Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Hinc haereses et factae sunt frequenter et fiunt, dum perversa mens non habet pacem, dum perfidia discordans non tenet unitatem. Fieri vero haec Dominus permittit et patitur, manente propriae libertatis arbitrio; ut dum corda nostra et mentes nostras veritatis discrimen examinat, probatorum fides integra manifesta luce clarescat... Aversandus est talis atque fugiendus quisquis fuerit ab Ecclesia separatus. Perversus est hujusmodi et peccat, et est a semetipso damnatus. An esse sibi cum Christo videtur qui adversus sacerdotes Christi facit, qui se a cleri ejus et plebis societate secernit? Arma ille contra Ecclesiam portat, contra Dei dispositionem repugnat. Hostis altaris, adversus sacrificium Christi rebellis, pro fide perfidus, pro religione sacrilegus, inobsequens servus, filius impius, frater inimicus, contemptis episcopis et Dei sacerdotibus derelictis, constituere audet aliud altare, precem alteram illicitis vocibus facere, dominicae hostiae veritatem per falsa sacrificia profanare, nec scire quoniam qui contra ordinationem Dei nititur, ob temeritatis audaciam divina animadversione punitur". (S. Cyprianus, Episcopus Carthaginensis, De catholicae Ecclesiae unitate. Cracoviae 2013, pp. 9, 14)

-------------------

"Stąd często powstawały i powstają kacerstwa, że umysł przewrotny nie ma pokoju, a swarliwa niewierność nie trzyma się jedności. Dopuszcza to zaś Pan i nie przeszkadza, wolność woli każdemu zostawując, aby, gdy niebezpieczeństwo prawdy serca nasze i umysły doświadcza, nieskażona wiara doświadczonych okazała się w jawnym świetle... Trzeba unikać i uciekać od tego, kto się od Kościoła odłączył. Taki jest przewrotny i grzeszy, i sam siebie potępił. Czyż może mniemać, że jest z Chrystusem, który przeciw kapłanom Chrystusa postępuje, odłącza się od społeczności duchowieństwa i ludu Jego? Nosi broń przeciw Kościołowi, walczy przeciwko rozporządzeniu Boskiemu; jest to nieprzyjaciel ołtarza, buntownik przeciw ofierze Chrystusa, wiarołomca, świętokradca co do religii, sługa nieposłuszny, syn bezbożny, brat nieprzyjazny, który, wzgardziwszy biskupami i opuściwszy kapłany Boże, poważa się inny stawiać ołtarz, inną modlitwę niegodziwym głosem odprawiać, prawdę ofiary Pańskiej fałszywymi ofiarami znieważać, i nie troszczy się o to, że ktokolwiek sprzeciwia się postanowieniu Bożemu, za swe niebaczne zuchwalstwo przez Boską sprawiedliwość surowo karany bywa". (Św. Cyprian, Biskup Kartaginy, O jedności Kościoła katolickiego. Kraków 2013, ss. 10, 15)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 61. Maj 2015 (nowość)

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Franciszek Proschwitzer. Matka Boska w roku kościelnym. Nabożeństwo majowe w 32 rozmyślaniach

O. Maurycy Meschler SI. Dar Zielonych Świąt. Rozmyślania o Duchu Świętym. 1) Modlitwa 2) Urząd nauczycielski w Kościele

Henryk Edward kard. Manning, Arcybiskup Westminster. O sprawach Ducha Świętego działającego w duszy człowieka

Ks. Franciszek Bączkowicz CM. Posty obowiązujące ( PDF ) (W środę, piątek i sobotę 27, 29 i 30 maja 2015 - w Suche Dni - obowiązuje post ścisły!)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (18 MAJA 2015)

