Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"In cruce salus, in cruce vita, in cruce protectio ab hostibus; in cruce infusio supernae suavitatis, in cruce robur mentis, in cruce gaudium spiritus; in cruce summa virtutis, in cruce perfectio sanctitatis. Non est salus animae, nec spes aeternae vitae, nisi in cruce. Tolle ergo crucem tuam et sequere Jesum, et ibis in vitam aeternam. Praecessit ille bajulans sibi crucem et mortuus est pro te in cruce, ut et tu tuam portes crucem, et mori affectes in cruce. Quia si commortuus fueris, etiam cum illo pariter vives". (De imitatione Christi, II. XII)

-------------------

"W krzyżu zbawienie, w krzyżu życie, w krzyżu obrona od nieprzyjaciół; w krzyżu źródło Niebieskiej słodkości, w krzyżu moc umysłu, w krzyżu wesele ducha; w krzyżu szczyt cnoty, w krzyżu doskonałość świętości. Nie masz zbawienia duszy, ani nadziei wiecznego żywota, jeno w krzyżu. Weź więc krzyż twój i idź za Chrystusem, a zajdziesz do żywota wiecznego. Poszedł On przed tobą, dźwigając krzyż swój i na krzyżu umarł za ciebie, ażebyś i ty dźwigał krzyż twój i pragnął umrzeć na krzyżu. Albowiem jeśli z Chrystusem umrzesz, z Chrystusem żyć będziesz (Rzym. VI, 8)". (O naśladowaniu Chrystusa, II. XII)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 60. Kwiecień 2015 (nowość)

List pasterski Najdostojniejszego Episkopatu Polski. O ducha chrześcijańskiego w Polsce

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (7 i 2 KWIETNIA 2015)

Bp Donald J. Sanborn. Zawirowania w FSSPX w związku z konsekracją na biskupa ks. Faure. (Menzingen, siedziba Bractwa Św. Piusa X, wydało potępienie dokonanej przez biskupa Williamsona konsekracji biskupa Faure. Jest to jedno z najbardziej absurdalnych oświadczeń, jakie kiedykolwiek wydali. Cały akapit oświadczenia poświęcili obronie konsekracji z 1988 roku, których arcybiskup Lefebvre dokonał wyraźnie wbrew woli osoby, którą uznawali za Wikariusza Chrystusa na ziemi, a mianowicie Jana Pawła II. W propagandzie przygotowanej dla uzasadnienia konsekracji z 1988 roku nazywano go antychrystem... W następnym akapicie oficjalnego oświadczenia Menzingen, FSSPX atakuje biskupów Williamsona i Faure za to, że "poza czysto werbalną formą nie uznają rzymskich władz". Ta krytyka jest oczywiście słuszna i zarówno biskup Williamson jak i biskup Faure nauczyli się tego w Bractwie Św. Piusa X. Nikt bowiem nie udoskonalił lepiej niż Bractwo Św. Piusa X hipokryzji i fałszu czysto werbalnego uznawania rzekomego rzymskiego papieża. Każdego dnia lekceważą "papieża" kontynuując apostolat, który on potępia. Rokrocznie 29 czerwca przeciwstawiają się "papieżowi" i "miejscowemu biskupowi" wyświęcając kapłanów bez zezwolenia. Równocześnie, twierdzą, że są "z papieżem", ponieważ modlą się za niego w kanonie Mszy. Umieszczają też jego zdjęcie w swoich kościołach. Te mgliste oznaki uznawania są prezentowane ludziom jako wyraz podległości rzymskiemu papieżowi. I ludzie się nabierają. Absurdem i szczytem faryzeizmu jest to, że Bractwo Św. Piusa X potępia jako puste deklaracje uznawanie "rzymskich władz" przez biskupów Williamsona i Faure, kiedy to właśnie Bractwo Św. Piusa X – w rzeczywistości to sam abp Lefebvre – wymyśliło ten system schizmatyckiego czynienia urągowiska z osoby, która jak twierdzą, jest rzymskim papieżem) (nowość)

