Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Kto utrzymuje, że wszystkie religie są równie dobre, chce powiedzieć, że nie wierzy w żadną prawdziwą, co się równa zaprzeczeniu prawdy objawionej. Albo też wszystkie uważa za wątpliwe; co jest formalnym aktem apostazji; albowiem pozytywnie wątpić o wierze, jest tyle, co być niewiernym; albo w końcu znaczy tyle, że kwestia religii jest tak małej wagi, że jej nie warto rozbierać; co znaczy tyle jak: nie warto się troszczyć o cel ostateczny, do którego prowadzi religia. Co jest rzeczywistą niedorzecznością. Co innego jest brzydząc się błędem, litować się nad błędnowiercami, stykając się z nimi w społecznych stosunkach, tolerować, szanować osobę bliźniego; ale oświadczać się z szacunkiem dla błędu, to coś niewiele mniej jak być półgłówkiem; bo się objawia szacunek dla tego, co nie zasługuje na szacunek; to jest grzechem, bo się objawia szacunek ku temu, co Boga obraża; to jest rzeczą gorszącą bliźniego, bo przez swoją rzekomą tolerancję innych zachęca się do tego, co im szkodę na duszy przynosi". (Ks. Józef Krukowski, Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Rocznik kazań niedzielnych, świątecznych i przygodnych. Kraków 1890, s. 34. – Kazanie o wierze)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 74. Czerwiec 2016 (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (15 CZERWCA 2016)

Księża Towarzystwa Jezusowego. Serce Jezusowe. Kazania i szkice. ("Czci się więc samo Serce Zbawiciela, czcią adoracji: bo jak człowieczeństwo Jego odbiera tę cześć, ponieważ do Boskiej Osoby, na kształt części, należy, tak każda część tego człowieczeństwa: i dusza i ciało i krew i rany i Serce, tej czci najwyższej wymagają, bo tak samo do Boskiej Osoby należą, są ενύπόστατα, są duszą Boga, ciałem Boga, krwią, ranami, Sercem Boga. Czci się w tym Sercu Zbawiciela, Jego miłość ku ludziom, i ona jest głównym, końcowym tego nabożeństwa przedmiotem. Z tego już względu to nabożeństwo staje poniekąd nad innymi i przedstawia się jako najczystsza kwintesencja chrystianizmu. Miłość ku Bogu, jak wiadomo, jest najwyższym i zupełnym chrystianizmu zadaniem: koniec zakonu miłość. A najistotniejszym do wzniecenia tej miłości środkiem jest miłość Boga ku ludziom objawiona w Wcieleniu. Serce ludzkie jest tak zbudowane, że tylko miłość może go do miłości skutecznie pobudzić. Piękność, mądrość, wszechmoc Stwórcy objawione w naturze, obudzą w nim podziw, może bojaźń przed Nim; miłować Boga wtedy dopiero będzie, kiedy się dowie, że i Bóg go miłuje. A tego znów, że Bóg go miłuje, nie pojmie, nie wyobrazi sobie, nie spocznie w tej myśli, aż Bóg mu się objawi z sercem ludzkim, czującym i kochającym tak, jak ono samo czuje i kocha". – Ks. Marian Morawski SI, s. XV) (nowość, djvu)

Ks. M. Noel. Nowy wykład katechizmu z ambony. ("P. Co to jest Msza święta? O. Msza święta jest to Ofiara, w której Pan Jezus ofiaruje się Bogu pod postaciami chleba i wina. – Zdawałoby się, że Pan Jezus, poniósłszy śmierć za grzechy nasze, pozostawi nam po swoim Wniebowstąpieniu żądanie, abyśmy zasługi śmierci Jego zbierali i z nich użytkowali. Ale miłość niezmierna, ta sama miłość, która Pana Jezusa nakłoniła do wstawiennictwa za nami od początku świata, zniewoliła Go do przedłużenia Ofiary aż do końca wieków. I utaił się pod przymiotami chleba i wina, aby odnawiać na naszych ołtarzach Ofiarę Krzyża, Ofiarę, która się po całym katolickim odprawia świecie, a którą my nazywamy Mszą świętą". – Tom VI, s. 25) (uzupełniono, djvu)

Ks. Edmund Elter SI. Religia i jej nakazy. Konferencje rekolekcyjne dla inteligentnych mężczyzn. ("Jednym z najbardziej charakterystycznych znamion naszych czasów, odróżniających je od epoki chrześcijańskiego średniowiecza, jest coraz to dalej idąca sekularyzacja wszystkich niemal dziedzin umysłowego i społecznego życia. To, co średniowiecze owiewało religijnym nastrojem, co wiązało w jeden hymn pochwalny na cześć Stwórcy-Boga, co składało u stóp Jego jako trybut należny najwyższemu władztwu Jego nad światem, z tego czasy nowsze starły religijny stygmat, rozbiły to na luźne, niezwiązane z sobą części, wprzęgły w służbę jedynie człowieka. Nauka, sztuka, życie publiczne, nowymi poszły szlakami... «Non serviam» – Nie będę służyć! – wzięły sobie za hasło. Wejdę na drogę wolności!... I weszły! I poczęła się nauka dla nauki, i poczęła się sztuka dla sztuki, i poczęło się życie państwa i narodu dla niego samego, bez względu żadnego na wskazania religii. I począł się okres nowy, okres publicznej obojętności dla Boga, usuniętego z wszechnic, parlamentów, urzędowych aktów, – okres, w którym imię Boże zostało wymazane z listy istot żyjących, pokryte pyłem zapomnienia, w którym jeśli się ono tu i ówdzie jawi, to chyba tylko w formie pustego frazesu, nakazanego względami tradycji – jako czcza ozdoba, niby ów gzyms lub kapitel barokowej budowli, bez związku organicznego z całością... A przecie religia właściwie pojęta, to nie jest tylko pewien sposób spędzania niedzieli i święta, ale to jest specjalny sposób ujmowania wszystkich przejawów życia, to, jak pięknie powiada jeden ze współczesnych pisarzy, całego życia ludzkiego zjednoczenie na Bożej zasadzie. Żaden akt świadomy rozumnej istoty nie obcy dla niej, żaden nie powinien się uchylać z pod jej wpływu. Ona, niby ów zaczyn ewangeliczny, co kwasem swym wszystką mąkę przejmuje, wszystko chce przeniknąć i wszystko przeniknąć powinna; wszystko powinna uświęcić, wszystko pociągnąć do stóp Stwórcy-Boga. I ciało, i duszę, i jednostki i społeczeństwa, i prawa i zwyczaje, i plany serc ludzkich i ludzkie ideały, i wiedzę, i sztukę, i życie rodzinne i towarzyskie stosunki". – ss. 7-9) (nowość, djvu)

