturae») (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 55. De corruptione naturae et efficacia gratiae divinae. O skażeniu natury, i o skuteczności łaski Bożej. (O! jak niezmiernie łaska Twoja potrzebna mi jest o Panie, ku rozpoczęciu dobrego, ku wytrwaniu w dobrem, i ku dokonaniu dobrego. Bez Twojej łaski nic począć nie zdołam; a z Twoją łaską, wszystko mogę w Tobie, który umacniasz mię. O! łasko prawdziwie Niebieska, bez której własne zasługi i dary przyrodzenia za nic ważone być mają! Nauka, bogactwo, męstwo, piękność, dowcip, wymowa, wszystko to bez łaski Twojej, o Panie! niczym jest przed Tobą. Albowiem dary przyrodzenia złym i dobrym są wspólne: lecz Łaska, to jest dar miłości Twojej, jest tylko udziałem wybranych i namaszczeniem tych, którzy są godni żywota wiecznego. Łaska, tak dalece przewyższa wszystko, że i dar proroctwa, i dar czynienia cudów, i dar najwznioślejszego rozmyślania, bez niej byłyby niczym. I ani wiara, ani nadzieja, ani też inne cnoty, nie byłyby Ci przyjemne bez miłości i Łaski) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 55. De corruptione naturae et efficacia gratiae divinae. (O quam maxime est mihi necessaria, Domine, tua gratia, ad inchoandum bonum, ad proficiendum et ad perficiendum! Nam sine ea nihil possum facere: omnia autem possum in te, confortante me gratia. O vere caelestis gratia, sine qua nulla sunt propria merita, nulla quoque dona naturae ponderanda! Nihil artes, nihil divitiae, nihil pulchritudo vel fortitudo, nihil ingenium vel eloquentia valent apud te, Domine, sine gratia. Nam dona naturae bonis et malis sunt communia: electorum autem proprium donum est gratia sive dilectio; qua insigniti digni habentur vita aeterna. Tantum eminet haec gratia, ut nec donum prophetiae, nec signorum operatio, nec quantalibet alta speculatio aliquid aestimentur sine ea. Sed neque fides, neque spes, neque aliae virtutes tibi acceptae sunt sine caritate et gratia... Oro te Deus meus et precor te ex totis intimis meis: libera me et eripe distractum et captivum animum ab omnibus mundi concupiscentiis et corporalibus imaginibus; ut te ipsum in me ipso illuminata ratione inveniam: qui me ad tuam pretiosam et incorruptibilem fecisti imaginem. Non enim in aliqua mundi creatura tanta relucet sapientiae tuae pulchritudo et similitudo; sicut in hominis anima, quam tui capacem fecisti: et omnibus creaturis per rationem intellectualem excellentissime praefecisti... Ave Maria, gratia plena. Quid melius quidve utilius et quid tam necessarium mihi indigno peccatori, nisi ut inveniam gratiam coram te et dilectissimo Filio tuo? Peto ergo gratiam Dei, te interveniente et intercedente, quae (teste angelo) apud Deum plenitudinem gratiae invenisti. Nulla carior petitio est, nec ulla re plus indigeo, quam gratia et misericordia Dei. Sufficit mihi gratia Dei, ceteris non obtentis. Quid est enim omnis conatus meus sine illa? Quid item impossibile ea assistente et iuvante? Habeo multas et diversas animi aegritudines, sed divina gratia efficacissima medicina est contra omnes passiones, et si dignanter advenerit, mitigabit universas. Habeo quoque inopiam spiritualis sapientiae et scientiae, sed divina gratia summa magistra est et doctrix caelestis disciplinae, quae repente in cunctis necessariis me sufficit instruere. Hanc igitur mihi impetra gratiam, clemens virgo Maria, quae tam nobilis est et pretiosa, ut merito aliud nihil desiderare debeam aut petere, quam gratiam pro gratia) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causis tristitiae et doloris. (Utrum causa doloris sit bonum amissum, vel malum conjunctum. Co. – Sicut delectatio prius respicit bonum adeptum ut proprium objectum, ita magis tristitiae causa est malum conjunctum quam bonum amissum) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(8 czerwca 2015)
Ks. Antoni Chmielowski. Krótki rys historii kościelnej
Ks. prof. Bernard Bartmann. 
Nasza wiara w Opatrzność
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
A on znowu swoje! Bergoglio wywołuje zgorszenie wśród katolików nonszalanckim podejściem do małżeństwa ( PDF )
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i męczennik. O cierpliwości ( PDF )