Ks. Franciszek Kwiatkowski SI. Filozofia wieczysta w zarysie. ("Umysł ludzki, zdolny ze swej istoty do poznania prawdy, zajmuje się od wieków problemami, dotyczącymi świata zmysłowego, człowieka i Boga. Bóg i dusza ludzka nie podpadają pod zmysły. Są to byty nadzmysłowe, zazmysłowe, pozafizyczne. Owszem nawet w badaniu świata zmysłowego wybiega umysł poza pojawy czysto fizyczne, szuka ostatecznych przyczyn zjawisk, zadaje pytania: Co to materia? Co siła? Co celowość? Jaki początek, jaki koniec świata? itp., a na te wszystkie pytania zmysły odpowiedzieć nie mogą. Tymi właśnie wyższymi, ostatecznymi zagadnieniami zajmuje się metafizyka... Historia filozofii świadczy o tym, że prawdziwą filozofią jest właściwie tylko metafizyka. Ona bowiem wchodzi najgłębiej w rozpatrywanie wszelkich bytów oraz ich wzajemnych stosunków, ona właściwie bada ostateczne przyczyny wszechrzeczy. Największymi filozofami są najwybitniejsi metafizycy: Parmenides, Platon, Arystoteles, Plotyn, Augustyn, Tomasz z Akwinu...". – Tom II, s. 7) (uzupełniono, djvu)

Ks. Dr Aleksander Pechnik. Zarys apologetyki. ("Przez «nieomylność» rozumiemy rozpoznawanie prawdy bez żadnej przymieszki błędu. Nieomylność należy do istoty Bożej; ale i człowiek może w pewnych wypadkach rozpoznawać prawdę bez żadnego błędu (por. § 1 i 2); nieomylność taka należy do przymiotów istotnych wszelkiego rozumu. Innego rodzaju jest nieomylność Kościoła: jest to bowiem «własność nadprzyrodzona, udzielona przez Boga Kościołowi, strzegącemu skarbu wiary i nauczającemu, własność, która go chroni zawsze od wszelkiego błędu». Opatrzność Boska nie dopuszcza, żeby Kościół mylił się kiedykolwiek i wiernych w błąd wprowadzał, gdy głosi jakąś naukę, dotyczącą wiary i obyczajów. Takie bowiem zapewnienie dał Chrystus Pan Apostołom i ich następcom w słowach: «Idąc tedy, nauczajcie wszystkie narody: chrzcząc je w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, nauczając je chować wszystko, com wam kolwiek przykazał. A oto ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata» (Mt. 28, 19-20). Obiecał więc Zbawiciel Kościołowi swoją opiekę aż do końca wieków; w tej obietnicy zawarte jest i zapewnienie nieomylności". – s. 139) (nowość, djvu)

O. J. B. Chautard OCSO. Życie wewnętrzne duszą apostolstwa. ("Jedną z właściwości natury Boskiej jest najwyższa szczodrobliwość. Bóg jest  nieskończoną Dobrocią. Dobroć pragnie rozlewać się i udzielać innym dóbr, które sama posiada. Życie doczesne Zbawiciela było szeregiem przejawów tej niewyczerpanej szczodrobliwości. Pismo św. ukazuje nam Odkupiciela rozsiewającego wzdłuż swej drogi skarby miłości swego Serca, pragnącego pociągnąć ludzi ku prawdzie życia.  Ten zapał apostolski  przelał Chrystus Pan na swój Kościół św., który jest darem Jego miłości, rozszerzeniem Jego życia, objawieniem prawdy, odblaskiem Jego świętości. Kościół, mistyczna oblubienica Jezusowa, ożywiona Jego zapałem prowadzi poprzez wieki dzieło apostolskie swego Bożego Pierwowzoru". – s. 9) (nowość, djvu)

Ks. Johannes Heyne. Gorliwość religijna. ( PDF ) (Otóż, motywację do gorliwości religijnej można czerpać z różnych myśli. Można, na przykład, wyobrazić sobie, że jeśli nie będziemy czujni to grozi nam niebezpieczeństwo utraty Boga na wieki i wiecznego zbawienia. Może to być zachętą, lecz postawa ta ma wiele wspólnego ze strachem, a strach nie do końca jest najlepszym bodźcem do zmiany na lepsze... Jednakże lepiej jest mieć świadomość pozytywnego aspektu naszej wiary i ogromnej wartości tego, co Bóg chce nam ofiarować oraz tego jakimi chce abyśmy się stali i co chce z nami uczynić, jeśli przyjmiemy Jego zaproszenie przez życie wiarą... Poprzez zrozumienie – że nasza wiara oznacza wyzwolenie – nasza gorliwość może się wzmocnić. Święty Paweł napisał w jednym z listów: "... dziękując Bogu Ojcu, który nas uczynił godnymi cząstki dziedzictwa świętych w światłości; On też nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do królestwa umiłowania swego Syna, a w Nim mamy odkupienie przez krew Jego, odpuszczenie grzechów" (Kol. 1, 12-14). Byliśmy w królestwie ciemności, ale Jezus wyrwał nas stamtąd i przeniósł do Królestwa Bożego, królestwa światła. Aby tego dokonać, zadośćuczynił za nasze grzechy przelewając Swą Najświętszą Krew. Dziś zło na świecie jest bagatelizowane. Lecz im więcej mamy doświadczenia życiowego, tym bardziej widzimy, że świat jest w rzeczywistości królestwem zniewolenia... Zastanówmy się nad tymi łaskami, które otrzymujemy podczas Komunii Świętej. Bóg udziela nam nowej "porcji" tego nadprzyrodzonego życia, Jego Boskiego życia. Ale nie tylko. We Mszy Świętej, w jedności z Chrystusem, składamy ofiarę Bogu. Ofiarę czystą o nieskończonej wartości. Poprzez tę ofiarę Chrystus czyni akt wynagrodzenia nieskończonej wartości i zadośćuczynienia za całe zło dziejące się na świecie. Stawiamy czoła napierającemu imperium zła, gdy łączymy się z ofiarą Chrystusa, tak jakbyśmy czynili coś co przewyższa zło przez Jego dobroć. Nawet, gdy jesteśmy tylko we dwie lub trzy osoby w kościele, możemy uczynić coś dla uświęcenia całego świata... Niech pobudza nas do prawdziwej gorliwości myśl o tym, do czego Bóg nas wzywa – do życia w zjednoczeniu z Nim. Posłuchajmy słów św. Jana od Krzyża, który woła, poruszony rzeczywistością życia Bożego: "Ach, dusze, stworzone do takich wzniosłości i do nich wezwane! Co czynicie? Czymże się zajmujecie?") (nowość)