Ks. Benedict Hughes CMRINowa Religia Człowieka. Bergoglio propaguje naturalizm w "papieskich wideo-przesłaniach". ( PDF ) (Jednym z aspektów nowej religii Vaticanum II jest kompletny brak nadprzyrodzoności. Ostatecznie, jeśli wszystkie religie zasługują na uznanie i są środkami osiągnięcia nieba – jak naucza Vaticanum II – to po co się tak bardzo martwić o zbawienie dusz? Skoro każdy idzie do nieba, to czemu po prostu nie skoncentrować naszych wysiłków na doczesności? Na tym polega prawdziwy modernizm i w dostrzegalny sposób dominuje w nowej soborowej religii, która zasługuje by nazywać ją "Religią Człowieka". Wszystko skupia się na człowieku, na tu i teraz, na doczesności. Zwracaliśmy już wcześniej na to uwagę, ale trzeba to przypominać, zwłaszcza w kontekście nowych "papieskich wideo-przesłań", które zaczęto rozpowszechniać począwszy od stycznia bieżącego roku... Styczniowym tematem był ekumenizm: "Ten szczery dialog między mężczyznami i kobietami różnych wyznań może przynieść owoce pokoju i sprawiedliwości". To pierwsze wideo było szokującym pokazem kompletnej apostazji, potraktowano w nim jednakowo buddyzm, chrześcijaństwo, judaizm i islam. Nie było żadnej wzmianki o nawróceniu – jedynie wzajemne zrozumienie i dialog. W rzeczywistości, Franciszek stwierdził, że "Wielu ludzi myśli odmiennie, odczuwa odmiennie, szukając Boga albo spotykając Boga w różny sposób". Ale nigdzie tam się nie wspomina, że te wszystkie "różne drogi" poza prawdziwą wiarą są błędne i będą prowadzić dusze na zatracenie, zamiast do zbawienia. Chociaż, do tej pory nie powinno nas już nic szokować, to pierwsze wideo było naprawdę wstrząsające) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Pierwszy krok Bergoglio do wprowadzenia "kapłaństwa kobiet" w modernistycznym Neokościele. (Ostatnio Bergoglio oświadczył, że powoła teologiczną komisję do zbadania możliwości istnienia żeńskich diakonów... Konserwatyści Novus Ordo wzdrygnęli się na myśl o kobietach diakonach. Nie rozumiem dlaczego. Przecież kobiety już rozdzielają komunikanty Novus Ordo, zarówno na "Mszy" jak i w szpitalach. Nie jest rzadkością, że głoszą kazania. Często wykonują eucharystyczne posługi Novus Ordo kiedy nie ma kapłana do odprawienia "Mszy". W większości wypadków są członkami parafialnego komitetu liturgicznego, który dyktuje kapłanowi Novus Ordo jak ma odprawiać "Mszę" w niedzielę albo w sobotę wieczorem. Widzi się już jak kobiety pomagają kapłanowi Novus Ordo przy różnych liturgicznych ceremoniach. Dlaczegóż nie miałyby być wyświęcane na diakonki w tej nowej religii? Jest prawie pewne, że teologiczna komisja orzeknie, iż diakonat żeński jest rzeczywiście możliwy. Jest też prawdopodobne, że diakonat żeński utoruje drogę do kapłaństwa kobiet. Jak tylko pokona się przeszkodę w udzielaniu święceń kobietom w formie diakonatu, to pozostanie już tylko mały krok do sięgnięcia po samo kapłaństwo) (nowość)

Św. Pius X, PapieżKrótka Historia Religii. ( PDF ) (Wszystkie inne, tak zwane religie, poza tą jedną, prawdziwą i objawioną od Boga, o której tu mowa, są wynalazkami ludzkimi i zboczeniami od prawdy, pełnymi baśni, kłamstwa i niedorzeczności, z zachowaniem gdzieniegdzie niejakich okruszyn Religii objawionej. Stosuje się to nie tylko do religii pogańskich, ale też i do rozmaitych sekt chrześcijańskich, które się oderwały od jedynego prawdziwego Kościoła Chrystusowego, jakim jest Kościół katolicki, apostolski, rzymski... Protestantyzm, czyli, jak go w swej pysze nazywają jego założyciele, religia zreformowana, jest stekiem wszystkich herezji, jakie były przedtem, jakie potem powstały i jakie na zgubę dusz ludzkich mogą powstać w przyszłości. W walce, która trwa bez przerwy od tylu wieków, Kościół katolicki nie przestawał bronić skarbu prawd, od samego Boga sobie powierzonych, i ochraniać wiernych od trucizny nauk heretyckich. Za przykładem Apostołów, ilekroć wymagała tego ogólna potrzeba: zbierał on sobory powszechne, na nich z całą jasnością określał prawdę katolicką; podawał swym synom to, w co wierzyć mają pod utratą zbawienia; wyrzucał ze swego łona heretyków, potępiając ich błędy, a na nich samych rzucając klątwę kościelną. Sobór powszechny jest to dostojne zebranie, na które Papież zwołuje wszystkich Biskupów całego świata i innych wyższych dostojników duchownych, i któremu przewodniczy sam przez się, lub przez swoich legatów. Zebranie takie, ponieważ przedstawia cały Kościół nauczający, ma zapewnioną sobie od Chrystusa pomoc Ducha Świętego, i dlatego wyroki jego w rzeczach wiary i obyczajów, potwierdzone przez Papieża, są tak samo pewne i nieomylne, jak słowo Boże. Sobór, który potępił błędy protestanckie, nazywa się św. Soborem Trydenckim od miasta Trydentu, w którym się odbywał... Wszelakoż duch protestantyzmu, to jest duch wyuzdanej swawoli i oporu przeciwko wszelkiej władzy, szerzył się coraz dalej; wciąż powstawali ludzie, upojeni fałszywą nauką i zarozumiałością, albo też żądni znaczenia lub popierali nowe teorie, wywracające wiarę, moralność i wszelką powagę Boską i ludzką. Papież Pius IX, potępiwszy w Syllabusie główniejsze twierdzenia tych zuchwałych chrześcijan, aby przyłożyć siekierę do korzenia zła, zwołał był do Rzymu nowy sobór powszechny. Sobór ten rozpoczął już był wielkie i zbawienne swe dzieło, i odbył kilka posiedzeń w bazylice Watykańskiej św. Piotra, skąd otrzymał też nazwę Soboru Watykańskiego) (nowość)

S. Pius Papa XEpitome historiae divinae Revelationis. ( PDF ) (In festo Pentecostes, Spiritus Sanctus, quem Christus promiserat, super Apostolos et nascentem Ecclesiam, a qua nunquam postea se erat separaturus, descendit. Ita Dei regnum, habens Apostolos rectores propagatoresque, supernaturalibus auxiliis tum divini verbi oretenus prolati, vel scriptis traditi, tum Sacramentorum (quae inter praecipuum obtinet locum Sanctissima Eucharistia, sub cuius velis Christus delitescens, nobiscum continenter adest), tum denique donorum Spiritus Sancti Paracliti, conditum perfectumque est, et seorsum a Synagoga suum proprium munus in salutem humani generis, exercere coepit. Ex quo factum est, ut paullatim ethnici, quamvis severissimae romani imperii persecutiones obstarent, a perverso idolorum cultu et a pessima morum corruptione in quam lapsi erant, revocarentur, ipsorumque bene multi, catholicam fidem amplexati, virtutum omnium laude floruerint) (nowość)

Ks. Józef Stagraczyński. Przeznaczenie (zadanie) Kościoła. ( PDF ) (Duch Święty zstąpił na Apostołów w dzień Zielonych Świątek w postaci ognistych języków, i pozostaje z Kościołem nauczającym na zawsze, oświecając go w prawdach Wiary i zachowując od wszelkiej pomyłki. Nieomylność Kościoła opiera się więc na dwóch bardzo mocnych słupach, filarach, które się przenigdy, na wieki nie mogą zachwiać. Stąd Kościół jest opoką, której bramy piekielne nie mogą przemóc; stąd jest kolumną i utwierdzeniem prawdy, których żadna nawałność nie może obalić. Tak też wyznawali po wsze czasy Ojcowie i Doktorowie Kościoła. Św. Cyprian mówi: "Słowo życia jest w Kościele i tylko w samym Kościele". – "A jak daleko sięga taż nieomylność?". Ta nieomylność przysługuje Kościołowi we wszystkich objawionych prawdach Wiary i życia chrześcijańskiego. Nauką Wiary jest to, co katolik ma za prawdę uznawać. Skutkiem nieomylności swojej Kościół nie może nic takiego uczyć, co by się sprzeciwiało Wierze objawionej Jezusa Chrystusa. Wszakże Kościół ma Ducha Świętego, aby wszelkiej prawdy nauczał, przeto pomyłka, błąd w rzeczach Wiary nie jest ani podobny. Stąd też wynika zarazem, że Kościół poznaje, rozeznawa błąd, czy on jest ustnie, czy pismem ogłoszony, a przeto też musimy całym sercem iść za wyrokiem Kościoła, gdy Kościół naukę jaką za błędną lub kacerską ogłosi. Ta nieomylność odnosi się także do nauki obyczajów. Nauka obyczajów jest to to, co katolik ma czynić. Nie tylko wierzyć mamy, lecz mamy to wykonywać w życiu, mamy to czynić, czego Wiara naucza. "Nauczajcie je chować wszystko, comkolwiek wam powiedział" (Mt. 28, 20). Przeto do Kościoła nauczającego należy też nauka obyczajów, dobrego życia chrześcijańskiego, i w tych rzeczach jest Kościół nieomylny. Gdyby tak nie było, gdyby się więc mylił, tedyby wierni mogli nader łacno zejść z drogi prawej i wpaść w przepaść zatracenia. Tego nie może dopuścić miłosierdzie Boskie, i przeto zapobiegło temu skutecznie, sprawując, że urząd nauczycielski w Kościele, mając pomoc Ducha Świętego, w sprawach obyczajów, moralności chrześcijańskiej nie może błądzić, nie może fałszywie nauczać. Oprócz tego jest i to także artykułem Wiary, że Papież sam przez się jest nieomylny, a to wtenczas, gdy jako najwyższy nauczyciel chrześcijaństwa w sprawach Wiary i dobrych obyczajów całemu Kościołowi do wierzenia lub do zachowywania prawdę jaką podaje, ogłasza) (nowość)

Św. Augustyn, Biskup Hippony. Wyznania. ("Psychika współczesnego człowieka, choć czuje w sobie pustkę i nieprzepartą żądzę wzniesienia się na wyższe szczeble istnienia, bo dławi się ciasnotą dusznej atmosfery, wytworzonej tylko czynnikami doczesności, nie zawsze jednak umie znaleźć odpowiednią drogę, wiodącą na wyżyny duchowe, a choć tę drogę ujrzy, nie zawsze zdolna jest uporać się z gmatwaniną swych duchowych labiryntów. Do tego potrzeba wodzów, potrzeba ludzi żywych, płonących niejako swymi przeżyciami i wydobywających się w naszych oczach z odmętów niewoli, ciemności i słabości na niebotyczne szlaki swobody, światła i mocy. Takim człowiekiem był św. Augustyn, Ojciec i Wielki Doktor Kościoła Katolickiego, żyjący w IV wieku naszej ery, a żywą pochodnią jego przeżyć jest jego własna spowiedź, uczyniona przed Bogiem i całym światem ludzkim, wyrażona w sporej książce, którą teraz w nowym wydaniu, poprawionym i uzupełnionym, podajemy Szanownym Czytelnikom Polskim". – s. 6) (nowość, djvu)

S. Augustinus, Episcopus Hipponensis. Confessiones. ("Inter saluberrima, quibus s. Augustinus Ecclesiam illustravit, scripta, Confessionum libri merito numerandi sunt. Aperuit enim in iis omnes imprimis miserandae corruptionis vias, quibus a pueritia pleraque hominum pars ad exitium graditur priusque scelera addiscit, quam eorum gravitatem ac damna possit expendere. Deinde haeresis quoque pericula expertus exemplo suo ostendit, quibusnam haereticorum fallaciis seduci potissimum incauti soleant, et quanam ratione eas deprehendere possint. Itaque malorum suorum confessionem instituit, ut vitiorum errorumque radicem, causas, occasiones ipsi cum aliis perplurimis communes ostendat et praesentissima remedia apponat, ea veritatis evidentia et rationum firmitate, ut assentiri cogamur. Ad haec passim arcana divinae providentiae consilia inspergit, quibus in tolerandis sanandisque paullatim erroribus vitiisque ejus usa est et a vanitate ad veritatem, ab amore mundi ad amorem Dei eundem traduxit conversione rara et admiranda. Deinde suum in veritate ac virtute profectum utilissime explicat et quo modo in alterum virum mutatus sit". – pp. V-VI) (nowość, djvu)