Bp Donald J. Sanborn. Kolejne herezje Bergoglio potwierdzają niekatolicki charakter modernistycznego Neokościoła. (PDF) (Niedawno Bergoglio wygłosił dwie poważne herezje. Pierwszą jest zanegowanie istnienia piekła, a drugą luterańska doktryna na temat wiary i uczynków... herezją jest negowanie istnienia mąk piekielnych dla tych, którzy umarli nie wykazując skruchy. W konsekwencji wypowiedź Bergoglio czyni go publicznym heretykiem, co jest faktem, któremu nikt nie może zaprzeczyć. Jego herezja dotycząca unicestwienia dusz i nieistnienia kar piekielnych powinna ucieszyć morderców, złodziei, więźniów oraz szefów zorganizowanej przestępczości, nie wspominając już heretyków, ateistów i apostatów... Jeszcze bardziej alarmujący od tych oraz innych herezji, które wygłosił Bergoglio jest fakt, że nikt się tym nie przejmuje... Wyznawcy religii Novus Ordo, na ogół, kochają swoją nową religię i są zjednoczeni nie jednością wiary, ale w jedności nienawiści do dogmatów sprzed Vaticanum II... Kościół Chrystusowy, wspierany i rządzony przez Boga, musi zawsze zachować jedność wiary. W przeciwnym razie nie byłby prawdziwym Kościołem Chrystusowym. Kościół jest Niepokalaną Oblubienicą Chrystusa, natomiast kościół, który przyjmuje herezję jest kościołem-cudzołożnicą, kościołem wiarołomnym, takim, który jest obmierzły w oczach Boga. Bóg nie cierpi niewierności wobec Siebie. Wiemy o tym z Jego surowych kar wymierzanych niewiernym Izraelitom w Starym Testamencie. Jednakże Jego prawdziwy Kościół nigdy nie może być Mu niewiernym... W związku z tym, hierarchia głosząca potępione doktryny – niszcząc tym samym jedność wiary – nie jest rzymskokatolicką hierarchią) (nowość)

Ks. Franciszek Kwiatkowski SI. Filozofia wieczysta w zarysie. ("Filozofia moralna dzieli się na ogólną, tj. badającą ostateczne podstawy zasad obyczajowych i szczegółową, tj. stosującą te zasady do życia jednostek, rodzin i państw. Posługuje się ona metodą analityczno-syntetyczną czyli uwzględnia i zasady metafizyczne i fakty doświadczalne, zaczerpnięte z codziennego życia czy z historii obyczajów ludzkich. Wszystkie te dane spaja w jednolity system naukowy i filozoficzny. Etyka jest ukoronowaniem całej filozofii. Poznanie ludzkie wywołuje pożądanie dobra poznanego. Człowiek poznaje nie tylko dobra poszczególne, ale i Dobro najwyższe. Budzi się w nim pragnienie osiągnięcia tego Dobra. W Nim bowiem tylko znajdzie zaspokojenie wszystkich swoich dążności czyli pełną szczęśliwość. Ale czy to możliwe? Jaka do tego Dobra prowadzi droga? Właśnie etyka jako ukoronowanie całej filozofii wskazuje człowiekowi praktyczną drogę, na której ma wrócić do swego Stwórcy-Boga". – Tom III. Filozofia Boga. – Filozofia obyczaju. – Skorowidz imienny i rzeczowy, ss. 149-150) (uzupełniono, djvu)

Ks. Dr Michał Sopoćko, Docent Uniwersytetu Wileńskiego. Mikołaj Łęczycki o wychowaniu duchowym. Studium teologiczno-pedagogiczne. (De educatione spirituali secundum Nicolaum Lancicium. Tractatus theologicus ac paedagogicus). ("Grzech pierworodny nie zniszczył i nie zmniejszył władz naturalnych człowieka, jak utrzymują protestanci, a tylko spowodował wystąpienie czterech ran natury ludzkiej: rany niewiedzy – vulnus ignorantiae, przez którą umysł stał się mniej zdolny do poznania prawdy, zwłaszcza w rzeczach Bożych; rany złości – vulnus malitiae, wskutek której wola więcej się skłania do złego; rany słabości – vulnus infirmitatis, wskutek czego wola słabo reaguje na przeszkody do cnoty; wreszcie rany pożądliwości – vulnus concupiscentiae, wskutek której namiętności wbrew rozumowi i woli popychają człowieka do rzeczy zmysłowych. Jezus Chrystus przez Swą mękę i śmierć nie tylko wynagrodził Bogu za wyrządzoną Mu przez grzech pierworodny obrazę i pojednał ludzkość z Bogiem, ale nadto wysłużył nam wszystkie łaski utracone; łaskę uświęcającą, która uwalnia nas od winy i podnosi do stanu nadprzyrodzonego; łaskę uczynkową, cnoty wlane, dary Ducha Świętego i oprócz tego jeszcze łaskę leczącą, która szczególniej przyczynia się do uzdrowienia naszej natury z ran i odbudowania harmonii wewnętrznej. Łaska uświęcająca spełnia swoje zadanie natychmiast, skoro się tylko zetknie z duszą, uzdrowienie zaś natury z ran i przywrócenie harmonii wewnętrznej odbywa się powoli i stopniowo". – s. 174) (nowość, djvu)