Ks. Jakub Balmes. Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej (uzupełniono)

Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm... XV. O trudnościach, jakie Kościół miał do zwalczenia w dziele społecznego odrodzenia. Niewolnictwo. Czy ono mogło być od razu zniesione? (Jakkolwiek Kościół uważał za rzecz wielkiej wagi ogłaszanie prawdy, w przekonaniu, że do zaradzenia niemoralności i upadkowi, jaki się jego oku przedstawiał, pierwszym jego staraniem być winno wystawić błąd na niszczący go prawdziwej nauki ogień, jednakowoż na tym jednym on się nie ograniczył. Postawiwszy się na gruncie faktów, kierując postępowanie swoje według systemu pełnego mądrości i rozsądku, starał on się o to, by ludzkość ciągnęła z nauki Jezusa Chrystusa, błogie nawet w rzeczach tej ziemi owoce. Kościół nie tylko był wielką i pożyteczną szkołą, lecz także odradzającym drugich stowarzyszeniem. Nie rozlewał on nauki swojej, jak gdyby na los ją rzucając i pozostawiając wpływom czasu starania jej użyźnienia; nie, on ją rozwijał we wszystkich stosunkach, zastosowywał do wszystkich przedmiotów, przelał w obyczaje, prawa, uwidocznił w instytucjach, które względnie do postępowego odrodzenia, były nauczaniem cichym, lecz nie mniej wymownym. Z zapoznaniem ludzkiej godności panowało wszędzie niewolnictwo. Kobieta była spodloną przez zepsucie obyczajów, poniżoną przez srogość mężczyzny. Dzieci opuszczone, barbarzyństwo z okrucieństwem doszło do najwyższego szczebla w prawie wojennym. Wreszcie u szczytu tej budowy społecznej najohydniejsza tyrania, otoczona pretorianami, rzucała wzrokiem pogardy na nieszczęsne u nóg jej skrępowane ludy. W takim stanie rzeczy, niemałym było to przedsięwzięciem zniszczyć błąd, przekształcić i złagodzić obyczaje, znieść niewolnictwo, poprawić prawa, sile założyć wędzidło i postawić ją w zgodzie z dobrem publicznym, nowe dać życie jednostkom, inaczej urządzić rodzinę i społeczeństwo; a przecież nie coś mniej nad to uczynił Kościół) (nowość)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Święci. (Wiemy ku naszej pociesze i radości, że Kościół wychował licznych Świętych. Są oni chwałą Chrystusa. Czcimy Świętych, tj. tych ludzi, którzy się odznaczyli na ziemi wysokim stopniem cnót chrześcijańskich i obecnie, jak wierzymy, znajdują się u Boga w niebie... Cześć oddawana Świętym nie jest w ścisłym słowa znaczeniu uwielbieniem, czyli adoracją, która się składa tylko Bogu samemu. Publicznym kultem Świętych kieruje sam Kościół, dlatego tych jedynie można publicznie czcić jako świętych, których Kościół za takich uzna. Takie uroczyste uznanie zowie się beatyfikacją i kanonizacją. Dlaczego byśmy nie mieli czcić tych, którzy gotowi byli wszystko dla Chrystusa Pana uczynić i wycierpieć?... Jeden jest tylko Pośrednik między nami a Bogiem – Jezus Chrystus. Lecz ten jedyny Pośrednik jest tak dobry, że udziela nam swych łask drogą, odpowiednią naszej naturze, – gdyż nawet słabych ludzi, którzy Mu służyli wiernie i stali się Świętymi, wybiera na pomocników w pośredniczeniu, żeby mocą łaski Chrystusowej pomagali ludziom skuteczniej dążyć do Boga. A jak modlitwa łączy nas z błogosławionymi mieszkańcami nieba, tak łączy nas ona również z duszami, które w czyśćcu cierpią kary za swe grzechy. Odpowiada to zupełnie i miłosierdziu Boga i chrześcijańskiemu poczuciu i przynosi nam to wielką pociechę, że możemy tym biednym duszom przychodzić z pomocą przez modlitwę i dobre uczynki... Święci, królujący z Chrystusem, wstawiają się przed Bogiem za ludźmi. Dobrą więc i zbawienną jest rzeczą wzywać ich i uciekać się do ich modlitw, chroniąc się pod ich opiekę, aby otrzymać łaski od Boga przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, który sam tylko jest Zbawicielem i Uświęcicielem naszym) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O przekroczeniu przykazań. (1. P. Co to jest grzech? O. Grzech jest rozmyślnym i dobrowolnym przekroczeniem przykazania Boskiego albo kościelnego. 2. P. Ilorakim sposobem można grzeszyć? O. Można grzeszyć: 1) złą myślą i żądzą, słowami i uczynkami; 2) opuszczeniem dobrego, do którego jesteśmy obowiązani. 3. P. Czy wszystkie grzechy są równie wielkie? O. Nie; są grzechy wielkie czyli ciężkie, które Pismo św. przyrównuje do tramu, a te nazywają się grzechami śmiertelnymi, są też i mniejsze czyli lekkie, przyrównane w Piśmie św. do źdźbła słomy, a te nazywają się powszednimi grzechami. 4. P. Kiedy popełniamy grzech ciężki czyli śmiertelny? O. Grzech ciężki czyli śmiertelny popełniamy, jeśli przekraczamy przykazanie Boskie w rzeczy ważnej dobrowolnie i świadomie. 5. P. Dlaczego nazywają się grzechy ciężkie także śmiertelnymi? O. Grzechy ciężkie nazywają się także śmiertelnymi, ponieważ dusza przez taki grzech traci życie nadprzyrodzone, tj. łaskę poświęcającą, i staje się winną potępienia czyli śmierci wiecznej. – Toteż o takim, który grzech śmiertelny popełnił, mówi Pismo św.: "Masz imię, że żyjesz, aleś jest umarły" (Apok. III, 1)... *12. P. Z czego poznajemy najlepiej, jak złą i karygodną rzeczą jest obraza Boga? O. Poznajemy to: 1) z ciężkiej kary, która spotkała złych aniołów i naszych pierwszych rodziców; 2) z wiecznej kary piekła, na którą zasługuje każdy grzech śmiertelny; 3) z gorzkiej męki i śmierci, które poniósł Syn Boży za nasze grzechy) (nowość)

Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. Ćwiczenie się w cnotach z miłości ku Maryi. Roztropność. (Panno roztropna, módl się za nami! Maryja Panna, pełna łaski, wzór wszelkich cnót najdoskonalszy, odznaczała się roztropnością. Pokorna, cicha, przeczysta Panienka, była ostrożną w postępowaniu... Roztropność jest najważniejszą z pomiędzy czterech cnót moralnych czyli obyczajowych. Ona kieruje czynami ludzkimi tak, aby ściśle trzymały się woli Bożej, głosu sumienia i odwiecznych prawideł moralności. Ona strzeże inne cnoty, wskazuje im miarę, aby się nie wyrodziły w błędy czy brakiem czy zbytkiem, ona wiedzie środkową i królewską drogą. Bez niej np. pokora mogłaby się stać upodleniem siebie, albo ukrytą pychą – pobożność faryzeizmem, obłudą lub bezdusznym świętostwem, polegającym na mechanicznym odmawianiu długich pacierzy i spełnianiu z przyzwyczajenia niektórych praktyk religijnych. "Zadaniem roztropności, jak mówi święty Albert Wielki, jest kierowanie w ten sposób myślami naszymi, aby się nie błąkały poza Bogiem – a uczuciami, aby się nie gubiły w stworzeniach. Roztropność steruje wolą w ten sposób, aby się nie odwracała od Boga: oczyszcza intencję działania naszego i usuwa z niej przymieszki ludzkie. Wgląda w sądy nasze i usuwa z nich podejrzenia. Zarówno włada słowami, czynami, krokami, aby zmierzały do celu, tj. wspólnego dobra i zbudowania"... Niech Panna roztropna, Najświętsza Dziewica, wyprosi nam u Boga tę najważniejszą cnotę moralną) (nowość)

