Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Czy można większą zniewagę wyrządzić Chrystusowi, jak stawiając świętą wiarę chrześcijańską na równi z przewrotnością żydowską, z bezeceństwem muzułmańskim, z zabobonem pogańskim i bezbożną próżnością naturalizmu? Podobny amalgamat jest największą potwornością. Przyjmowanie obojętne wszelakiego rodzaju błędów potwornych dowodzi nędznej głupoty, nad którą nigdy dość ubolewać. Przez sam fakt niesprzeciwiania się żadnemu błędowi człowiek staje się winien popierania błędów wszystkich". (Papież Pius VI, Bulla Debito Apostolatus Nostri)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe. O Zmartwychwstaniu Pańskim

Św. Alfons Maria Liguori Biskup, Doktor Kościoła. Trzy rozmyślania o niebie na święta Wielkiejnocy

O. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne 1) Niedziela Wielkanocna 2) Poniedziałek Wielkanocny

"Pod Sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 48. Kwiecień 2014 (nowość)

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (9 KWIETNIA 2014)

P. J. Petitdidier SI. Exercitia spiritualia juxta normam sancti Ignatii Loyole (nowość, djvu)

O. J. Petitdidier SI. Ćwiczenia duchowne według normy św. Ignacego Loyoli (nowość, djvu)

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Acerbo nimis o wykładzie nauki chrześcijańskiej. ( PDF ) (Mądrością chrześcijańską poznajemy rzeczywiście dokładniej Boga i to, co nazywamy Jego doskonałościami nieskończonymi, niż na to pozwalają siły przyrodzone. A w jaki sposób? Oto, każe czcić Boga z obowiązku wiary, zależnej od rozumu, z obowiązku nadziei, zależnej od woli, z obowiązku miłości, zależnej od serca; całego zatem człowieka poddaje pod moc Stwórcy i Rządcy najwyższego. Podobnież tylko nauka Jezusa Chrystusa pozwala nam poznać prawdziwą i wzniosłą godność człowieka, syna Ojca Niebieskiego i powołanego do tego, aby na wieki żył z Nim szczęśliwie. Na zasadzie tej godności i znajomości jej Chrystus poucza, że wszyscy powinni się wzajemnie jak bracia miłować i żyć tu, jak przystoi świętym, "nie w biesiadach i pijaństwach, nie w łożach i niewstydliwościach, nie w zwadzie i w zazdrości" (Rzym. XIII, 13); nakazuje także troskać się o Boga, ponieważ On się nami zajmuje; każe dawać ubogim jałmużnę, czynić dobrze tym, którzy nas nienawidzą, przekładać wiecznie trwające korzyści duszy nad znikome dobra tego żywota) (nowość)

Kardynał Mercier. O umartwieniu chrześcijańskim. ( PDF ) (Celem umartwienia chrześcijańskiego jest przeciwdziałanie złym wpływom wywieranym przez grzech pierworodny na nasze dusze nawet po odrodzeniu ich przez chrzest. Pomimo odrodzenia naszego w Chrystusie, przez które zgładzony został w zupełności grzech pierworodny, daleko nam jeszcze bardzo do prawości i spokoju pierwotnego. Sobór Trydencki stwierdza, że nawet po chrzcie odczuwamy pożądliwość, tj. ową potrójną pożądliwość ciała, oczu i pychy, ale odruchy te powinny jedynie pobudzać nas do chwalebnych walk życia chrześcijańskiego. Potrójne to pożądanie nazywa Pismo św. raz starym człowiekiem przeciwstawiającym się nowemu człowiekowi, którym jest Jezus żyjący w nas i my żyjący w Chrystusie – to ciałem lub naturą upadłą staczającą walki z duchem lub naturą odrodzoną przez łaskę nadprzyrodzoną. Tego to starego człowieka trzeba – nie mówię unicestwić – bo jest to rzeczą niemożliwą dopóki trwa życie doczesne – ale umartwić tj. doprowadzić praktycznie do bezsilności, bezwładu i bezpłodności; trzeba przeszkodzić i zniweczyć żywotność zła w całym naszym życiu duchowym, by nie mogło wydawać owoców, którymi są grzechy. – A więc umartwienie chrześcijańskie, powinno obejmować całego człowieka, cały zakres działania, w którym natura nasza obracać się może) (nowość)

Ks. Kevin Vaillancourt. Abyśmy nie zapomnieli. Sprawa przeciwko "kanonizacji" Jana Pawła II. ( PDF ) (To, co zostanie tu przedstawione nie stanowi z pewnością szczegółowego przeglądu panowania Jana Pawła II, jego pism, jego czynów i jego wpływu na miliony i miliardy ludzi, zarówno katolików jak i niekatolików. Czytelnik nie znajdzie tutaj wyczerpującego studium każdego szczegółu tego, co Jan Paweł II powiedział i zrobił w ciągu dwudziestu sześciu lat pobytu w modernistycznym Rzymie, gdy prowadził katolików całego świata – niczym kolejny Flecista z Hameln [Pied Piper] – przy akompaniamencie modernistycznych melodii, które znał tak dobrze. Jednakże, to co można tutaj znaleźć jest wystarczające do wykazania, że Jan Paweł II nie tylko nie był "tradycyjnym", ani nawet (śmiem twierdzić) nie był rzymskim katolikiem. Był wyznawcą nowej odmiany religii, wiernej nakazom i duchowi Drugiego Soboru Watykańskiego. Stanie się zupełnie oczywiste, że kościół, który wyłonił się z tego fałszywego soboru to nie Kościół Jezusa Chrystusa – Jeden, Święty, Katolicki, Apostolski i Rzymski Kościół. Nawet jeśli ten fakt jest dla mnie jasny jak słońce, to dla czytelnika może taki nie być. Modlę się, aby po rzetelnym zapoznaniu się z tym, co przedstawiłem w niniejszej pracy, fakt ten stał się dla niego równie oczywisty jak jest dla mnie i dla tak wielu innych ludzi. Na tych kilkunastu stronach starałem się zebrać to co wielu tradycyjnych katolickich autorów (w tym ja sam) napisało przez te minione dwadzieścia sześć lat na temat fałszywego "pontyfikatu" Jana Pawła II, abyśmy nie zapomnieli tych tak ważnych i dobrze udokumentowanych nawoływań) (nowość)

"Przegląd Katolicki". Co to jest szatan? ( PDF ) (Pierwsze istoty poznaniem i wolną wolą obdarzone, które Bóg mocą słowa swego z niczego stworzył, byli to aniołowie. Stworzył ich pięknymi, dobrymi i umysłowością potężnymi. Nieprzeliczone ich zastępy stopniowały się w dziewięciu chórach, tak iż światło Boże zlewające się na pierwszy, spływało na drugi, trzeci, do ostatniego i wiązało ich miłością między sobą. Mieli wolną wolę i łaskę przyciągającą ich ku Bogu, dostateczną by, ułomność przyrody ich zastąpiła, i by wola ich od woli Bożej mogła się nie oderwać, nie tak silną wszelako, iżby wola ich od Niego oderwać się nie mogła. Słowem, łaską Bóg równowagę do wolnej woli potrzebną u stworzenia, ułomnego z przyrodzenia, zapewniał... Jeden z najhojniej obdarzonych aniołów, z najświetniejszych i z najwyższych, światłoniosący, Lucifer, upojony własną pięknością i potęgą, miłość którą winien był Bogu zwrócił na siebie, pychą wyniósł się nad Stwórcę swego. Za jego przykładem niezliczeni poszli aniołowie, nie wszyscy wszakże; większość ich została wierną. Kto jest jako Bóg? zawołał Michał Archanioł, i wyznaniem tej prawdy zwalczył z wiernymi zastępami swymi pierwszego kłamcę, który prawdzie zaprzeczał, pierwszego bałwochwalcę, który cześć i miłość winną Bogu oddawał stworzeniu-sobie, pierwszego samobójcę, który się własną wolą z łaski i życia niebieskiego wyzuwał, pierwszego, który popełnił złe; to jest, woli swej wolnej przeciw woli Bożej użył, porządek przez Boga postanowiony zakłócił, zamiary Boże przetrącił, a tym samym byt stworzony zepsował, do nicości pochylił. Lucifer z aniołami, stronę jego przeciw Bogu trzymającymi, strąconym został w piekielne otchłanie, które przed grzechem jego stworzone nie były. "Widziałem, mówi Chrystus Pan, szatana spadającego z nieba jako błyskawica". Wtedy ustał dla aniołów czas próby. Którzy miłości Bogu dowiedli, otrzymali utwierdzenie w łasce, na całą wieczność, tak iż wolna ich wola w Bogu najwyższym dobru rozmiłowana, nigdy już przeciw woli Jego działać, to jest ku złemu zwrócić się nie może. Lucifer zaś i inni zbuntowani aniołowie z łaski, którą wolną wolą odrzucili, wyzuci, od Boga najwyższego dobra wolną wolą oderwani, pozostali na zawsze w stanie, jaki obrali sami, i znoszą konieczny skutek jego: cierpienie. Zamiast współdziałania z wolą Boga zawsze dodatnią, zatwierdzającą, tworzącą, za którą w niechybnym następstwie idzie życie i szczęście, używają woli i potęgi, którą im Bóg do czasu zostawia, do przeciwienia się jej, psucia, niszczenia) (nowość)

Bp Jakub Benignus BossuetO naturze aniołów. (Bóg będąc czystym duchem chciał stworzyć czyste duchy, które by tak jak On sam żyły rozumem i miłością; które by Go znały i kochały tak, jak On sam się zna i kocha; które by tak jak On były szczęśliwe znając i kochając pierwszą Istotę, która jest szczęśliwą znając i kochając siebie, i które by w ten sposób nosiły wyciśnięty w nowym wnętrzu charakter boski, przez który są uczynione na obraz i podobieństwo Boże... O Boże mój! Będę Cię wielbił wobec świętych aniołów Twoich i będę opiewał dziwy Twoje; będę się łączył w duchu wiary i prawdy z nieprzeliczoną rzeszą mieszkańców świątnicy Twojej, z tymi, co Cię nieustannie wielbią w przybytku chwały Twojej) (nowość)

"Przegląd Katolicki". Vicovaro. (Małe miasteczko Vicovaro, oddalone o 7 mil od Rzymu, w kierunku wschodnio-północnym, i leżące nad rzeką Teverone, wpadającą do Tybru, było podczas upłynionego miesiąca prawie ustawicznym widowiskiem największego i najautentyczniejszego cudu dzisiejszych czasów... Cud o jakim mówimy, wydarzył się po raz pierwszy w tym właśnie miasteczku, dnia 22 lipca roku 1797. W tym to dniu podczas Mszy św. a szczególniej w czasie konsekracji spostrzeżono, że oblicze Najświętszej Maryi Panny na malowanym obrazie umieszczonym w wielkim ołtarzu, nagle zabłysło życiem, oczy podniosły się ku niebu, twarz zmieniła cerę i w ogóle przybrała wszelkie przymioty twarzy żyjącego człowieka. Wydarzenie to powtarzało się przeszło miesiąc cały aż do oktawy Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, poczym zupełnie ustało. Obraz pomieniony pozostał na swym miejscu w kościółku; lecz odtąd stał się przedmiotem wielkiej czci dla ludu górskiego zamieszkującego okolice Vicovaro, który w swej prostej lecz rzewnej miłości czcił w nim Najświętszą Dziewicę pod imieniem Advocata nostra. W dniu 23 lipca r. b. wierni obecni w kościółku podczas Mszy św. odprawianej przed tymże obrazem Najświętszej Maryi Panny, spostrzegli te same znaki jakie widzieli ich ojcowie przed wielu laty podczas rewolucji francuskiej, a których pamięć pobożna tradycja przechowała pomiędzy mieszkańcami Vicovaro. Na wieść, że Madonna znowu ożywiła swe oblicze święte, w kilka minut zbiegło się mnóstwo wszelkiego stanu, płci i wieku wiernych, i ci wszyscy byli świadkami cudownego zjawiska. Wkrótce z sąsiednich wsi i miasteczek, w miarę jak ich dochodziła wiadomość o spełnionym cudzie, poczęły płynąć tysiące pobożnych pielgrzymów w celu przekonania się naocznego o zadziwiającym wypadku i wszyscy potwierdzili rzeczywistość faktu, na który własnymi patrzyli oczami) (nowość)

Antoni Muchliński. Materiały do dziejów kościoła polskiego z języków wschodnich. [Listy Patriarchów Maronickich]. ("Od pokornego Mojżesza, z miłosierdzia Boskiego patriarchy Maronitów na górze Libanu i we wszystkich stronach Syrii i innych krajów, najświątobliwszym, najwielebniejszym, najdostojniejszym biskupom i pasterzom królestwa Lechii (polskiego) pozdrowienie i pokój!... Straszliwe zaiste wieści słyszeliśmy! Bezbożni, siejąc nasiona zguby wiecznej, pola wasze, rodzące dotąd wesołe żniwa bujnej wiary Chrystusa, zaplenili kąkolem przewrotnych nauk, świątynie wasze obrócili owi mistrzowie błędu i kłamstwa w domy i schadzki, gdzie lżą imię Pańskie, kapłanów prawdziwych Chrystusa wypędzają i męczą, panów waszych przyciągają fałszem i niecnotą do siebie i silą się, owi wskrzeszeni sektarze, wiarę, którą wszyscy uznają za najświętszą i najpewniejszą, z waszych krajów wyrugować. My, co z dopuszczenia Bożego bez końca wystawieni jesteśmy, śród burz naginających nieustannie nasze odwieczne a niepokonane cedry, nieme świadki naszych utrapień, boleści i smutków, na uciski, na katusze, męki i różnego rodzaju ogołocenia, w miłości braterskiej odzywamy się do was słowy utwierdzenia: «Bądźcie mężni w boju i walczcie ze starym wężem, a otrzymacie królestwo wieczne»...") (nowość)

"Przegląd Katolicki". Po co u nas mowa o ultramontanach? (Wśród ruin wielu stał u nas Kościół jednością katolicką umocowany na apostolskiej, na Chrystusowej podstawie. Jedności tej wiekuisty nieprzyjaciel, gdy jej rozbić nie mógł ani Husem, ani Lutrem, ani Kalwinem, ani Socynem, ani Wolterem i towarzyszami jego bezbożności, podszeptuje teraz wyraz odbijający się tysiącznym echem po zagranicznych niechrześcijańskich pismach: dowiadujemy się, że są u nas Ultramontanie, straszliwi fanatycy, chcący gwałtem ludzi do nieba prowadzić, gotowi zagasić wszelkie ognisko światła a na to miejsce zapalić stos dla heretyków i niedowiarków. Ultramontanie, to nazwa tych ludzi czarnych, ultramontanizm to miano ich nauki, ich systematu. Ultramontanie, ultramontanizm, są to wyrazy, którymi duch antychrystusowy poszepnął ku nam, a które złość lub niewiadomość chce wprowadzić do mowy polskiej, przypisując im poczwarne jakieś znaczenie. Zobaczmy więc co znaczy ten wyraz. Ultramontanus dosłownie znaczy zagórski, przebywający za górami. Gdy sprzecznie z powszechnym całego świata katolickiego ciążeniem do Rzymu, jako do swego środka i górującego punktu, we Francji pod wpływem interesów władzy świeckiej wyrabiał się kierunek odśrodkowy, osłabiający węzły Kościoła francuskiego z powszechnym, a pędzący go pod zależność możnych ziemi, ultramontanami nazwani zostali obrońcy jedności Kościoła i praw Głowy tej jedności, w przeciwieństwie do gallikanów, którzy stali po stronie tego drugiego kierunku) (nowość)

"Cahiers Romains". Prawda integralna. (Prawda Boża trwa po wszystkie czasy. Lecz katolicy liberalni chętnie kwitują z praw Boga i Kościoła, składając je do starych rupieci, między tezy, nadające się do rozpraw scholastycznych, nie zaś do stosowania w życiu. Zdaniem ich, oni to właśnie, drogą zręcznych i mądrych kombinacji, wymyślili należyty sposób przystosowywania teorii do praktyki. Sposób ten jest czysto ziemski: nie należy bowiem bujać po obłokach, ratując pierwiastek nadprzyrodzony! Ratują więc społeczeństwo od utraty Boga, sprzymierzając się z diabłem! Kościół dla nich jest sługą, niewolnikiem państwa i w ogóle laicyzmu, i mają mu za złe, że na rolę tę przystać nie chce... Jak słusznie pisze Kardynał Billot, zasada liberalizmu "sprzeciwia się naturze, jest absurdem i chimerą" (De Ecclesia Christi). W zastosowaniu praktycznym pociąga ona za sobą "rozprzężenie wszystkich organów, a stąd walkę o byt, zamiast zgody, która stanowi warunek życia". Sło­wem, jest "z gruntu antyreligijną, rodzi niezależność, przeciwstawiającą się Bogu, dąży w ostatecznej konsekwencji do obalenia kultu i prawa Bożego, religii, ustanowionej przez Boga, a nawet samego pojęcia o Bogu, pod zwodniczym pretekstem wolności". W dziele powyższym na szczególną uwagę zasługują ustępy, traktujące o pośredniej zależności państwa od Ko­ścioła, o obowiązkach państwa względem Boga i Kościoła, wreszcie o przywilejach Kościoła. Wiemy, że są to doktryny "niemodne i średniowiecz­ne". Nierzadko dziś słyszeć można z całą arogancją wy­głaszane zdanie, że "nie nadają się one do zastosowania w naszych czasach". Dlaczego zaś miałyby się nie nada­wać? Oto dlatego, że katolicy dzisiejsi niegodni są miana katolików i nie stoją na czele rządów. Bóg nie zmienia Swych praw podstawowych, których plan jest wieczny. Toteż zasady, obowiązujące wczoraj, obowiązują i dziś zarówno rządy, jak jednostki) (nowość)

"Myśl Katolicka". E. Kartka z dokumentu Piusa VI (dedykowana "międzywyznaniowcom" i "antyintegrystom"). (Dokument, o którym mowa, pochodzi z 1784 r.; mimo to jednak aktualny jest tak, jak gdyby był pisany wczoraj. Treść jego i duch, jaki go ożywia, są stare, jak katolicyzm i uosobienie katolicyzmu – Papiestwo. W przededniu Wielkiej Rewolucji, zarówno jak dziś, w stosunku do katolicyzmu i Papiestwa szerzyły się liczne błędy wśród wierzących. Z błędów tych wynika kryzys współczesny... Mowa tu mianowicie o Bulli Piusa VI Debito Apostolatus Nostri z 17 listopada 1784 r. ... Celem tego dokumentu jest potępienie świstka pt. Wyznanie wiary wszystkich religii, dedykowane zdrowemu rozumowi... "Czy można większą zniewagę wyrządzić Chrystusowi (czytamy w omawianym dokumencie), jak stawiając świętą wiarę chrześcijańską na równi z przewrotnością żydowską, z bezeceństwem muzułmańskim, z zabobonem pogańskim i bezbożną próżnością naturalizmu? Podobny amalgamat jest największą potwornością. Przyjmowanie obojętne wszelakiego rodzaju błędów potwornych dowodzi nędznej głupoty, nad którą nigdy dość ubolewać. Przez sam fakt niesprzeciwiania się żadnemu błędowi człowiek staje się winien popierania błędów wszystkich". Pius VI przytacza też następujące słowa św. Augustyna: "Ani w zamęcie pogaństwa, ani w poprawkach heretyckich, ani w bezwładzie odszczepieńców, ani w zaślepieniu żydowskim nie należy szukać religii: lecz u tych jedynie, którzy noszą miano chrześcijan katolickich, czyli prawowiernych, tj. strzegą integralności wiary i idą prostą drogą") (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O pierwszym przykazaniu Boskim. "Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną". (8. P. Przez co czcimy Boga wewnętrznie? O. Czcimy Boga wewnętrznie: 1) przez wiarę, nadzieję i miłość; 2) przez uczucia czci, uwielbienia i wdzięczności za wszystkie dobrodziejstwa; 3) przez gorliwość o Jego chwałę; 4) przez posłuszeństwo i zdanie się na Jego św. wolę. *9. P. Kto grzeszy przeciwko wierze? O. Grzeszy przeciwko wierze ten: 1) kto nie ma wcale wiary, albo wyznaje błędną wiarę, albo powątpiewa dobrowolnie o jakiej prawdzie wiary; 2) kto prowadzi rozmowy lub czyta książki przeciwne wierze, albo podobnych rozmów i czytania słucha; 3) kto obojętny jest względem wiary, albo się jej wyrzeka. 10. P. Kto grzeszy obojętnością we wierze? O. Obojętnością we wierze grzeszy, kto przepisów religii nie wykonywa, albo wszystkie religie poczytuje za prawdziwe... *23. P. Kto grzeszy zabobonnością? O. Zabobonnością grzeszy: 1) kto czci Boga albo Świętych inaczej, niż przepisuje wiara i Kościół; 2) kto przypisuje rzeczom stworzonym siły, których one nie mogą mieć ani z natury, ani z ustanowienia Boga lub Kościoła) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... Ciąg dalszy o pierwszym przykazaniu. O czci i wzywaniu Świętych. (28. P. Czego uczy nas Kościół katolicki o czci i wzywaniu Świętych? O. Kościół katolicki uczy nas, że cześć i wzywanie Świętych jest rzeczą dobrą i bardzo zbawienną. *29. P. Jaka zachodzi różnica pomiędzy czcią Boga a czcią Świętych? O. Pomiędzy czcią Boga a czcią Świętych zachodzi ta różnica, że: 1) Boga czcimy jako naszego najwyższego Pana, Świętych zaś czcimy tylko jako wiernych sług Jego i przyjaciół; 2) Boga czcimy dla Niego samego, Świętych zaś dla łask i zasług, które im Bóg dał. *30. P. Na co powinniśmy szczególnie uważać, oddając cześć Świętym? O. Oddając cześć Świętym, powinniśmy szczególnie na to uważać, abyśmy stali się im podobnymi, naśladując ich cnoty. 31. P. Jaka zachodzi różnica pomiędzy modlitwą naszą do Boga, a modlitwą do Świętych? O. Pomiędzy modlitwą naszą do Boga, a modlitwą do Świętych, zachodzi ta różnica, że do Boga modlimy się, aby nam pomógł swoją wszechmocą, do Świętych zaś modlimy się, aby nam pomogli swoim wstawieniem się u Boga. 32. P. Kogo powinniśmy czcić i wzywać przed wszystkimi Aniołami i Świętymi? O. Przed wszystkimi Aniołami i Świętymi powinniśmy czcić i wzywać Najświętszą Maryję Pannę, Bogarodzicę) (nowość)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Zmartwychwstanie Chrystusa. (Zmartwychwstanie Chrystusa jest zakończeniem i Boskim przypieczętowaniem dzieła odkupienia; ono to sprawia, że wiara nasza opiera się na Bogu. Wskrzeszanie zmarłych jest wyłącznie dziełem Boskiej wszechmocy. Dlatego Chrystus wskazywał Żydom na swoje zmartwychwstanie jako na główny cud i najbardziej bijący w oczy dowód swojego Bóstwa. W dzień wielkanocny uczynił cud, który jest fundamentem i potwierdzeniem wszystkich innych cudów. Zmartwychwstanie jest dlatego ostatecznym i najwyższym dowodem na Bóstwo Chrystusa... Uwielbiona dusza Chrystusa ożywia na nowo Jego ciało, lecz ożywia nie życiem naturalnym, ale nadprzyrodzonym. Pod działaniem wszechmocy Bożej otrzymuje ciało własności duchowe; są to nieśmiertelność, niezależność od zewnętrznych warunków, np. od pożywienia, snu, nadziemska piękność i świetność, subtelność i chyżość, przenikliwość i potęga; wobec tych przymiotów zanikają wszystkie zapory i granice materii, czasu i przestrzeni. Ciało uwielbione wyższe jest ponad to wszystko. – Zmartwychwstanie jest początkiem uwielbienia i nieustającej chwały Jezusa Chrystusa. I dlatego uroczystość wielkanocna jest uroczystością ponad wszystkie uroczystości i dlatego to Kościół rozbrzmiewa wtedy radosnym śpiewem Alleluja. My naśladujący Chrystusa mamy udział w Jego chwale; na Chrystusie widzimy, co czeka tych, których Boska ręka doświadcza tutaj w ogniu cierpień. Uwielbione życie jest właściwie celem Boga-Człowieka; jest ono wzorem, zadatkiem i przyczyną chwalebnego życia, które nas czeka) (nowość)

P. Leonardus Lessius SI. De perfectionibus moribusque divinis. (Utiliorem de hoc argumento librum, magisque commendandum tironibus praesertim sacrae disciplinae, in universa theologia vix reperimus, estque vere exemplar, secundum quod reliqua theologiae argumenta essent tractanda. – HURTER, Nomenclator. I. 489) (uzupełniono)

P. Leonardus Lessius SI. De perfectionibus... Recollectio precatoria de misericordia. (MISERICORDIAS Domini in aeternum cantabo (Psal. 88), miserationes ejus magnas et stupendas, antiquas et novas, quarum non est numerus. Misericordia enim Domini plena est terra, et miserationes ejus super omnia opera ejus (Psal. 32). Tu, Domine Deus meus, primitus de nihili tenebris in lucem essentiae, in speciem et naturam nos eduxisti; in naturam eximiam, inexterminabilem, vultus tui signaculo insignitam, et maximis ornamentis cumulatam; nimirum ut notitiam aliquam et sensum tui ac bonorum tuorum habere possemus... Illumina tenebras meas, lux mea, ut magnitudinem misericordiae tuae, et multitudinem miserationum tuarum cognoscam, et cognitam aestimem, et suis appretiem momentis, quantum fas in tenebris hujus vitae, eaque mihi semper ob oculos versentur, ut anima mea tanta benignitate, tantisque beneficiis provocata, vicissim inflammetur in amorem tui, seque totam tibi devoveat et consecret. Serviat tibi omnis vita mea, intenta sit in gloriam tuam omnis cogitatio, omnis fortitudo, omne studium, omnis actio mea. Exhauriantur in tuum obsequium omnes vires animi ac corporis mei, ut aliquid saltem tuo rependam amori, nec omnino ingratus coram te inveniar) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Obraz Różańca św. (Siostra Maria Gabriela de Bories zatrudniona w kuchni klasztornej znalazła razu pewnego obraz papierowy Najświętszej Panny Maryi Różańcowej naklejony na starej deszczułce. Znajdując go na wpół zniszczonym i powalanym oliwą, rzuciła go w ogień, aby nie poniewierał się. Uczyniła to rano przed Mszą św. Po upływie trzech kwadransów powróciła z chóru do kuchni i jakież zdziwienie ją ogarnęło, gdy ujrzała obraz, wśród płomieni, okrywających go jakby sklepieniem, nietknięty. Widząc oczywisty cud, śmiało pomimo ognia wzięła obraz i nie poparzywszy się wcale, złożyła go na środku kuchni. Przywołana przełożona stwierdziła pierwsza cud, deszczułka bowiem była spalona na węgiel, a papierowy obraz Najświętszej Panny Maryi Różańcowej nietknięty. Zawiadomiono władzę duchowną, po ponownym stwierdzeniu tego zdarzenia obraz wśród hymnu "Te Deum laudamus" umieszczono w ołtarzu chórowym) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Dowód opieki Matki Bożej Różańcowej. (Edward Florczyk, syn bogobojnych rodziców w Yonkiers pracował w fabryce cukru w nocnych godzinach. O 12-tej w nocy siadł znużony pod ogromnym składem worków z cukrem, by spożyć swój posiłek. Wtem z wielkiego stosu zsuwają się worki cukru i w mgnieniu oka zasypują i przywalają swym ciężarem młodzieńca. Każdy ruch w celu ratowania się, powiększa spadanie worków i już cały zagrzebany pod 100 centnarowym ciężarem, ani się zdoła poruszyć, tylko jedną rękę udaje mu się trochę poza ten grób cukrowy wysunąć. Nie było tam nikogo, daremne wołania o pomoc, a stłumiony głos ledwo mógł być słyszanym, lecz nie zawiodła pomoc Matki Najświętszej) (nowość)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu (uzupełniono)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy... O sposobach jakich używa szatan dla zamieszania spokoju duszy naszej, i jako przeciw nim uzbroić się powinniśmy. (Ten nieprzyjaciel zbawienia ludzkiego, usiłuje głównie przywieść nas do utraty pokory i prostoty chrześcijańskiej. Dla dopięcia swego zadania, pobudza nas do zaufania samym sobie, naszej pilności i przemysłowi, i stara się wzbudzić w nas uczucie wyższości nad bliźnim, porównywając go z sobą; wyższości po której z bliska nastąpi pogarda, pod pozorem pewnej jego niedoskonałości. Wślizga się też w dusze nasze, przez któren z tych środków; lecz drzwi przez które najbardziej wnijść pragnie, to podwoje próżności i poważania samych siebie. Tajemnica ustrzeżenia się go, polega na odwoływaniu się zawsze do cnoty pokory, nigdy się od niej nie oddalając; na zawstydzaniu i wyniszczaniu samych siebie. Jeśli wyjdziemy z tego stanu, nie zdołamy już opędzić się temu duchowi pychy, a gdy on raz opanuje naszą wolę tą drogą, rządzić nią będzie jako tyran, a z sobą wszystkich występków zaprowadzi rządy) (nowość)

Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 37. De pura et integra resignatione sui ad obtinendam cordis libertatem. O czystym i zupełnym zrzeczeniu się samego siebie, dla otrzymania swobody serca. (1. Chrystus. Synu, opuść siebie, a znajdziesz mię. Nie miej nic swego, ani nawet woli swojej; a zawsze zyskasz. Bo skoro szczerze zrzekniesz się sam siebie, wnet spłynie na ciebie obfita łaska. 2. Uczeń. Panie, ile razy, i w jakich rzeczach mam zrzekać się siebie? 3. Chrystus. Zawsze i każdej godziny; tak w rzeczach małych, jak wielkich. Bez żadnego wyjątku chcę, abyś się ogołocił ze wszystkiego. Inaczej, jakżebyś mógł być moim, a ja twoim; jeślibyś się nie wyzuł zupełnie ze wszelkiej własnej woli wewnątrz i zewnątrz? Im prędzej to uczynisz, tym lepiej ci będzie; a im szczerzej i zupełniej, tym więcej mi się przypodobasz, i tym więcej zyskasz) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 37. De pura et integra resignatione sui ad obtinendam cordis libertatem. (1. Fili, relinque te, et invenies me. Sta sine electione et omni proprietate, et lucraberis semper. Nam et adicietur tibi amplior gratia, statim ut te resignaveris nec resumpseris. 2. Domine, quotiens me resignabo, et in quibus me relinquam? 3. Semper et omni hora: sicut in parvo, sic et in magno. Nihil excipio, sed in omnibus te nudatum inveniri volo. Alioquin, quomodo poteris esse meus et ego tuus, nisi fueris ab omni propria voluntate intus et foris spoliatus? Quanto celerius hoc agis, tanto melius habebis, et quanto plenius et sincerius, tanto mihi plus placebis, et amplius lucraberis... Domine, verum est, quod loqueris; placet mihi omne, quod dicis. Igitur relinquam me cito propter te, ne tarde inveniam te. Tu in me et ego in te per amorem, quem accendis in me. Tu solus mihi sufficis plene et perfecte: ideo nil volo nec cupio nisi te, qui es ante omnia et supra omnia et in omnibus Deus benedictus in saecula. Amen) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De bonitate et malitia actus interioris voluntatis. (Utrum bonitas voluntatis dependeat ex lege aeterna. Co. – Cum ratio humana ad legem aeternam comparetur ut causa secunda primae subordinata, necesse est voluntatis humanae bonitatem magis a lege aeterna quam a ratione dependere) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXXII. Ad te levavi oculos meos. (Treść tego psalmu sama w sobie jest jasną. Dodać tylko wypada, iż psalm ten albo w niewoli babilońskiej powstał, gdy naród żydowski był najbardziej uciśniony, albo po powrocie z tejże niewoli, kiedy był od Samarytanów gnębiony) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(9 marca 2014)
Ks. Dr Alojzy Jougan. Historia Kościoła katolickiego
O. Paweł Segneri SI. 
Kazania wielkopostne
"Przegląd Katolicki". Święty Tomasz z Akwinu i jego nauka ( PDF )
"Przegląd Katolicki".
 Jakie jest według św. Tomasza stanowisko w społeczności, należne przeciwnikom wiary chrześcijańskiej? ( PDF )
Ks. Kevin Vaillancourt.
 Modernistyczny "Rok Wiary": Manifestacja Nowej Religii ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
 Fałszywa tolerancja i bluźnierstwo Franciszka I (Jorge Bergoglio) ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn
Dlaczego należy przekonywać zwolenników FSSPX do stanowiska sedewakantystycznego ( PDF
Papież Pius IX.
 Alokucja powiedziana na Konsystorzu dnia 9 czerwca 1862 roku
"Pamiętnik Religijno-Moralny". Kronika zagraniczna. 1. Zjazd Biskupów do Rzymu i prasa antychrześcijańska. 2. Alokucja papieska. 3. Adres Biskupów
Antoni Muchliński. Maronici ( PDF )
"Przegląd Katolicki".
 Przegląd Tygodniowy i apostazja ks. Campello
"Przegląd Katolicki". Kronika kościelna. Francja
Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego
Ks. Jakub Górka. 
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny

(5 lutego 2014)
Bp Ludwik Abelly.
 Nowy rok Jezusowy. Rozmyślania o głównych prawdach zawartych w Ewangelii Świętej, rozłożone na wszystkie dni roku według liturgii Kościoła
Abp Emil Guerry. 
Kodeks Akcji Katolickiej
"Cahiers Romains". Dla katolików rzymskich integralnych ( PDF )
"The Reign of Mary".
 Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI.
 Kult człowieka
Bp Donald J. SanbornWzniosłość świętej Wiary katolickiej a obskurantyzm współczesnego świata
"Myśl Katolicka". O katolików integralnych (I)
"Myśl Katolicka". O katolików integralnych (II)
"Myśl Katolicka" G. Po czym poznać liberała?
J. E. Anton Bonaventura Jeglič, Biskup Lublany.
 O wolność kobiety
Msgr. Willibrord Benzler OSB, Biskup Metzu. Kościół a kremacja
O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia
Ks. Piotr Ximenes. 
Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku

(8 stycznia 2014)
S. Alphonsus a Ligorio, Doctor Ecclesiae.
 De Mariae gloriis. (Versio latina operis "Le glorie di Maria" per Victorium Bartoccetti)
Św. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. Myśli pobożne o różnych przedmiotach życia duchownego dla dusz pragnących postępu w miłości Pana Boga
Bp Donald J. Sanborn
Tragikomedia Novus Ordo: Bergoglio z nosem klauna i herezja "kardynała" Rodrigueza
Ks. Rama P. Coomaraswamy.
 Jurysdykcja. Część I
Ks. Rama P. Coomaraswamy.
 Jurysdykcja. Część II (dodatkowe uwagi)
Henryk Hello. 
Syllabus w wieku XX

(10 grudnia 2013)
Ks. kanonik Jerzy Smith.
"Czy muszę w to wierzyć?"

(4 grudnia 2013)
Ks. Jakub Wujek SI. Postylla Mniejsza, to jest krótkie kazania, albo wykłady św. Ewangelii na każdą niedzielę i na każde święto wedle nauki samej prawdziwej Kościoła św. powszechnego dla ubogich kapłanów i gospodarzów i pospolitego człowieka
OO. Redemptoryści. 
Książka Misyjna (modlitewnik)
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Konsekracje biskupie w czasie przedłużającego się okresu Sede vacante. ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn.
Od modernizmu do apostazji. Bergoglio nie wierzy w katolickiego Boga
Ks. Antoni Langer SI. Kazanie na prymicjach kapłańskich. O modlitwie za kapłanów
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej

(3 listopada 2013)
Listy św. Pawła Apostoła. Przełożył Arcybiskup Franciszek Albin Symon
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. 
Łaska Boża czyli podniesienie człowieka do porządku nadprzyrodzonego
Bp Donald J. Sanborn
Bergoglio o Żydach i ateistach. Modernistyczny relatywizm prawdy dogmatycznej. ( PDF
Ks. Benedict Hughes CMRI.
 Zaniechanie potępienia: Bergoglio zaniedbuje obowiązek potępienia zła
Żywot świętego Aleksego

(3 października 2013)
Ks. Courbon. 
Życie w obecności Bożej
Ks. Kazimierz Naskręcki.
Życie nadprzyrodzone. Krótkie nauki o Sakramentach świętych i modlitwie
Bp Donald J. Sanborn
Jorge Bergoglio. Nasz najlepszy argument na istnienie wakatu Stolicy Apostolskiej. ( PDF )
Ks. Johannes Heyne.
 Ruch ekumeniczny: Czy Pius XII przyzwolił na ekumenizm?
Bp Michał Nowodworski. 
Ksiądz Karol Surowiecki
O. Brunon Vercruysse SI. 
Przewodnik prawdziwej pobożności. Uroczystość świętych Aniołów Stróżów

(2 września 2013)
Gregorius Papa XIII. 
Martyrologium Romanum
Ks. Kazimierz Naskręcki. 
Dekalog. Krótkie nauki o przykazaniach
Bp Mark A. Pivarunas CMRI
Zapowiedź "kanonizacji" Jana Pawła II - człowieka, który odstąpił od wiary katolickiej łamiąc pierwsze przykazanie Dekalogu
Ks. Anthony Cekada.
Tradycjonaliści, nieomylność i Papież. ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI
Sedewakantyzm: jedyny logiczny wniosek
Ks. Karol CsesznákŚw. Benedykt z Nursji 529 - 1929. ( PDF )
Henryk Hello. 
Syllabus w wieku XX
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów
"Wiadomości Pasterskie". T. Kard. Bégin w Kanadzie przeciw niemoralnym tańcom i przedstawieniom teatralnym

(11 sierpnia 2013)
Bp Donald J. Sanborn"Kanonizacje" Jana XXIII i Jana Pawła II

(1 sierpnia 2013)
O. R. Bernard OP. Tajemnica Maryi. Macierzyństwo łaski Najświętszej Panny, jego podstawy i wielkie zadania
Ks. Kazimierz Naskręcki. 
Credo. Krótkie nauki o prawdach wiary katolickiej
Mario DerksenHabemus Bergoglio. Antypapież Franciszek i soborowy kościół. ( PDF )
Ks. Noël Barbara
Papieska nieomylność a dzisiejszy kryzys w Kościele. ( PDF )


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy)

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek  ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2014

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!