O. Mikołaj Łęczycki SI (V. P. Nicolaus Lancicius SI). De praxi Divinae praesentiae et orationum iaculatoriarum ac variis orandi Deumque pie colendi modis. ("Multi vel habentur, vel haberi volunt pro spiritualibus viris, qui hoc nomen non merentur. Tales sunt, qui putant vitam spiritualem consistere in multis et longis precibus, in ieiuniis, et aliis asperitatibus carnem affligentibus, in visitationibus templorum, – et de extirpatione vitiorum, de mortificatione naturalium passionum, de moderatione affectuum irae, zeli, amoris, non sunt solliciti, nec illis aeque ac precibus intenti, et in exercitio virtutum valde segnes. Bene itaque scripsit B. Laurentius Iustinianus: «O quam rari sunt, qui spirituales re et nomine censendi sunt. Vocabulum hoc, denuntiatione sortiuntur multi, effectum vero ipsius, pauci: spirituales viros illos arbitror esse dicendos, qui carnales habentes edomitas voluptates, carnem spiritui, mentem rationi, devotioni affectum, intentionemque animi aeternae substernunt dominio Sapientiae. Haec quippe est regula disciplinae coelestis: haec inquam est spiritualis forma virorum in carne, et supra naturam spiritualiter conversantium, et quotidie proficientium in idipsum»". – pp. 404-405) (nowość, djvu)