Z "Róży Duchownej".
Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec pomocą w pokusach. (Jak wielką pomoc przynosi różaniec w pokusach z różnych stron na nas uderzających, przekonać się możemy z następującego wyznania pewnej zakonnicy: Przekonaną jestem, pisze ona, że tylko opiece Matki Bożej Różańcowej zawdzięczyć mogę moje wstąpienie do zakonu. Pochodzę z kraju (z głębi Rosji), gdzie życie zakonne prawie jest nieznane, toteż matka moja sprzeciwiała się wszelkimi siłami mojemu powołaniu, a nie chcąc mi dać papierów, potrzebnych do wyjazdu za granicę, kazała mi czekać dwa lata, potem jeszcze rok, a chociaż przez cały ten czas trwałam w moich zamiarach, matka nie chciała ani słyszeć o nich, nigdy dobrowolnie nie przystałaby na mój ostateczny wyjazd. Modliłam się do Matki Boskiej gorąco i oto mój wuj wystarał mi się bez wiedzy matki o paszport. Otrzymawszy go, stanowczo oświadczyłam matce, że za dwa dni wyjeżdżam. Wywołało to gniew matki, przykre wymówki, to znowu błagalne prośby, abym ją nie opuszczała) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę Kwietnią (Palmową). (Błogosławiony, który idzie w Imię Pańskie. Błogosławią Temu, który przychodzi w Imię Pańskie, to jest Temu, który przyszedł na świat zbawiać grzeszników, szukać co było zgubione, jednać ludzi z Bogiem, otwierać skarby miłosierdzia Boskiego całemu narodowi ludzkiemu, uświęcić go Sakramentami, oświecić Boską nauką swoją, na koniec przenieść niejako Niebo na ziemię stając się pokarmem dusz naszych, i zezwalając przemieszkiwać wśród nas i na ołtarzach naszych aż do skończenia wieków. Ach! łączmyż i my błogosławieństwa nasze do błogosławieństw tego ludu, lecz stalsi od niego przyjmijmy Jezusa Chrystusa do serc naszych z uczuciem radości w tych dniach uroczystych spowiedzi Wielkanocnej, nie na to, aby Go w krótkim czasie potem powtórzeniem grzechów naszych krzyżować, ale raczej dla Zmartwychwstania z Nim teraz duchownego z śmierci grzechowej, a potem na żywot wieczny, zasługując sobie na odziedziczenie Królestwa Niebieskiego zgotowanego nam w Niebie) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Wielki Czwartek. (Wiedząc Jezus, iż przyszła godzina Jego, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich, którzy byli na świecie, do końca ich umiłował. Dla wyrażenia wielkości Ofiary Jezusa Chrystusa w poddaniu się Męce i śmierci tak straszliwej dla zbawienia narodu ludzkiego i wielkości dobrodziejstw, którymi go obdarzył, położył Jan św. te słowa na początku Ewangelii swojej: umiłowawszy swoich, do końca ich umiłował. Umiłował swoich jak siebie samego, a nawet więcej jak własne życie swoje, wydawszy za nich ukochaną duszę swoją. Umiłował ich stale aż do końca, póki żył na świecie i aż na wieki. Umiłował nad wszelkie pojęcie, czyniąc i cierpiąc dla nich rzeczy wielkie, niepojęte. Umiłował aż do końca, dając im coraz nowe dowody swej miłości ku nim, aż do wynalezienia sposobu łączenia się jak najściślejszego z sercami ich, w ustanowieniu Najświętszego Sakramentu ciała i krwi swojej, stając się pokarmem dla dusz ich, zakładem życia wiecznego. Te dowody miłości Boskiej ku nam są tak wielkie, iż pojęcie rozumu ludzkiego przechodzą, i co tylko doskonale z przekonania wiedzieć możemy jest to, iż mimo wszelkiego wytężenia sił dusz naszych, mimo wszelkich usiłowań naszych w jak najwierniejszym służeniu Bogu, nigdy byśmy się za nie dostatecznie Bogu wywdzięczyć nie zdołali) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Epistola ad Venerandam Facultatem Artium Academiae Lovaniensis. (Cum deessent exemplaria catechismi ad usum studiosae juventutis vestrae destinati, judicastis expedire, ut pro nova editione prolixior alius nova methodo concinnaretur: eam mihi provinciam demandastis; obedivi, suscepi, et quantum vires Deo juvante tulerunt, implevi. At ne quid fortasse novitatis inveherem, celebrioris nominis catechismos veteres ac recentiores, vel totos vel ex parte evolvi, et ex iis plena cum libertate decerpsi quidquid fidei catholicae explicandae ac stabiliendae, moribusque christianis salubriter instituendis judicavi fore opportunum) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Catechismi necessitas et partitio. (CATECHISMI nomen recepto usu eam doctrinam denotat, qua quid credendum sit, sperandum et diligendum, ut finem ad quem creatus est homo assequatur, verbis claris atque simplicibus explicatur. Doctrinae hujus auctor est Jesus Christus humani generis Doctor et Redemptor, qui viam Dei in veritate docuit, et quod in sinu Patris ab omni aeternitate hauserat, hominibus enarravit. Hic ad Patrem rediens, et visibili sua praesentia terram destituens, apostolis, quos suae religionis praecones elegerat, mandatum dedit ut evangelium (id est laetum redemptionis nuntium) toto orbe terrarum promulgarent, gentesque omnes et nationes docerent servare omnia quaecumque illis ante mandaverat. Hoc magistri sui praeceptum eo alacrius illi impleverunt, quod scirent doctrinae hujus indispensabilem esse necessitatem, fructumque eximium. Necessitas inde patet, quod teste apostolo sine fide impossibile sit placere Deo; sed Fides ex auditu; auditus autem per verbum Christi, quod sine praedicante audiri non potest. Sine fide latent nos et finis ultimus vitae nostrae et ratio eum assequendi. Fructus porro evangelii et doctrinae christianae est vita aeterna: Virtus enim Dei est (evangelium) in salutem omni credenti) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Pars prima. De Fide et Symbolo; item de Sacramentis et Caeremoniis Ecclesiae. (QUONIAM fides lumen est animae, ostium vitae, radix justitiae, fundamentum salutis aeternae, sine qua Deum invenire et invocare, Deo