P. Christianus Pesch SI. Iesus Christus docuit integram suam doctrinam omnibus hominibus necessario amplectendam esse. (Arg. Christus praedixit futurum ut omnibus gentibus praedicaretur doctrina a se revelata, et discipulis mandatum dedit hanc doctrinam in toto mundo praedicandi. Ergo voluit, ut haec doctrina ab omnibus admitteretur, ad quos praedicatio perveniret. Prob. antec. a) Christus praedixit doctrinam suam omnibus hominibus praedicatum iri. «Praedicabitur hoc evangelium regni [messianici] in universo orbe in testimonium omnibus gentibus; et tunc veniet consummatio» (Matth. 24, 14). «In omnes gentes primum oportet praedicari evangelium» (Marc. 13, 10). «Ubicumque praedicatum fuerit evangelium istud in universo mundo» (Marc. 14, 9). «Et alias oves habeo, quae non sunt ex hoc ovili [israelitico], et illas oportet me adducere, et vocem meam audient, et fiet unum ovile et unus pastor» (Io. 10, 16). Propterea Christus est lux mundi (Io. 8, 12; 9, 5); mundus autem hic idem est atque omnes homines... Consequenter omnibus hominibus officium incumbit integram Christi doctrinam amplectendi. Quivis enim, cui revelatio divina cum sufficienti certitudine proponitur ut ad eum pertinens et eum obligans, sine dubio eam sequi tenetur, quia non licet Deo loquenti assensum denegare, et quia Deus colendus est eo modo, quem ipse praescribit) (nowość)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego (uzupełniono)