Ks. Jan Józef Gaume. Zasady i całość wiary katolickiej czyli wykład jej historyczny, dogmatyczny, moralny, liturgiczny, apologetyczny, filozoficzny i socjalny, od stworzenia świata aż do naszych czasów (("Pierwszym środkiem dostąpienia łaski, najpowszechniejszym, najkrótszym, najłatwiejszym, odnoszącym się do wszystkich czasów, do wszystkich miejsc i zawsze przez każdego z nas użyć się mogącym, jest modlitwa... Drugim środkiem otrzymania łaski, środkiem skuteczniejszym, jeżeli wolno tak się wyrazić, i wznioślejszym, są Sakramenty. «Przez nie to, mówi Sobór Trydencki, wszelka prawdziwa sprawiedliwość albo się rozpoczyna, albo się powiększa, lub odzyskuje». W rzeczy samej, wszystkie Sakramenty, według świętego Tomasza, przyczynę czyli zasadę swojego istnienia mają w Eucharystii i do niej się odnoszą. Eucharystia zaś zawiera w sobie naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, dawcę łaski, osobiście ciągle obecnego między nami, tak, iż zjednoczenie się przez Eucharystię czyli Przenajświętszy Sakrament, jest jakby dopełnieniem życia duchownego i celem wszystkich Sakramentów". – Tom IV, ss. 5-6) (uzupełniono, djvu)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Stan kapłański. (To wielkie dobrodziejstwo, że Bóg przestawał z nami w ludzkiej, widzialnej postaci, nie miało dla nas przepaść. Jak wszystkie ludzkie sprawy mają na ziemi swoje ludzkie przedstawicielstwo, tak i sprawy Boże mają na ziemi ludzkich przedstawicieli. Są nimi kapłani. Oni to strzegą praw Boga, oni pomagają ludziom do osiągnięcia ostatecznego celu; za ich pośrednictwem otrzymujemy owoce Odkupienia; oni się modlą za nas i składają ku czci Boga i za nasze zbawienie ofiarę Nowego Przymierza. Kapłan jest prawodawcą i sędzią w zakresie sumień; jest lekarzem: rany, które on leczy, to rany duszy; jest "szafarzem tajemnic Bożych". Kapłan, pozostający w łączności z nauczycielskim urzędem Kościoła, jest nauczycielem, jako sługa Kościoła objaśnia i głosi słowo Boże. On uczy dzieci, pociesza chorych i umierających, objaśnia wątpiących, karci grzeszników, pośredniczy między maluczkimi i wielkimi, pociesza biednych i smutnych, budzi i wzmacnia w sercach naszych zmysł dla idealnych dóbr. Wolny od trosk doczesnych stara się szerokim sercem stać się wszystkim dla wszystkich) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O cnocie i chrześcijańskiej doskonałości. (*3. P. Cóż jest cnota chrześcijańska? O. Cnota chrześcijańska jest to wytrwała wola i gotowość czynienia tego wszystkiego, co się podoba Bogu. 4. P. Ilorakie są cnoty chrześcijańskie? O. Cnoty chrześcijańskie są dwojakie: Boskie i obyczajowe czyli moralne. 5. P. Które są cnoty Boskie? O. Cnoty Boskie są: wiara, nadzieja i miłość. 6. P. Dlaczego nazywają się te trzy cnoty "Boskimi cnotami"? O. Nazywają się one Boskimi cnotami, ponieważ wprost od Boga pochodzą, i do Boga się odnoszą. 7. P. Kiedy powinniśmy wzbudzać w sobie te cnoty, czyli czynić akty cnót Boskich? O. Akty cnót Boskich powinniśmy obudzać często w życiu; szczególnie zaś: 1) w ciężkich pokusach przeciwko tym cnotom; 2) przed, albo po przyjęciu świętych sakramentów; 3) w niebezpieczeństwie życia, i na łożu śmierci... 