servire et placere nullus in hac vita potest: Credere enim oportet accedentem ad Deum, inquit apostolus: Qui vero non crediderit condemnabitur. Imo (3) jam judicatus est ex Christi sententia; idcirco necesse est ut a fide exordium sumat christianae religionis institutio) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput I. De Fide, ejus objecto, exercitio et necessitate. (QUAESTIO 1. Quid est fides? R. Est virtus theologica divinitus infusa, qua firmiter assentitur homo atque adhaeret iis, quae ut credantur a Deo revelata sunt, et ab Ecclesia nobis proposita... Q. 3. Quaenam vero est ratio ob quam firmiter, et omni penitus dubitatione, falsique suspicione exclusa, rebus credendis adhaereamus? R. Dei revelantis infinita veracitas: neque enim spectat fides naturae ordinem, non sensuum fidit experientiae; non potentia aut ratione humana, sed virtute et auctoritate divina nititur, illud plane certum habens, summam aeternamque veritatem, quae Deus est, nec falli posse unquam nec fallere... Q. 5. Unde nobis constat, ea quae credimus, divinitus revelata esse? R. Ex auctoritate Ecclesiae catholicae ista ut talia proponentis; hanc enim Deus tot tantisque notis insignivit, ut in hoc ipsi merito adhibeatur fides tamquam columnae et firmamento veritatis: imo cum S. Augustino jure possumus dicere: ego evangelio non crederem, nisi me Ecclesiae catholicae commoveret auctoritas) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O wyrzuceniu ze świątyni kupujących i sprzedających. (Po dwakroć Pan Jezus wygnał ze świątyni kupczących, co zalicza się pomiędzy wielkie Jego cuda. Gdy bowiem w innych razach lekceważąc sobie Jego Boską osobę, nie słuchali Go w niczym, wtedy jednak wszyscy uciekli. I chociaż wielu ich było, nie bronili się wcale, i Zbawiciel Sam jeden, mając w ręku parę powrózków, wszystkich wygnał. Ale bo też, w onej chwili, okazał się im z obliczem przerażającym. Widząc bowiem jak znieważano Jego Ojca niebieskiego, i to jeszcze w miejscu, w którym najbardziej czczonym być powinien, pobudzony najżywszą gorliwością, wypędził tych bezbożników ze Świątyni) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De ejectione ementium et vendentium de templo. (Duabus vicibus ejecit Dominus Jesus ementes et vendentes de templo: quod inter ejus magna miracula deputatur. Nam licet alias eum vilipenderent, tunc tamen omnes ante eum fugerunt. Et quamvis essent multi, non se defenderunt; sed ipse solus cum quibusdam funiculis omnes ejecit. Et hoc ideo, quia terribilem se eis ostendit in facie. Accensus est enim zelo vehementi, eo quod pater suus sic inhonorabatur ab illis, maxime in loco ubi magis honorari debebat, fecit ipsas ejectiones) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 51. Quod humilibus insistendum est operibus, cum deficitur a summis. Należy się oddawać pracom pospolitym, kiedy w ćwiczeniach wyższych siły ustawają. (Chrystus. Synu, nie zdołasz utrzymać się zawsze w żarliwym pożądaniu cnoty, ani zostawać w wyższym stopniu rozmyślania o rzeczach niebieskich: lecz z powodu pierworodnego skażenia, potrzeba ci niekiedy zstąpić do rzeczy niższych; i chociaż mimowolnie i w tęsknocie, dźwigać ciężar tego skazitelnego żywota. Będziesz czuć tęsknotę, i będzie ci ciężko na sercu, dopóki to śmiertelne ciało dźwigać będziesz. Potrzeba więc w tym ciele, często jęczeć nad więzami ciała: żeś nie jest mocen nieustannie oddawać się ćwiczeniom duchownym i rozmyślaniu o Bogu) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 51. Quod humilibus insistendum est operibus, cum deficitur a summis. (Fili, non vales semper in ferventiori desiderio virtutum stare, nec in altiori gradu contemplationis consistere: sed necesse habes interdum ob originalem corruptelam ad inferiora descendere, et onus corruptibilis vitae etiam invite et cum taedio portare. Quamdiu mortale corpus geris, taedium senties et gravamen cordis. Oportet ergo saepe in carne de carnis onere gemere, eo quod non vales spiritualibus studiis et divinae contemplationi indesinenter inhaerere... Si graviora non potes agere: fac libentissime parva. Si non potes cum Iohanne Evangelista sublimia et divina contemplari, procide cum Maria Magdalena ad pedes Iesu, humiliter veniam petendo et pro peccatis lacrimando, ut dimittantur tibi etiam peccata multa, quibus Deum saepe offendisti. Si non vales cum sancto Paulo ad tertium caelum evolare, maneas cum eo apud Iesum crucifixum, non in carne gloriando, sed carnem cum vitiis et concupiscentiis suis crucifigendo. Si non habes alas aquilae volantis ad caeli sidera, habeas pennas simplicis columbae nidificantis in petra, meditando cotidie sacrosancta Iesu vulnera) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causa delectationis. (Utrum admiratio sit causa delectationis. Co. – Admiratio, ut sibi adjungitur spes consequendi cognitionem ejus quod quis scire desiderat, maxima est delectationis causa) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(16 marca 2015)
Ks. Jan Józef Gaume. Zasady i całość wiary katolickiej czyli wykład jej historyczny, dogmatyczny, moralny, liturgiczny, apologetyczny, filozoficzny i socjalny, od stworzenia świata aż do naszych czasów
Ks. H. Riondel SI. Życie z Wiary, jego istota, postęp, pociechy, próby i owoce
S. Caecilii Cypriani opuscula de Mortalitate, de Opere et Eleemosyna, de Patientia. Quinti Septimii Florentii Tertulliani liber de Patientia et exhortatio ad Martyres
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i męczennik. O uczynkach miłosiernych i jałmużnie. ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn.
 Doniosłość Wielkiego Postu dla katolików, pseudoreligia niedowiarków i "efekt Bergoglio"

(1 marca 2015)
O. Jakub Wujek SI. Historia Męki Pana naszego Jezusa Chrystusa, Boga i człowieka prawdziwego, ze czterech Ewangelistów zebrana, na dziewięć części podzielona
S. Alphonsus Maria de Ligorio, Episcopus et Ecclesiae Doctor. 
De magno orationis medio ad aeternam salutem et quamlibet a Deo gratiam consequendam. (Cum duabus appendicibus: 1. De oratione. Tractatus asceticus auctore V. P. Alphonso Rodriguez SI. 2. Epistola S. Athanasii ad Marcellinum in interpretationem psalmorum)
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )
Ks. Dominik Radecki CMRI.
 Teilhard de Chardin i grzech pierworodny ( PDF )
Ks. Dr Jan Czuj.
 "Extra Ecclesiam salus non est" w świetle nauki św. Augustyna ( PDF )
Sac. F. H. Reinerding.
 De necessitate Ecclesiae ad salutem

(14 lutego 2015)
S. Petrus Canisius SI, Doctor Ecclesiae. Catechismi Latini et Germanici
Ks. Jan Badeni SI. Filozof chrześcijański z II wieku, święty Justyn męczennik ( PDF )
"Obrona prawdy".
 Wypis z Okólnika wydanego do Archidiecezji Kolońskiej ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
 Kościół katolicki i jurysdykcja ( PDF )
Katolickie Przymierze Biskupów.
 Deklaracja doktrynalna ( PDF )
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów
Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