Bp Karol Ludwik Gay. Wykład tajemnic Różańca św. Część pierwsza (radosna). Zwiastowanie. ( PDF ) (Pierwszą tajemnicą pierwszej części Różańca jest Zwiastowanie: tajemnica nad wszelkie inne radosna, bo w niej samaż radość niebios zstępuje na tę ziemię, w niej rozpoczyna się ono wesele powszechne, które Anioł Pański niebawem oznajmi pasterzom Betlejemskim: "Oto wam opowiadam wesele wielkie, które będzie wszystkiemu ludowi, iż się wam narodził Zbawiciel". Jeszcze się ten Zbawiciel w tajemnicy Zwiastowania nie rodzi, ale przez nią wchodzi na świat, poczynając się za sprawą Ducha Świętego w panieńskim żywocie Maryi, i biorąc z Niej tę naturę ludzką, w której dla odkupienia naszego będzie żył i cierpiał, i umrze. Wiadoma jest każdemu historia Zwiastowania anielskiego, poprzedzającego i przygotowującego to Boskie poczęcie, jak ją nam, nauczony od Boga, a zapewne i od Maryi, opowiada św. Łukasz na początku Ewangelii swojej. Na pierwszej karcie Ewangelii według św. Jana, którą św. Augustyn pragnął ujrzeć złotymi zgłoskami wyrytą we wszystkich po wszystkim świecie kościołach, Apostoł natchniony oznajmia on "rodzaj", którego, jak mówi Izajasz prorok, "nikt nie wypowie". "Na początku", mówi Ewangelista, pierwej niż była jaka bądź rzecz stworzona, pierwej niż był czas, "Słowo", które wcielając się, bierze imię Jezus, "było w Bogu i Bogiem było", Bogiem jedynym, wszechmogącym, przez którego "wszystko się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało". Wspaniała ta karta ma drugą sobie podobną: z karty tej, zapisanej w trzeciej Ewangelii, już od dwóch tysięcy lat blisko rodzaj ludzki wyczytać może, w którym czasie, w którym miejscu, w jaki sposób i w jakich okolicznościach "Słowo stało się ciałem i mieszkało między nami". Ta karta także powinna by być na każdym miejscu wyryta. Wyryjmy ją przynajmniej w sercach naszych, my, przez Chrzest święty, w to Słowo, które ciałem się stało, zaszczepieni; kto ją zrozumie i smaku jej zakosztuje, temu będzie ona jako ognisko nieugaszone światła i łaski, i miłości. "Ten jest żywot wieczny, mówi Pan, aby poznali Ciebie, Boga prawdziwego, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa". Pierwszą część tego nieodzownego poznania otwiera nam św. Jan; w drugą wprowadza nas św. Łukasz) (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne (uzupełniono)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Część trzecia. (Nadprzyrodzone życie łaski, które ciągłym tętnem bije i krąży w łonie Kościoła, zwyczajnym porządkiem rzeczy do tych tylko jednostek dochodzi, które ten tajemniczy, mistyczny organizm przybrawszy sobie z zewnątrz, jakby jakąś nieorganiczną materię, przemienił i przeobraził na swój sposób, czyli przyswoił sobie i do siebie upodobnił. I oto właśnie charakter chrztu spełnia jak najdokładniej to zadanie. Tajemniczym i nadprzyrodzonym swoim działaniem urabia on i przetwarza czysto naturalny materiał dusz naszych do wyższego stopnia bytu w ustroju kościelnym, i czyniąc z nich w ten sposób materiał jednogatunkowy z mistycznym ciałem Kościoła, wciąga je tym samym w skład tego ciała, jakby te mnogie, nieprzeliczone komórki, co się składają na jednolitą masę ciała ludzkiego. W jaki sposób charakter chrztu spełnia to zadanie? Odpowiedź nietrudna. Wyciskając na duszach ludzkich nadprzyrodzone piętno i jakby podobiznę Chrystusową, mocą której dusze one stając się w szczególniejszy sposób przynależnością Chrystusa, stają się tym samym Jego członkami. Powie kto może, że chodzi tu przecież o przyswojenie tych dusz Kościołowi, a zatem o przetworzenie ich na wzór i modłę Kościoła. Tak, bez kwestii. Ale trudność upada sama przez się, jeśli tylko wspomnimy na to, o czym już w jednej z poprzednich partii tego studium była mowa. Jeżeli bowiem Kościół – jak tam wykazaliśmy – jest mistycznym ciałem Chrystusa; jeżeli w dalszym tego następstwie Chrystus jest tego ciała kościelnego prawdziwą, choć mistyczną głową, czyli – jak również dowodziliśmy – samą jego duszą i życiem, łatwo zrozumieć, że jak dusza przenikając ciało, zlewa się z nim razem w jedną istotę, tak i Chrystus, dając się na kształt duszy Kościołowi, sprzęga się z nim w pewną wspólność mistycznego bytu, staje się czymś jakby jednym z Kościołem) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór V. (Władysław Herman już nie pisze się królem, tylko księciem. Ożeniwszy się, nie ma dzieci; daje na modlitwy do św. Egidziego i Bóg synem go obdarza; gnuśny to pan, dlatego ma faworyta Sieciecha, który za niego rządzi Polską. Synowie Władysława wypędzają Sieciecha. Po śmierci ojca panuje Bolesław, zwany Krzywousty, od młodu na wielkiego rycerza usposobiony. Wojuje ciągle, to z Niemcami, to z Pomorzanami, to z Czechami, to z Rusinami, dzień i noc prawie na koniu. Kłopoty ma ciągłe z bratem Zbigniewem, co mu chciał wydrzeć berło. Każe go oślepić i zabić. Mieszczanie Głogowa odpędzają Niemców od murów. Bolesław bije cesarza na Psim Polu. Jako tchórz jeden, co w bitwie uciekł, obwiesił się. Bolesław pokutuje za to, że brata zabił. Nikt tyle bitew nie wygrał, co on. – Przed śmiercią podzielił Polskę między czterech synów) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... Nauka o przykazaniu pierwszym. (My chrześcijanie w nowym zakonie przez Jezusa Chrystusa ogłoszonym, tychże samych słów mówiąc przykazanie Pańskie co i Żydzi używamy, i na początku onych kładziemy: Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli. Ale w daleko wyższym i doskonalszym rozumieniu. Bo przypominamy sobie owe nieskończenie zacniejsze dobrodziejstwo Boskie nam wyświadczone, iż nas ze sroższej niewoli, niż owa była Egipska, to jest szatańskiej, piekielnej i wiecznej wyprowadził, a wyprowadził nie przez Morze Czerwone dzieląc one i osuszając wśród niego drogę do przejścia, jako Żydom uczynił, ale przez morze boleści i krwi Syna swego Jedynego, Jezusa Chrystusa do daleko zacniejszej krainy, która nie była ziemia owa Palestyńska Żydom obiecana; bo do niebieskiego Królestwa wiekuistej chwały zaprowadził. Jako tedy dobrodziejstwo daleko zacniejsze my chrześcijanie nad żydów odebraliśmy, tak mówiąc te słowa: Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli, daleko więcej do pilniejszego i doskonalszego przykazań tych Bożych zachowywania zachęcać się mamy. Wytłumaczywszy słowa poprzedzające przykazania Pańskie, przystąpmy do samego przykazania pierwszego tłumaczenia. Nie będziesz miał Bogów cudzych przede mną. Co nam Bóg onym przykazuje a czego zakazuje? Trzy nam osobliwsze rzeczy (jako Katechizm Rzymski naucza) Pan Bóg pierwszym przykazaniem nakazuje. Najprzód, abyśmy Jego za Pana Boga i Twórcę naszego znali i cokolwiek objawił wierzyli. – Po wtóre, abyśmy znając Go za Boga i Twórcę naszego, w Nim nadzieje nasze pokładali. – Po trzecie, abyśmy Mu cześć najwyższą i poddaństwo nasze jako Panu i Twórcy naszemu wiernie oddawali i Jego miłowali) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... Nauka o zbytecznej ufności i rozpaczy o miłosierdziu Boskim. (Trzeba tedy, słuchacze najmilsi, wielkiej ostrożności, aby nas diabeł w którą z tych dwóch przepaści nie wprowadził. Ani zbytecznie więc ufać mamy w miłosierdziu Boskim, ani też rozpaczać o nim, ale średniej drogi trzymać się. A tak gdy nas szatan do zbytecznej ufności prowadzić będzie, stawmy sobie przed oczy niedościgłe i surowe sądy Boskie: jako Pan Bóg za jeden grzech do piekła i teraz ludzi posyła, jako Aniołów i pierwszych rodziców za pierwszy grzech tak ciężko pokarał, przywodząc sobie owe świętego Piotra słowa: Jeżeli Pan Bóg Aniołom grzeszącym nie przepuścił, ale powrozami piekielnymi ciągnionych do piekła podał na męki: – a jakoż mnie człowiekowi grzech do grzechu