18. P. Co jest doskonałość chrześcijańska? O. Doskonałość chrześcijańska jest stanem duszy, w którym człowiek, uwolniwszy się od nieporządnej miłości świata i siebie samego, miłuje Boga nade wszystko, a wszystko inne w Bogu, i dla Boga... 23. P. Czy to możliwa rzecz, prowadzić życie doskonałe w stanie świeckim? O. Możliwa dla wszystkich, jeśli chcą żyć według ducha Jezusa Chrystusa i prawideł ewangelii, a nie według ducha i prawideł świata... 27. P. Jakich środków powinien użyć każdy chrześcijanin, jakiegokolwiek stanu, aby doszedł do doskonałości? O. Każdy chrześcijanin, aby doszedł do doskonałości powinien: 1) modlić się chętnie; słuchać pilnie słowa Bożego, i przyjmować często święte sakramenty; 2) odważnie pokonywać i zapierać się siebie samego; 3) wykonywać codziennie swoje zatrudnienia w stanie łaski, i w sposób miły Bogu... 31. P. Jak trzeba się zachowywać przy jedzeniu? O. Przed jedzeniem i po jedzeniu trzeba się pomodlić, złożywszy ręce, i zachować w jedzeniu mierność... 33. P. Jakie powinno być nasze obcowanie z bliźnimi? O. Obcowanie nasze z bliźnimi powinno być: 1) uprzejme, aby nikogo nie obrażało; 2) ostrożne, aby nas do grzechu nie uwiedziono) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. Ćwiczenie się w cnotach z miłości ku Maryi. Cierpliwość. (Cierpliwość to cnota, która wzmacnia ducha, aby wśród przeciwności nie upadał pod brzemieniem smutku. Św. Cyprian pisze o cierpliwości: "Cierpliwość zaleca nas Bogu i zachowuje. Ona gniew łagodzi, kiełzna język, strzeże myśli, pilnuje pokoju, podtrzymuje karność, łamie poruszenia lubieżne, powstrzymuje gwałtowne uniesienia, gasi gniewy, hamuje potężnych bogaczy, łagodzi nędzę ubogich, w dziewicach dochowuje błogiej nietykalności, strzeże u wdów trudnej czystości, a u zamężnych obopólnej miłości. W pomyślności daje pokorę, w przeciwnościach męstwo, w krzywdach i obelgach łagodność. Uczy przebaczać szybko błądzącym, a gdy sam zawinisz, każe przepraszać wytrwale. Ona zwycięża pokusy, znosi prześladowania i prowadzi do męczeństwa"... Niechże miłość ku Maryi Pannie i przykład Jej życia będzie dla nas bodźcem do ćwiczenia się w cnocie cierpliwości. Jak róża wzrasta i rozwija się wśród cierni, tak Maryja Panna żyła w cierpieniach: całe życie była ubogą, znosiła prześladowanie, niedolę wygnania, jadła gorzki chleb tułactwa, ciężko pracowała na życie, które Jej Bóg usłał jako ścieżkę kolcami cierpień. Od przepowiedni staruszka Symeona nosi boleści miecz w sercu swym, bo widzi prześladowanie i sromotną śmierć ukochanego Syna na krzyżu. A w słowach Ewangelisty: "Stała podle krzyża Jezusowego Matka Jego", mieści się cała bezdeń cierpienia, które zalało Jej błogosławioną duszę. Przez śmierć zdobywali sobie Męczennicy palmy zwycięstwa i chwałę wieczną. My bez kata zdołamy posiąść krainę wybranych, jeżeli tylko w tej cnocie ćwiczyć się będziemy. Cierpienie ziemskie trwa chwilę, a radości nigdy końca mieć nie będą) (nowość)