(1 lutego 2015)
Ks. J. B. Delert. Teologia dla użytku wiernych pragnących gruntowniejszej nauki w rzeczach zbawienia. Tom I. Teologia dogmatyczna. Tom II. Teologia moralna i liturgika
Ks. Dr I. Schuster, Ks. Gustaw Mey. 
Historia biblijna dla katolickich szkół
Bp Donald J. Sanborn. Sedewakantyzm: w obronie autorytetu Kościoła katolickiego i papiestwa ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
"Synod o rodzinie" (2014) otwiera ludziom oczy na odstępstwo modernistycznej hierarchii
Bp Michał Nowodworski. [Młot na niedowiarków] - Ksiądz Karol Surowiecki ( PDF )
"Obrona prawdy". 
Zaćmienie ducha
Ks. Ignacy GrabowskiKościół a herezja
Sac. F. H. Reinerding. Theologiae fundamentalis tractatus duo. Tractatus prior. Demonstratio christiano-catholica contra adversarios generatim omnes. De iis, qui auctoritati Ecclesiae obluctantur
Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu

(15 stycznia 2015)
Ks. Antoni Chmielowski. 
Kwiateczki duchowne O. Ludwika Blozjusza OSB, czyli nauki i rady do pobożnego życia chrześcijan wyjęte z różnych jego dzieł wraz z niektórymi dodatkami z nauk św. Jana Marii Vianney'a
Ks. Franciszek Perriot. 
Poza Kościołem nie ma zbawienia ( PDF )
Dr Anna Danuta Drużbacka.
 Moralne oblicze kwestii żydowskiej w świetle nauki św. Tomasza z Akwinu ( PDF )
O. Florian Jaroszewicz OFM.
 Matka Świętych Polska. Męczeństwa niektórych dziatek zamordowanych od żydów
Bp Oliver Oravec. Prawda o Kościele
Bp Oliver Oravec. Prawda o Kościele. Najczęściej stawiane nam zarzuty
Sac. Iosephus Papp-Szilágyi de IllyésfalvaDe electione Romani Pontificis
Msgr. Giovanni Volpi, Biskup Arezzo. 
Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni.

(27 grudnia 2014)
Sanctus Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi. (Parisiis 1868)
Święty Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła.
Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty. (Kraków 1879)
O. Artur Vermeersch SI, Profesor Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego.
 Katechizm małżeństwa chrześcijańskiego według encykliki "Casti connubii"
Abp Antoni Julian Nowowiejski, Biskup Płocki. 
O liberalizmie, czyli fałszywej wolności
Bp Donald J. Sanborn. Amoralny synod modernistycznych biskupów (2014) - produkt doktrynalnego liberalizmu Vaticanum II (PDF)
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Życie sakramentalne Kościoła w dobie modernistycznej apostazji ( PDF )
Ks. Jan Badeni SI.
 Św. Cyryl Biskup Aleksandryjski i walka o Bóstwo Chrystusowe w V wieku ( PDF
Ks. Zygmunt Łoziński, Biskup Piński. Królowa Korony Polskiej
Św. Franciszek z Asyżu. De vera et perfecta laetitia. O prawdziwej i doskonałej radości.

(30 listopada 2014)
Ks. Dr Aleksander Żychliński. Tajemnica katolicyzmu
Ks. Antoni Nojszewski, Profesor liturgii w Seminarium lubelskim. Liturgia rzymska
P. Christianus Pesch SI. Compendium Theologiae dogmaticae
Biblia Łacińsko-Polska, czyli Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, podług tekstu łacińskiego Wulgaty i przekładu polskiego ks. Jakuba Wujka SI z komentarzem Menochiusza SI przełożonym na język polski
Ks. Kevin Vaillancourt. 
Obalanie mitu. Novus Ordo to nie to samo, co Msza Trydencka. (Część II)
Ks. A. Kraetzig SI. Janssen i historia reformacji

(31 października 2014)
Ks. Profesor Franciszek Spirago. Nauka o Sakramencie Małżeństwa
Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )
Ecclesiae Magisterium. Urbanus Papa VIII, Benedictus Papa XIV.
 Professio Fidei Orientalibus praescripta ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn.
 Bergoglio o (nie)istnieniu Boga ( PDF )
Ks. Benedict Hughes.
 Franciszek okazuje względy dla ruchu charyzmatycznego
Synod Zamojski (1720). Forma profesji Wiary
Księża poznańscy. Rusin, Moskal i Polak, czyli Kościół unicki a Schizma ( PDF )
René Bazin. 
Papież Pius X. Modernizm


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy)

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek  ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
Strona uaktualniana zazwyczaj co dwa tygodnie.
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2015

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!