(18 maja 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Kolejne herezje Bergoglio potwierdzają niekatolicki charakter modernistycznego Neokościoła (PDF)
Ks. Franciszek Kwiatkowski SI. 
Filozofia wieczysta w zarysie
Ks. Dr Michał Sopoćko, Docent Uniwersytetu Wileńskiego. 
Mikołaj Łęczycki o wychowaniu duchowym. Studium teologiczno-pedagogiczne. (De educatione spirituali secundum Nicolaum Lancicium. Tractatus theologicus ac paedagogicus)
O. Mikołaj Łęczycki SI (V. P. Nicolaus Lancicius SI). 
De praxi Divinae praesentiae et orationum iaculatoriarum ac variis orandi Deumque pie colendi modis

(27 kwietnia 2015)
La Dottrina Cristiana composta per ordine della santa memoria di Papa Clemente VIII dal ven. Cardinale Roberto Bellarmino
Ks. Józef Krukowski. 
Perykopy ewangelijne niedzielne i świąteczne dla użytku katechetów, kaznodziei, rodziców i nauczycieli
Ks. Anthony Cekada.
 Bergoglio nie ma nic do stracenia... zatem sedewakantystyczna argumentacja musi się zmienić ( PDF )
Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.
Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) (PDF)

(7 kwietnia 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Zawirowania w FSSPX w związku z konsekracją na biskupa ks. Faure

(2 kwietnia 2015)
Ks. Dr Aleksander Pechnik. 
Zarys apologetyki
O. J. B. Chautard OCSO. 
Życie wewnętrzne duszą apostolstwa
Ks. Johannes Heyne.
 Gorliwość religijna ( PDF )
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej 

(16 marca 2015)
Ks. H. Riondel SI. Życie z Wiary, jego istota, postęp, pociechy, próby i owoce
S. Caecilii Cypriani opuscula de Mortalitate, de Opere et Eleemosyna, de Patientia. Quinti Septimii Florentii Tertulliani liber de Patientia et exhortatio ad Martyres
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i męczennik. O uczynkach miłosiernych i jałmużnie. ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn.
 Doniosłość Wielkiego Postu dla katolików, pseudoreligia niedowiarków i "efekt Bergoglio"

(1 marca 2015)
O. Jakub Wujek SI. Historia Męki Pana naszego Jezusa Chrystusa, Boga i człowieka prawdziwego, ze czterech Ewangelistów zebrana, na dziewięć części podzielona
S. Alphonsus Maria de Ligorio, Episcopus et Ecclesiae Doctor. 
De magno orationis medio ad aeternam salutem et quamlibet a Deo gratiam consequendam. (Cum duabus appendicibus: 1. De oratione. Tractatus asceticus auctore V. P. Alphonso Rodriguez SI. 2. Epistola S. Athanasii ad Marcellinum in interpretationem psalmorum)
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )
Ks. Dominik Radecki CMRI.
 Teilhard de Chardin i grzech pierworodny ( PDF )
Ks. Dr Jan Czuj.
 "Extra Ecclesiam salus non est" w świetle nauki św. Augustyna ( PDF )
Sac. F. H. Reinerding.
 De necessitate Ecclesiae ad salutem

(14 lutego 2015)
S. Petrus Canisius SI, Doctor Ecclesiae. Catechismi Latini et Germanici
Ks. Jan Badeni SI. Filozof chrześcijański z II wieku, święty Justyn męczennik ( PDF )
"Obrona prawdy".
 Wypis z Okólnika wydanego do Archidiecezji Kolońskiej ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
 Kościół katolicki i jurysdykcja ( PDF )
Katolickie Przymierze Biskupów.
 Deklaracja doktrynalna ( PDF )
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów
Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

(1 lutego 2015)
Ks. J. B. Delert. Teologia dla użytku wiernych pragnących gruntowniejszej nauki w rzeczach zbawienia. Tom I. Teologia dogmatyczna. Tom II. Teologia moralna i liturgika
Ks. Dr I. Schuster, Ks. Gustaw Mey. 
Historia biblijna dla katolickich szkół
Bp Donald J. Sanborn. Sedewakantyzm: w obronie autorytetu Kościoła katolickiego i papiestwa ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
"Synod o rodzinie" (2014) otwiera ludziom oczy na odstępstwo modernistycznej hierarchii
Bp Michał Nowodworski. [Młot na niedowiarków] - Ksiądz Karol Surowiecki ( PDF )
"Obrona prawdy". 
Zaćmienie ducha
Ks. Ignacy GrabowskiKościół a herezja
Sac. F. H. Reinerding. Theologiae fundamentalis tractatus duo. Tractatus prior. Demonstratio christiano-catholica contra adversarios generatim omnes. De iis, qui auctoritati Ecclesiae obluctantur
Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2015

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!