Z "Róży Duchownej".
Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec artysty. (Gdy św. Dominik ustanowił różaniec, miał głównie to na myśli, by maluczkim i nieumiejętnym podać łatwy sposób poznania i wielbienia Boga. – Lecz wkrótce wielu uczonych i sławnych mężów, wielu panujących, papieży, kardynałów, biskupów a wreszcie i artystów znakomitych geniuszem, poczęło się oddawać tej słodkiej modlitwie. Z pomiędzy artystów odznaczał się szczególniej gorącą czcią dla różańca św. sławny kompozytor Gluck, który sławę powszechną, jakiej zażywał, zawdzięczał swemu talentowi. Wielu biografów miało sobie za zaszczyt, opisywać geniusz tego sławnego męża. Lecz wyliczając jego przymioty i opisując koleje życia, pominęli szczegół, na który zwrócimy naszą uwagę) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę piątą po Wielkiejnocy. (Wyszedłem od Ojca, a przyszedłem na świat, znowu opuszczam świat, a idę do Ojca. Te krótkie słowa Pana Jezusa mają wiele znaczenia i zamykają w sobie wielką naukę dla nas. Najprzód Pan Jezus mówiąc wyszedłem od Ojca, a przyszedłem na świat, przywodzi nam na pamięć wielką i niepojętą dobroć i miłość Jego ku nam, która Go skłoniła do opuszczenia Nieba i wyjścia z łona Ojca swojego dla zstąpienia na ziemię, szukania zgubionego człowieka, i odkupienia go krwią swoją przenajdroższą od śmierci wiecznej. Przy tym przez te słowa znowu opuszczam świat, a idę do Ojca, daje nam do poznania, iż aby pójść do Ojca, trzeba opuścić świat, to jest serce nasze od niego oderwać, w uciechach i rozkoszach jego jedynego szczęścia naszego nie szukać, zdaniami jego się brzydzić, wbrew jego przesądom postępować, do Jezusa Chrystusa, który świat potępił, życie swoje stosować, i do Niego samego się przywiązywać. Niech nas nie straszy wielkość tej ofiary, niedługa wędrówka nasza na tej ziemi, czy prędzej czy później przyjdzie nam przecież kiedyś ten świat opuścić, daj Boże, ażeby na to aby pójść do Ojca) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Poniedziałek Świąteczny (po Zesłaniu Ducha Świętego). (A ten jest sąd, że światłość przyszła na świat; a ludzie raczej umiłowali ciemności, niż światłość, były bowiem złe ich uczynki. Pan Jezus tymi słowy naucza nas przyczyny, które gniew Jego szczególniej na nas ściągną. Gdyby nam Pan Bóg nie dał był poznać woli swojej, nie był przypuścił do bliskiej znajomości siebie, zsyłając nam Syna swojego, któren nam wszystko objawił, wszystkiego nauczył, Boga i siebie poznać dał, wtedy byśmy się mogli byli przed Bogiem tłumaczyć, niewiadomością z popełnionych przeciwko prawu, występków, lecz teraz, kiedy światłość przyszła na świat, kiedy znajomość Religii Jezusa Chrystusa, pochodnia wiary, całemu światu przyświeca, każdy, tak prosty chłop, jak największy król, w nauce Chrystusa Pana swych obowiązków nauczyć się może. Dlatego, który mówi, że nie wie, co dla Boga czynić trzeba, jak na Niebo zarabiać, jak sobie Boga wystawiać, co o swej duszy, o wieczności myśleć, dla takiego wymówki nie ma, i Pan Jezus tłumaczy jego niedowiarstwo tymi słowy: ludzie raczej umiłowali ciemności, niż światłość, były bowiem złe ich uczynki. Kto źle żyje chce i nie wierzyć, gdyż wiara jego uczynki potępia, jego sumienie niepokoi, a zatem chcąc zrzucić z siebie wszelkie jarzmo, nie doświadczać ani bojaźni ani niepokoju, woli sobie w niedowiarstwie fałszywego pokoju szukać i mówić: ja temu nie wierzę, i to nie tak być musi. Każdy bowiem, który źle czyni, nienawidzi światłości, ani idzie na światłość, żeby nie były zganione uczynki jego) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput III. De vitiis Fidei oppositis. (Q. 2. Quot sunt celebriores infidelitatis species? R. Tres, paganismus, judaïsmus et haeresis. Paganismus omnes Gentilium, Idololatrarum et Mahometanorum religiones complectitur. Judaïsmus religio est eorum, qui quem nos indubitata fide advenisse credimus Christum Redemptorem, quasi adhuc venturum cum splendore et majestate saeculari, mira pertinacia exspectant. Populus quondam a Deo electus, nunc post Messiam a se rejectum sine rege, sine principe, sine sacrificio, sine altari dispersus toto orbe vagatur, demum in fine saeculi deposita cordis caecitate, ad Christum convertendus. Haeresis est vitium fidei oppositum, quo quis fidem in baptismo professus, aliquid a communi Ecclesiae catholicae doctrina alienum sibi tuendum eligit, eique pertinaciter adhaeret. Haereticus igitur ille dicitur qui, baptismo suscepto, errorem aliquem catholicae fidei contrarium sustinet, idque cum pertinacia) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak Marta i Magdalena służyły Zbawicielowi. (Marta tedy przedstawia życie czynne. Lecz, jak to wnosić mogę z tego co o tym właśnie mówi święty Bernard, ten sposób życia już sam w sobie uważany jest dwoistego rodzaju. Najprzód gdy komu chodzi głównie o osobisty pożytek, żeby się poprawić z wad, a nabyć cnót. I po wtóre, gdy kto poświęca pracę swoją na pożytek bliźniego, jak na przykład każąc, nauczając, przewodnicząc duchownie, udzielając Sakramenty święte itp. jak to czynią kaznodzieje, spowiednicy i różnego stopnia duchowni. Ale pomiędzy tymi dwoma rodzajami życia czynnego, to