CMRI - Stanowisko teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (1 lipca 1997 r.)

Stanowisko Teologiczne

Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI)

(1 lipca 1997 r.)

Poniżej zamieszczamy Stanowisko Teologiczne powstałego w USA w 1985 r. zakonnego Zgromadzenia Maryi Królowej Niepokalanej (Congregatio Mariae Reginae Immaculatae), kierowanego przez bp. Marka Pivarunasa.

My, rzymsko-katoliccy kapłani ze Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej wyznajemy i utrzymujemy wiarę katolicką w takiej formie, w jakiej była ona ciągle nauczana przez wieki od czasów Chrystusa.

Po śmierci papieża Piusa XII, w wyniku zwołania Drugiego Soboru Watykańskiego, Kościół po raz pierwszy w swych dziejach znalazł się w obliczu istotnego zagrożenia dla swej nauki i kultu. Aby zachować wiarę katolicką oraz tradycyjną Ofiarę Mszy Świętej i sakramenty, sporządziliśmy niniejszą deklarację w celu jasnego określenia przyjętego przez nas stanowiska.

I. DRUGI SOBÓR WATYKAŃSKI, zwołany przez Jana XXIII w celu "odnowienia" Kościoła, który miał miejsce w latach 1962-1965, przyjął i wprowadził w życie nauczanie potępione wcześniej przez Nieomylne Magisterium Kościoła. Heretyckie nauczanie Soboru Watykańskiego II dotyczyło przede wszystkim wolności religijnej i fałszywego ekumenizmu i zostało wcześniej potępione przez papieży:

Grzegorza XVI w encyklice Mirari vos (1832);
przez Piusa IX w encyklice Quanta cura oraz w Syllabusie błędów (1864);
przez Leona XIII w encyklikach Immortale Dei (1865) oraz Libertas (1888);
a także przez Piusa XI w encyklikach Quas primas (1925) i Mortalium animos (1928);
oraz przez Piusa XII w encyklice Mystici Corporis Christi (1943).

Z tego powodu należy odrzucić II Sobór Watykański jako sobór fałszywy, który popadł w błędy co do wiary i moralności.

II. NOVUS ORDO MISSAE (NOWY PORZĄDEK MSZY). W następstwie II Soboru Watykańskiego ustanowione zostały różne komisje w celu zmodernizowania Świętej Ofiary Mszy i tradycyjnych rytów sakramentów. Powołano specjalną komisję z udziałem znanych teologów protestanckich w celu zmodernizowania Mszy. Znany kardynał, Alfredo Ottaviani stwierdził w roku 1969, że "[Novus Ordo Missae] wyraża uderzające odejście od katolickiej teologii Mszy, która została wyrażona na XXII sesji Soboru Trydenckiego". Skutkiem tej modernizacji była nowa definicja Mszy (sięgająca do koncepcji Wieczerzy Pańskiej Lutra), zmiana modlitw w Offertorium w celu odrzucenia pojęcia ofiary przebłagalnej, a także istotna zmiana samych słów konsekracji, która pojawia się w tłumaczeniach na języki narodowe. Ta nowa msza, zwana Novus Ordo Missae (Nowym Porządkiem Mszy), stoi w sprzeczności z wcześniejszym nieomylnym nauczaniem i z takimi dokumentami Kościoła katolickiego jak:

Bulla papieża św. Piusa V Quo primum oraz jego dekret De defectibus [1570];
Dekret XXII sesji Soboru Trydenckiego o Ofierze Mszy Świętej [1562];
List Leona XIII [o nieważności święceń anglikańskich] Apostolicae curae (1896);
Encyklika Piusa XII Mediator Dei (1947), a także jego Konstytucja Apostolska Sacramentum ordinis (1947).

Dlatego Nowy Porządek Mszy odprawiany ze zmienionymi słowami konsekracji jest nieważną mszą, a w innych przypadkach jego ważność jest wątpliwa i zawsze stanowi wyraźne zagrożenie dla wiary, a z tego powodu czynny udział w [tym obrzędzie] stanowiłby grzech śmiertelny.

III. NOWE RYTY SAKRAMENTÓW. To co zostało powiedziane odnośnie Nowego Porządku Mszy można w tym samym sensie stwierdzić o [wszystkich] siedmiu sakramentach. O ile materia, forma oraz intencja związane ze sprawowaniem każdego z sakramentów zostały istotnie zmienione, o tyle należy poddać w wątpliwość ich ważność. Kościół katolicki uczy z największą pewnością, że właściwa materia, forma oraz intencja są konieczne dla ważnego sprawowania sakramentów.

Dlatego tam, gdzie sprawowane są nowe ryty, tradycyjni kapłani powinni [ponownie] udzielać sakramentów warunkowo (sub conditione), o ile wymagać tego będzie zaistniała sytuacja.

IV. WSPÓŁCZESNY KOŚCIÓŁ SOBOROWY. Kościół katolicki można rozpoznać jako prawdziwy Kościół Chrystusa za sprawą czterech znamion, którymi są: jedność, świętość, katolickość i apostolskość.