przydającemu, i w nadziei dobroci Jego grzeszącemu, przepuści? I owe: Si justus vix salvabitur, impius et peccator ubi parebunt? "Jeżeli sprawiedliwy ledwie zbawion będzie, niezbożny i grzeszny gdzież się okażą?". A jeżeli nas pokusa do rozpaczy prowadzić będzie, przypominajmy sobie nieskończone miłosierdzie Boskie, jako największych grzeszników prawdziwie pokutujących nigdy nie odrzucił, ale łaską swą Boską w dalszym ich życiu pobożnym wspomógł, iż z wielkich grzeszników wielkimi Świętymi zostali. Tacy byli Dawid, Zacheusz, Magdalena, Piotr pokutujący, Łotr na krzyżu, i jakich teraz wielu w Kościele Chrystusowym znajduje się, którzy przez prawdziwą pokutę oczyszczają się z swych nieprawości, i z obżerców wstrzemięźliwymi, z pysznych pokornymi, z wydzierców na ubogich i kościoły hojnymi, z nieczystych czystymi się stają. Jeśli albowiem skruszonym sercem nawraca się człowiek do Boga i Ojca swego, Ojciec najłaskawszy nie tylko mu odpuszcza grzechy jego, nie tylko z weselem wielkim go przyjmuje, ale też i szatą łaski go przyodziewa i bankiet duszy jego sprawuje, wzmacniając i posilając osłabione siły jego, przyucza do boju mężnego jego ręce, i jako łuk żelazny mocne czyni ramiona jego naprzeciw wszystkim pokusom szatańskim) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec zakonnicy. (W klasztorze Sióstr Wizytek córek duchownych św. Franciszka Salezego, tego anioła miłości wieku XVII, modliła się samotna zakonnica. Właśnie odmawiała codzienny różaniec o nawrócenie grzeszników. Czuła dziś taką słodycz tej modlitwy jak nigdy. Jakby jakiś głos wewnętrzny przemawiał do jej duszy, że Bóg żąda od niej gorętszej modlitwy za kogoś – co znajduje się na rozstajnych drogach, ku Bogu albo przeciw Niemu. Więc ponowiła swe prośby, i cała uniżona przed Bogiem, zatopiona w modlitwie, błagała miłosierdzia Bożego o zbawienie duszy jej nieznanej, nie zauważyła nawet, jak wśród zachwytu wypadł różaniec z jej ręki. – Szukała go potem długo, ale nie znalazła) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XIV. O pragnieniach i wstrętach. (Szczęśliwym jest ten, kto tak jest oddany Bogu, że niczego zbyt usilnie nie pragnie, kto umie się zastosować do położenia, kto może powiedzieć: Czy Pan Bóg chce, bym był zdrowym, czy chorym; bogatym, czy ubogim; czy mi rozkaże przenieść się na nowe stanowisko, czy mnie pozostawi na dawnym; na wszystko jestem gotowym. Jeżeli raz powiesz: Kiedyż się tam dostanę? Kiedyż to lub owo posiędę? – będziesz nieszczęśliwym. Bo jeżeli tego pragniesz, co nie jest w twej mocy, będziesz wiecznie niespokojny i jak w kieracie będziesz się ciągle kręcił dokoła, a nigdy do celu nie dojdziesz. Jedynie własnych poglądów, myśli, pragnień i uczynków jesteś panem całkowitym, lecz poza sferą twych rozkazów są: ciało, bogactwa, szacunek u ludzi, godności i wszystko inne, co nie jest twym dziełem. Pierwszych nie może ci nikt zabronić i utrudnić, drugie są cudzą własnością i trudno je posiąść. Dlatego też nie dbaj o nie bynajmniej, lub przynajmniej w ten sposób, iżbyś zarazem pamiętał, że one zależą od dobrej woli innych i że tylko na krótki czas mogą być twoim udziałem, bo taka jest ich natura. Nie ma nic takiego na świecie, czego by wartało pragnąć: bo przemija kształt świata tego. Chociażby się spełniły wszystkie pragnienia twoje, przecież wszystko swoje będziesz musiał mimo woli i z boleścią przy śmierci opuścić. Toteż zwróć wzrok do wnętrza swego, tam znajdziesz źródło prawdziwego dobra, zawsze wytryskające, jeżeli zawsze będziesz w nim kopał) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XIV. Czego pragnąć, a czego unikać potrzeba. (Szczęśliwy, kto z wolą Bożą się zgadza; który niczego nadzwyczajnym sposobem nie pragnie, do wszystkiego zastosować się umie i mówi: czy się Panu Bogu podoba, żebym zdrów był, lub żebym chorował, żebym był bogaty lub ubogi, żebym żył lub umierał, na wszystko przygotowany jestem. Jakeś tylko sobie powiedział: kiedyż tam a tam dojdę? kiedy to a to posiadać będę? jużeś swoją spokojność zatruł. Bo jeśli tego pragniesz, co jest zewnątrz ciebie, ciągłą niespokojnością dręczony będziesz, jak owo koło, co się zawsze obraca, a nigdy do końca drogi nie dojdzie. W twojej mocy są opinie, myśli, uczucia i wszelkie postępki twoje. Zewnątrz zaś twojej duszy są: ciało, bogactwa, sława, godności i to wszystko, co nie sam czynisz. Tamtych nikt ci zabronić, ani skrępować nie może; te obcymi są i od okoliczności zależą. Dlatego ich zgoła nie żądaj; albo tak przynajmniej, żebyś wiedział, iż one nie są w twej mocy i długo być z tobą nie mogą: bo tego ich natura wymaga. Żadnej rzeczy zewnętrznej za cel sobie nie zakładaj, przemija bowiem postać tego świata. Chociażby ci wszystko szło podług myśli, wszystko jednak, acz niechętnie i z żalem, w godzinę śmierci opuścisz. Patrz wewnątrz siebie. Tam jest źródło wszelkiego dobra, z którego zawsze żywa woda wytryśnie, jeśli w nim kopać będziesz) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XIV. De desiderio, et fuga. Quid desiderandum, quid fugiendum sit. (Felix est qui subjectus est Deo, qui nihil impense desiderat, qui se rebus accommodat, qui dicit: Vult me Deus incolumem esse; vult me aegrotare; vult me divitem, vel pauperem: vult me hinc migrare, vel hic morari. Ad utrumque paratus sum. Si semel dixeris, quando illuc ibo? Quando illud habebo? miser eris. Nam si id concupiscis, quod extra te est, perpetua anxietate cruciaberis; et, tanquam in orbiculari machina, semper sequeris, nunquam assequeris. In tua potestate sunt opiniones, cogitationes, affectiones, et quaelibet actiones tuae: extra eam corpus, divitiae, gloria, dignitates, et quicquid ipse non agis. Illa nec prohiberi ab aliquo, nec impediri possunt, haec aliena sunt, et impedimentis obnoxia: quare ea omnino non appetes; vel ita saltem, ut scias ab aliorum arbitrio pendere, et diu tecum esse non posse, quia sic exigit eorum conditio. Nulla res externa desiderabilis est: praeterit enim figura hujus mundi. Etsi omnia votis respondeant, quicquid habueris, dolens et invitus in morte relinques. Intro respice: intus est fons boni, semper scaturiens, si semper fodias) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XVI. De Miraculis Christi. (QUAESTIO 1. Quomodo probavit Jesus se Messiam esse et vere a Deo missum? R. Primo quidem, ostendendo veteres prophetarum praedictiones in se impleri. Secundo, per MIRACULA, signa atque prodigia fere innumera, quorum quidem firmandae fidei nostrae multa ab Evangelistis conscripta sunt, sed ut ipse Joannes indicat, ab iisdem etiam plurima sunt praetermissa. Q. 2. Quisnam miraculorum Christi proprius character et nota est? R. Beneficentia: neque enim ad ostentationem ut magi et impostores solent, neque ad terrorem, uti plerumque Moses olim et Elias, sed ad miserorum levamen atque subsidium miracula patrabat benignissimus Salvator, ea illis bona procurans, quae summa in terris aestimant, vitam utique et sanitatem) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XVII. De Christi virtutibus. (Quum tot miracula, tot signa, tot prodigia Jesus ederet, simul omnium se virtutum exemplar exhibebat, ita nos prius factis, quam verbis docens: Exemplum, inquit, dedi vobis, ut quemadmodum ego feci, ita et vos faciatis. QUAESTIO. 1. Quasnam ad vitae nostrae informationem, in vita sua potissimum elucere virtutes voluit? R. Has sequentes: humilitatem, mansuetudinem, benignitatem, misericordiam, zelum, patientiam, obedientiam. Q. 2. Quomodo humilitatis nobis exemplum dedit? R. Tota series vitae ejus perpetua fere humiliatio fuit. Abjecto loco, in paupere familia natus, tenuiterque educatus, toti pene mundo vixit incognitus. Cum esset Filius Dei, filium se hominis nuncupare solebat, hoc est hominem vulgarem, humili loco natum, qualis videbatur. Non veni, aiebat, ministrari, sed ministrare. Miracula plerumque celabat, aegris quos curarat prohibens, ne ab ipso sanatos se dicerent. Compescebat daemonia Filium Dei eum esse clamantia. Quum ea, quam in deserto tam inusitato modo paverat, multitudo, regem eum sibi vellet constituere, fuga illi elapsus est. Non suam sed Patris a quo missus fuerat gloriam, quaerebat in omnibus. Denique, quod caetera omnia in immensum superat, peccato carens peccatoribus similis factus est, poenamque peccatis nostris debitam ipse ferens, humiliavit semetipsum usque ad mortem, mortem autem crucis) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O czterech przeszkodach do ćwiczeń bogomyślnych. (Obaczmy teraz, co ćwiczeniom bogomyślnym staje na przeszkodzie. – Otóż święty Bernard wylicza przeszkód takowych cztery, i tak o tym mówi: "Gdy komu dano jest zatapiać się w bogomyślności, i unosząc się na jej skrzydłach spocząć już u podnóżka tronu Najwyższego, tak że powiedzieć może: Wprowadził mnie Król do pokojów Swoich, cztery są rzeczy, które pozbawić go mogą tego najwyższego szczęścia. Przeszkodą do tego może być cierpienie zewnętrzne, cielesne; zaniepokojenie sumienia; troska doskwierająca, i na koniec rozmaite obrazy powstające w wyobraźni, a co jest najtrudniejszym do zwalczenia") (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De quatuor impedimentis contemplationis. (Nunc utique videamus, quae impediunt contemplationem. Sunt autem impedimenta ejus quatuor, de quibus sic dicit Bernardus: «In hoc arcanum contemplationis, et in hoc sanctuarium Dei, si quem forte nostrum aliqua hora sic rapi, et sic abscondi contigerit, ut vel minime advocet, aut perturbet, vel sensus egens, vel cura pungens, vel culpa mordens, vel certe ea, quae difficilius amoventur, irruentia imaginum corporearum phantasmata: poterit quidem hic, cum ad nos redierit, gloriari et dicere: Introduxit me Rex in cubiculum suum») (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 8. De oblatione Christi in cruce, et propria resignatione. O ofiarowaniu się Chrystusa na Krzyżu, i o ofiarowaniu Jemu nas samych. (Głos Chrystusa. Jako ja z wyciągnionymi na krzyżu rękami, w nagości ciała, ofiarowałem się dobrowolnie Bogu Ojcu, za grzechy twoje, tak iżby nic we mnie nie pozostało, czego bym nie poświęcił w ofierze na przebłaganie gniewu Bożego; tak i ty powinieneś dobrowolnie i jako możesz najserdeczniej, codziennie przy Mszy świętej, na ofiarę czystą i świętą, ofiarować mi siebie, z ciałem i z duszą, ze wszystkimi siłami i uczuciami twoimi. Czegóż więcej wymagam po tobie, jak ażebyś usiłował oddać mi zupełnie samego siebie? Cokolwiek byś mi dawał nie dając siebie, niczym jest dla mnie; albowiem nie darów twoich, ale ciebie samego szukam) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 8. De oblatione Christi in cruce et propria resignatione. (Vox dilecti. Sicut ego me ipsum, expansis in cruce manibus et nudo corpore, pro peccatis tuis Deo Patri sponte obtuli, ita ut nihil in me remaneret, quin totum in sacrificium divinae placationis transiret: ita debes et tu temet ipsum mihi voluntarie in oblationem puram et sanctam, cotidie in missa, cum omnibus viribus et affectibus tuis, quanto intimius vales, offerre. Quid magis a te requiro, quam ut te studeas mihi ex integro resignare? Quidquid praeter te ipsum das, nihil curo: quia non quaero datum tuum, sed te... Si te sponte relinqueres, et omnia terrena vilipenderes; ego te in meum familiarem reciperem: et in virtutibus divitem facerem. Qui enim mihi devotus fuerit, et totus deditus: ego ero illi rursum totus ex toto apertus; quia ideo sum Deus homo incarnatus: ut homo in me esset perpetue beatus. Dedi me totum homini: ut homo totus esset deditus mihi. Nam deliciae meae esse cum filiis hominum (Prv 8, 31); quibus veni dare etiam regnum caelorum: et per contemptum mundi perducere ad aeternum consortium angelorum) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De rosario. (Rosarium B. V. debemus 1. aestimare, cum a) Sancti in tam magno pretio illud habuerint Ecclesia tot laudibus extollat, indulgentiis insigniat Deus ipse per tot miracula totque concessas gratias aestimationem suam, ut ita dicam, manifestaverit manifestetque; b) cum rosarium sit precatio vere catholica (quoad originem, res contentas, usum cunctis locis temporibusque obtinentem), Deo gratissima (cuius magnalia et beneficia recolit, laudes continet, cultum promovet), B. V. Mariae acceptissima) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De recta intentione. (Recta intentio in nobis 1. si adest, magna profert commoda. a) Opera nostra reddit Deo placentia; b) magnum eis confert valorem proindeque c) uberem nobis conciliat Dei amorem, largas gratias, grandem mercedem; d) labores, difficultates, passiones leviores reddit utque eos libentius laetiusque sustineamus, multum adiuvat) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De sancto Joanne. (Et sciendum quod Joannes fuit magis dilectus a Christo propter tria: 1° Propter munditiam puritatis, quia virgo est electus a Domino, et virgo in aevum permansit. Prov. 22, 11: Qui diligit cordis munditiam, propter gratiam labiorum suorum habebit amicum regem. 2° Propter sublimitatem suae sapientiae, quia caeteris altius arcana divinitatis intuitus est, unde et aquilae comparatur. Prov. 14, 35: Acceptus est regi minister intelligens. 3° Propter vehementem fervorem affectus sui ad Christum. Prov. 8, 17: Ego diligentes me diligo) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De quatuor Christi nascentis utilitatibus. (Puer natus est nobis ut ejus puritatem et humilitatem imitemur, ut circa ejus amabilitatem afficiamur, ut ex ejus placabilitate fiduciam habeamus. 1° Natus est nobis parvulus iste in sacramentum puritatis. Unde ipse dicit Matth. 1, 21: Ipse salvum faciet populum suum. Bernard. En ipse Christus qui purgationem facit delictorum, ecce sentinam nostram purgaturus advenit. Hinc etiam August. «O beata infantia, per quam nostri generis reparata est vita. O gratissimi et delectabiles vagitus, per quos stridores dentium ploratusque aeternos evasimus. O felices panni, quibus peccatorum nostrorum extersae sunt sordes». 2° Natus est nobis in exemplum humilitatis. Unde Bernardus: Studeamus effici sicut parvulus iste; discamus ab eo quia mitis est et humilis corde, nec magnus videlicet Deus sine causa factus est homo parvulus. Unde intolerabilis impudentiae est, ut ubi se exinanivit majestas, infletur vermiculus et tumescat) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De augmento habituum. (Utrum habitus augeantur. Co. – Habitus et dispositiones, cum dicantur secundum ordinem ad aliquid et secundum se, et ut participantur a suis subjectis, intentionem et remissionem seu augmentum suscipere possunt) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De corruptione et diminutione habituum. (Utrum habitus possit diminui. Co. – Sicut contingit habitus augeri, et ita diminui ex his causis possunt ex quibus corrumpuntur) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(12 maja 2016)
O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Donald J. Sanborn. 
Spisek arcykapłanów żydowskich i faryzeuszów przeciw Chrystusowi
Bp Donald J. Sanborn. 
Sprzeczności doktrynalne biskupa Fellay i rocznica śmierci arcybiskupa Lefebvre
Ks. Jan Domaszewicz
.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Św. Franciszek z Asyżu
Oratio ante Crucifixum dicta. Modlitwa przed krucyfiksem w kościele św. Damiana ( PDF )
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej

(6 kwietnia 2016)

Św. Pius X, Papież. 
Pierwsze początki katechizmu dla małych dziatek. - Katechizm Krótki. - Katechizm Większy. - Nauka o świętach Pana Jezusa, Matki Boskiej i Świętych Pańskich. - Krótka Historia Religii
Papież Pius IX. 
Modlitwa o nawrócenie kacerzy i schizmatyków
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
"Papież" Franciszek kontra św. Franciszek. Haniebna karykatura Wielkiego Świętego ( PDF )
Ks. Piotr Collet CM, Doktor Teologii. Medytacje rekolekcyjne
O. Leon Pyżalski CSsR. 
Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
"Przegląd Kościelny". 
Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
Canticum fratris Solis vel Laudes creaturarum. Pieśń słoneczna albo pochwała stworzeń ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
List do wiernych ( PDF )
S. Franciscus Assisiensis. 
Epistola ad fideles ( PDF )

(8 marca 2016)

"Novus Ordo Watch". 
Kiedy Nestoriusz utracił swój urząd? Obalenie zarzutów Johna Salza i Roberta Siscoe ( PDF )

(2 marca 2016)
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i Męczennik. 
O modlitwie Pańskiej ( PDF )
S. Cyprianus Episcopus Carthaginensis et Martyr. 
Liber de oratione dominica ( PDF )
Ks. Jan Rosiak SI
.
 Wiara i "doświadczenie religijne" ( PDF )
In orationem dominicam, Tertulliani, S. Cypriani et S. Thomae Aquinatis commentaria
  ( PDF )
Officium parvum Beatae Mariae Virginis. Małe oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny (pacierze). Według brewiarza rzymskiego w tekstach łacińskim i polskim. Wstęp i objaśnienia napisał Br. D. K. III Zakonu św. O. Dominika. Oficjum za zmarłych. Officium defunctorum. Dodatek: Msza święta, litanie i różne nabożeństwa
 ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio reklamuje apostazję ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Książka FSSPX o sedewakantyzmie ( PDF )
O. Brunon Vercruysse SI. 
Przewodnik prawdziwej pobożności. Pobudki do czynienia pokuty, wyjęte z rozważania niegodziwości grzechu

(2 lutego 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio podważa dogmat przeistoczenia i potępia katolicki "fundamentalizm" ( PDF )
Petrus. 
Podsumowanie 40 lat lefebryzmu! ( PDF )
Ks. Antoni Krechowiecki
.
 Errata historii co do Papiestwa w kolei wszystkich wieków. Studium krytyczne ( PDF )
P. J. Berthier MS. 
Sententiae et exempla biblica ex Vetere et Novo Testamento excerpta et ordinata
Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. 
Pismo święte wybrane z Ksiąg Starego i Nowego Zakonu
Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne. Niedziela Mięsopustna czyli Sześćdziesiątnica

(13 stycznia 2016)

"Przegląd Powszechny". S. M. 
Adolf Hitler i jego program ["Mein Kampf"] ( PDF )
A. van Dyle. 
Hitleryzm a religia ( PDF )

(1 stycznia 2016)
Bp Donald J. Sanborn. 
Podsumowanie modernistycznego "Synodu o rodzinie" (2015) ( PDF )
Ks. Tomasz Kowalewski. 
Liturgika, czyli Wykład obrzędów Kościoła katolickiego
O. Hieronim Savonarola OP. 
Triumf Krzyża, czyli O prawdzie Wiary. IV. 7. Kompletna irracjonalność mahometańskiej sekty (PDF)
P. Hieronymus Savonarola OP. 
Triumphus Crucis, sive De veritate Fidei. IV. 7. Mahumetanorum sectam omni ratione carere (PDF)
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
Il Trionfo della Croce. IV. 7. Che la setta de' Maomettani è tutta irrazionabile ( PDF )
Fr.. Jérôme Savonarole OP.
Le Triomphe de la Croix. IV. 7. Que la secte des mahométans est toute déraisonnable ( PDF )
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
The Triumph of the Cross. IV. 7. The Utter Irrationality of the Mahometan Religion (PDF)
P. Parthenius Minges OFM. 
De excellentia religionis christianae ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali

(30 listopada 2015)
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Wizyta antypapieża Franciszka w USA i "Synod o rodzinie" (2015) ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ohyda spustoszenia! Bergoglio wspiera przestępców, komunistów i zboczeńców ( PDF )
Kapłan Archidiecezji Gnieźnieńskiej. 
Grzechy wołające o pomstę do nieba ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny
Ks. Piotr Ximenes. 
Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku

(31 października 2015)
"The Reign of Mary". Czy Franciszek jest prawdziwym papieżem? - dlaczego to ma znaczenie ( PDF )
P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
Ks. Edward Górski. Jezus Chrystus w świetle Ewangelii


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.