jest tego przez który pracuje się nad sobą samym, a tym przez które oddaje się kto pracy około zbawienia drugich, pośredniczyć powinno życie bogomyślne czyli kontemplacyjne. A więc następujący co do tego powinien zachowywać się porządek: Najprzód należy ćwiczyć się w modlitwie, w badaniu Ksiąg świętych, w nabywaniu potrzebnych wiadomości, w pozbywaniu się wad, a nabywaniu cnót wszelkich. Następnie niech ten, który taką drogę oczyszczającą już odbył, spocznie na bogomyślności, oddając się kontemplacji, o usamotnienie ducha starając się najpilniej, i w Bogu zatapiając o ile tylko danym mu to będzie. Aż nareszcie, przez powyższe dwoiste ćwiczenia w cnoty zbogacony, prawdziwą mądrością obdarzony i oświecony, a gorącą miłością Boga i bliźniego dla Boga pałający, niech się odda pracy około zbawienia drugich) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De ministerio Marthae et Mariae. - Item de ordine contemplationis, et quod duas habet partes. (Est igitur vita activa, quae designatur per Martham. Sed activae vitae, sicut ex dictis Bernardi colligere possum, duae sunt partes. Prima pars qua quis se exercet ad suam principaliter utilitatem corrigendo se, emendando a vitiis, et informando virtutibus. Et idem secundario fit ad utilitatem etiam proximi per opera justitiae, et obsequia pietatis et charitatis. Secunda pars ejus est, quomodo quis principaliter suum exercitium confert in utilitatem proximi, quamvis ad suum etiam majus meritum, ut alios regendo, docendo, et adjuvando in animarum salutem, ut faciunt praelati, et praedicatores, et hujusmodi. Et inter has duas partes vitae activae, est vita contemplativa, ut iste sit ordo, quod primo quis se exerceat, et laboret in oratione, et sacrarum studio litterarum, et aliis operibus bonis, et obsequiis in conversatione, quasi corrigendo se a vitiis et acquirendo virtutes. Secundo quiescat in contemplatione, solitudinem mentis quaerens, et soli Deo vacans toto posse. Tertio per praedicta duo exercitia, virtutibus et vera sapientia imbutus et illuminatus, et fervidus effectus, ad aliorum salutem intendat) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 53. Quod gratia Dei non miscetur terrena sapientibus. Łaska Boża nie zlewa się na tych, którzy w rzeczach ziemskich upodobali sobie. (Chrystus. Synu, łaska moja jest droga, i z rzeczami obcymi, z pociechami ziemskimi mieszać się nie daje. Jeśli więc chcesz otrzymać łaskę, odrzuć wszystko, co zawadza jej przyjściu. Szukaj ustronia, rad mieszkaj sam z sobą, niczyich rozmów nie pragnij: lecz raczej wznoś ku Bogu pobożną modlitwę, abyś miał skruchę serca i czyste sumienie. Miej za nic świat cały, a oddanie się Bogu przekładaj nad wszystko. Nie zdołasz bowiem i do mnie należeć, i mieć upodobanie w znikomych rzeczach. Od miłych i znajomych osób oddalać się trzeba, i zachować umysł wolny od wszelkiej doczesnej pociechy. Błogosławiony Apostoł Piotr upomina, aby wierni Chrystusowi tak się zachowywali na tym świecie, jako przechodnie i goście) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 53. Quod gratia Dei non miscetur terrena sapientibus. (Fili, pretiosa est gratia mea, non patitur se misceri extraneis rebus nec consolationibus terrenis. Abicere ergo oportet omnia impedimenta gratiae, si optas eius infusionem suscipere. Pete secretum tibi, ama solus habitare tecum, nullius require confabulationem: sed magis ad Deum devotam effunde precem, ut compunctam teneas mentem et puram conscientiam. Totum mundum nihil aestima; Dei vacationem omnibus exterioribus antepone. Non enim poteris mihi vacare et in transitoriis pariter delectari. A notis et a caris oportet elongari, et ab omni temporali solacio mentem tenere privatam. Sic obsecrat beatus apostolus Petrus, ut tamquam advenas et peregrinos in hoc mundo se contineant Christi fideles... Quia multi vanas consolationes quaerunt et ad exteriora se convertunt, idcirco devotionis gratiam non sentiunt nec caelestem illuminationem accipere merentur. Oportet namque te omnibus infimis funditus renuntiare, si Spiritus Sancti consolatione desideras recreari; si eius vis virtute firmari: si eius cupis amore accendi. Si vis consolari caelitus: fuge homines et saeculi rumores. Esto libenter cum Domino solus: et quaere solacium intus in devotis precibus et meditationibus sanctis) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De bonitate et malitia delectationis. (Utrum omnis delectatio sit mala. Co. – Non omnes delectationes malae sunt, sed quaedam malae, quae scilicet sunt praeter rationem rectam, et quaedam bonae, videlicet quae sunt secundum rationem) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(27 kwietnia 2015)
La Dottrina Cristiana composta per ordine della santa memoria di Papa Clemente VIII dal ven. Cardinale Roberto Bellarmino
Ks. Józef Krukowski. 
Perykopy ewangelijne niedzielne i świąteczne dla użytku katechetów, kaznodziei, rodziców i nauczycieli
Ks. Anthony Cekada.
 Bergoglio nie ma nic do stracenia... zatem sedewakantystyczna argumentacja musi się zmienić ( PDF )
Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.
Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) (PDF)

(7 kwietnia 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Zawirowania w FSSPX w związku z konsekracją na biskupa ks. Faure

(2 kwietnia 2015)
Ks. Dr Aleksander Pechnik. 
Zarys apologetyki
O. J. B. Chautard OCSO. 
Życie wewnętrzne duszą apostolstwa
Ks. Johannes Heyne.
 Gorliwość religijna ( PDF )
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej 
Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki

(16 marca 2015)
Ks. H. Riondel SI. Życie z Wiary, jego istota, postęp, pociechy, próby i owoce
S. Caecilii Cypriani opuscula de Mortalitate, de Opere et Eleemosyna, de Patientia. Quinti Septimii Florentii Tertulliani liber de Patientia et exhortatio ad Martyres
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i męczennik. O uczynkach miłosiernych i jałmużnie. ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn.
 Doniosłość Wielkiego Postu dla katolików, pseudoreligia niedowiarków i "efekt Bergoglio"

(1 marca 2015)
O. Jakub Wujek SI. Historia Męki Pana naszego Jezusa Chrystusa, Boga i człowieka prawdziwego, ze czterech Ewangelistów zebrana, na dziewięć części podzielona
S. Alphonsus Maria de Ligorio, Episcopus et Ecclesiae Doctor. 
De magno orationis medio ad aeternam salutem et quamlibet a Deo gratiam consequendam. (Cum duabus appendicibus: 1. De oratione. Tractatus asceticus auctore V. P. Alphonso Rodriguez SI. 2. Epistola S. Athanasii ad Marcellinum in interpretationem psalmorum)
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )
Ks. Dominik Radecki CMRI.
 Teilhard de Chardin i grzech pierworodny ( PDF )
Ks. Dr Jan Czuj.
 "Extra Ecclesiam salus non est" w świetle nauki św. Augustyna ( PDF )
Sac. F. H. Reinerding.
 De necessitate Ecclesiae ad salutem

(14 lutego 2015)
S. Petrus Canisius SI, Doctor Ecclesiae. Catechismi Latini et Germanici
Ks. Jan Badeni SI. Filozof chrześcijański z II wieku, święty Justyn męczennik ( PDF )
"Obrona prawdy".
 Wypis z Okólnika wydanego do Archidiecezji Kolońskiej ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
 Kościół katolicki i jurysdykcja ( PDF )
Katolickie Przymierze Biskupów.
 Deklaracja doktrynalna ( PDF )
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów
Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

(1 lutego 2015)
Ks. J. B. Delert. Teologia dla użytku wiernych pragnących gruntowniejszej nauki w rzeczach zbawienia. Tom I. Teologia dogmatyczna. Tom II. Teologia moralna i liturgika
Ks. Dr I. Schuster, Ks. Gustaw Mey. 
Historia biblijna dla katolickich szkół
Bp Donald J. Sanborn. Sedewakantyzm: w obronie autorytetu Kościoła katolickiego i papiestwa ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
"Synod o rodzinie" (2014) otwiera ludziom oczy na odstępstwo modernistycznej hierarchii
Bp Michał Nowodworski. [Młot na niedowiarków] - Ksiądz Karol Surowiecki ( PDF )
"Obrona prawdy". 
Zaćmienie ducha
Ks. Ignacy GrabowskiKościół a herezja
Sac. F. H. Reinerding. Theologiae fundamentalis tractatus duo. Tractatus prior. Demonstratio christiano-catholica contra adversarios generatim omnes. De iis, qui auctoritati Ecclesiae obluctantur
Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu

(15 stycznia 2015)
Ks. Antoni Chmielowski. 
Kwiateczki duchowne O. Ludwika Blozjusza OSB, czyli nauki i rady do pobożnego życia chrześcijan wyjęte z różnych jego dzieł wraz z niektórymi dodatkami z nauk św. Jana Marii Vianney'a
Ks. Franciszek Perriot. 
Poza Kościołem nie ma zbawienia ( PDF )
Dr Anna Danuta Drużbacka.
 Moralne oblicze kwestii żydowskiej w świetle nauki św. Tomasza z Akwinu ( PDF )
O. Florian Jaroszewicz OFM.
 Matka Świętych Polska. Męczeństwa niektórych dziatek zamordowanych od żydów
Bp Oliver Oravec. Prawda o Kościele
Bp Oliver Oravec. Prawda o Kościele. Najczęściej stawiane nam zarzuty
Sac. Iosephus Papp-Szilágyi de IllyésfalvaDe electione Romani Pontificis
Msgr. Giovanni Volpi, Biskup Arezzo. 
Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni.


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2015

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!