Ponieważ heretyckie nauczanie Soboru Watykańskiego II, Nowy Porządek Mszy i nowe ryty sakramentów stanowią jaskrawy wyraz odejścia od tradycyjnego nauczania Kościoła katolickiego, dlatego należy uznać, że współczesny tzw. Kościół "Katolicki" nie posiada już dwóch pierwszych znamion Kościoła, a mianowicie jedności i świętości. Oczywiste odejście od tego, przy czym trwał Kościół katolicki, a które dokonało się w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat, prowadzić musi do wniosku, że ustanowiony został nowy ekumeniczny "Kościół", pozostający w opozycji do prawdziwego Kościoła katolickiego.

V. WSPÓŁCZESNA HIERARCHIA KOŚCIOŁA SOBOROWEGO. W świetle powyższych faktów należy uznać, że współczesna hierarchia, która przyjęła i wdrożyła błędy Soboru Watykańskiego II nie reprezentuje już Kościoła katolickiego i jego legalnego autorytetu. Z pewnością dotyczy to również tych, którzy tę heretycką naukę potwierdzili, przyjęli, zadekretowali i wprowadzili w życie, czyli Pawła VI (Montini) oraz Jana Pawła II (Wojtyła). Ponadto Jan Paweł II stał się podejrzanym o herezję z powodu częstych spotkań i uczestnictwa w ekumenicznych nabożeństwach religijnych z udziałem wyznań nie-katolickich i religii niechrześcijańskich. Pomimo braku upomnienia kanonicznego i formalnej deklaracji co do utraty urzędu, jego ponawiające się akty ekumenizmu, poparcie dla herezji Soboru Watykańskiego II oraz promulgacja nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego, szkodliwego dla wiary i moralności, stanowią wyraz jego uporczywej herezji.

Sobór Watykański Pierwszy nieomylnie naucza: "«Ty jesteś Opoka, a na tej opoce zbuduję mój Kościół» (Mt 16, 18) i słowa te znajdują potwierdzenie w faktach, gdyż wiara katolicka zawsze była zachowana nieskalana przez Stolicę Apostolską (...) Stolica Piotrowa jest zawsze wolna od wszelkiego błędu zgodnie z Bożą obietnicą uczynioną przez naszego Pana" [(Denzinger-Bannwart nn. 1833 i 1836)]. Skoro więc Jan Paweł II otwarcie naucza herezje, propaguje ekumenizm i kult międzyreligijny, dlatego nie może być oczywiście uznany jako następca św. Piotra w prymacie.

VI. NOWY KODEKS PRAWA KANONICZNEGO. W celu wprowadzenia w życie nauczania Soboru Watykańskiego II konieczne było aby moderniści zmienili Kodeks Prawa Kanonicznego z roku 1917, gdyż stanowił on wyraz dawnego nauczania i dyscypliny Kościoła. Nowy Kodeks zawiera kwestie, które powinny szczególnie zaniepokoić katolika znającego swą wiarę. Zgodnie z nowym prawem Neokościoła, nie-katolicy mogą w pewnych warunkach zwrócić się o "sakramenty" do księży katolickich, nie odżegnując się od swych heretyckich poglądów, a kapłani są zobowiązani udzielić im tej posługi. Sobór Florencki, a także Kodeks Prawa Kanonicznego z roku 1917 surowo zakazują takiej praktyki.

Skoro więc powszechne prawa Kościoła są chronione przez nieomylność i nie mogą nakładać obowiązku sprzecznego z wiarą i moralnością, zatem Nowy Kodeks należy ocenić jako pozbawiony wszelkiej mocy prawnej. Ponadto był on ogłoszony przez osoby które nie reprezentowały katolickiego autorytetu.

VII. PROGRAM DLA TRADYCYJNYCH KAPŁANÓW KATOLICKICH. Z powodu bezprecedensowej sytuacji panującej w Kościele katolickim, oraz faktu, że wierni są zobowiązani do otrzymywania w pełni ważnych sakramentów, tradycyjni kapłani z całą pewnością mogą i powinni kontynuować posłannictwo Kościoła katolickiego przez uświęcanie wiernych składając Świętą Ofiarę Mszy, udzielając sakramentów i podejmując inne czynności duszpasterskie. Dla Kościoła "zbawienie dusz stanowi najwyższe prawo". Kodeks Prawa Kanonicznego z roku 1917 pozostaje więc nadal przewodnikiem dla tych kapłanów.

Theological Position of the Congregation of Mary Immaculate Queen [March 9, 1990, revised July, 1, 1997], The Reign of Mary, vol. XXIX, nr 94 (zamieszczane w każdym numerze tego czasopisma).

Z języka angielskiego tłumaczył Jerzy Słotwiński.

(Tłumaczenie nieznacznie poprawiono, wyróżnienia i tekst w nawiasach [...] częściowo od red. Ultra montes).

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ: