Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Gloria nostra haec est, testimonium conscientiae nostrae, quod in simplicitate cordis et sinceritatis Dei,

et non in sapientia carnali, sed in gratia Dei conversati sumus in hoc mundo". (S. Paulus Apostolus, 2 Cor. 1, 12)

-------------------

"Ta jest chluba nasza, świadectwo sumienia naszego, iż w prostocie serca i szczerości Bożej,
a nie w mądrości cielesnej, ale w łasce Bożej postępowaliśmy na tym świecie". (Św. Paweł Apostoł, 2 Kor. 1, 12)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 76. Sierpień 2016 (nowość)

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA   |   PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

Ks. Antoni Langer SI. 1) Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia ( PDF ) 2) Rozwój wiary ( PDF ) 3) Kardynał Jan Chrzciciel Franzelin i jego znaczenie w katolickiej nauce ( PDF )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (21 SIERPNIA 2016)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa w przekładzie Ks. Jakuba Wujka SI. Opracował Ks. Abp Dr Antoni Szlagowski. ("Pismem świętym (Scriptura Sacra) z greckiego Biblią, nazywa się zbiór Ksiąg tych wszystkich i tych tylko, które Kościół katolicki uważa i podaje za natchnione, Święte, Boże. Obok Podania jest ono w Kościele źródłem objawionej nauki Chrystusowej. Wprawdzie Biblia nie zawiera całkowitego zbioru prawd Bożych, jak Podanie [Traditio], zachowane w postanowieniach Soborów, w nauczaniu, obrzędach i zwyczajach Kościoła, oraz w dziełach Ojców; przewyższa je natomiast nieskończenie, że nie tylko prawdy Boże, ale i układ i wysłowienie w niej pochodzą od Boga. Ten Boski początek Pisma Św. stawia je ponad wszystkie dzieła ludzkie i daje mu szczytną nazwę Słowa Bożego, Pisma nie zwykłego, ale Świętego", – s. 7) (nowość, djvu)

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Długotrwały wakans Stolicy Apostolskiej. List do Ks. Peek odnośnie stanowiska teologicznego Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI). ( PDF ) (Drogi Księże Peek, cieszę się z możliwości udzielenia odpowiedzi na Księdza pytania dotyczące teologicznego stanowiska CMRI... W pierwszym akapicie listu, niewłaściwie Ksiądz zrozumiał punkt 4 deklaracji o stanowisku CMRI. Oczywiście, katolicki Kościół posiada i zawsze będzie posiadać cztery znamiona: jedyności, świętości, katolickości i apostolskości; jednakże ten nowy soborowy kościół Vaticanum II nie jest Kościołem katolickim. Nieomylność i nieskazitelność (indefectibilitas) są znamionami prawdziwego katolickiego Kościoła. "Magisterium" soborowego kościoła zbłądziło w swym nauczaniu o fałszywym ekumenizmie i wolności religijnej oraz wprowadziło Nową Mszę i Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego (legalizujący udzielanie komunii heretykom i schizmatykom bez wymagania powrotu do Kościoła). Jeśli się uzna, że rzeczywiście są to błędy, to musi się dojść do jednego z dwóch wniosków: A) albo magisterium nie jest nieomylne, albo B) współczesna hierarchia Vaticanum II to nie magisterium. Papież Leon XIII nauczał w encyklice Satis cognitum: "Gdyby (Żywe Magisterium) mogło być w jakikolwiek sposób fałszywe powodowałoby to ewidentną sprzeczność, gdyż w takim wypadku to sam Bóg byłby autorem błędu") (nowość)

O. Franciszek Świątek CSsR. Świętość Kościoła w Polsce w okresie rozbiorowym i porozbiorowym. Życiorysy świątobliwych Polaków i Polek ostatnich wieków. ("«Świętość Kościoła w Polsce w okresie rozbiorowym i porozbiorowym», nawiązuje do dzieła O. Jaroszewicza: «Matka Świętych Polska»: przyświecał nam zbożny zamiar, wykazać, że Ojczyzna nasza zawsze wierna Chrystusowi, nie przestaje wydawać Kościołowi Świętych. Pragnęliśmy również niniejszym dziełem przyczynić się do ożywienia kultu naszych Świętych Patronów, który w XIX wieku tak bardzo w zapomnienie poszedł... W myśl dekretów Urbana VIII, oświadczamy, że pisząc niniejsze żywoty, nie chcemy uprzedzać orzeczeń Stolicy świętej o heroicznej świętości osób, których żywoty kreślimy, a różnym faktom podanym w nich przypisujemy tylko wiarygodność ludzką: jedno chcemy tylko zaznaczyć, że osoby, których świątobliwe życie skreśliliśmy, doszły do takiego stopnia cnoty, iż godne się stały, by je opisać i wiernym za wzór do naśladowania podać". – Tom I, ss. 5-6) (nowość, djvu)

Ks. Dr Edward Górski. Święcenia niższe i wyższe. Studium liturgiczno-historyczne. ("Imponujący ceremoniał konsekracji biskupa jest bezsprzecznie najwspanialszym ze wszystkich znajdujących się w pontyfikale i nosi na sobie charakter tej ścisłej łączności jaka winna zachodzić między biskupem, pasterzem, a wiernymi, owieczkami i między ojcem a dziećmi... «Pytanie: Czy chcesz tradycje prawowiernych Ojców i dekreta świętej i Apostolskiej Stolicy z uszanowaniem uznawać, nauczać i przestrzegać? Odp. Chcę. Pytanie: Czy chcesz św. Piotrowi Apostołowi, któremu od Boga dana jest władza wiązania i rozwiązywania i jego Następcy Ojcu św. NN. i następcom jego, biskupom Rzymskim we wszystkim okazywać wierność, uległość i posłuszeństwo podług przepisów kanonicznych? Odp. Chcę. Pytanie: Czy chcesz obyczaje twoje od złego powściągać i według sił, za łaską Bożą, ku dobremu kierować? Odp. Chcę. Pytanie: Czy chcesz czystości i trzeźwości za łaską Bożą strzec i nauczać? Odp. Chcę. ... Pytanie: Czy wierzysz, że św. katolicki i apostolski Kościół jest jedynym prawdziwym Kościołem, w którym jeden tylko jest prawdziwy chrzest i prawdziwe wszystkich grzechów odpuszczenie? Odp. Wierzę. Pytanie: Czy potępiasz wszelką herezję, która się przeciw temu świętemu Kościołowi katolickiemu podnosi? Odp. Potępiam»", – ss. 108, 138, 141) (nowość, djvu)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne ( PDF ) (uzupełniono)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Część piąta. ( PDF ) (A nie sądźmy, że w Chrystusowym kapłaństwie w jeden tylko sposób można uczestniczyć; że, innymi słowy, sakramentalny charakter kapłaństwa wytwarza same tylko jednogatunkowe i całkiem sobie równe organa w mistycznym ciele Kościoła; formuje on i kształci organa różnorodne z przedziwnym stopniowaniem i rozmaitością. Trzy są, jak wiadomo, święcenia, które na pewne są sakramentem: święcenie na diakona, na kapłana i na biskupa. Otóż przy każdym z nich, jak uczy teologia, otrzymuje dusza charakter sakramentalny; w tym zaś szeregu charakterów każdy następny nie jest, jak mniemali niektórzy, dalszym tylko rozwinięciem i większym natężeniem poprzedniego, ale, jak się dziś w teologii powszechnie przyjmuje, darem całkiem nowym i odrębnym, z zewnątrz od Boga danym. Każdy zatem wyciska na duszy coraz to nowe i doskonalsze podobieństwo Chrystusa; każdy daje stopniowo coraz to nowy i coraz większy współudział w Chrystusowym kapłaństwie; czyli – co na jedno wychodzi – każdy tworzy coraz nowe i doskonalsze organa w mistycznym ciele Chrystusowym... Tu już doszliśmy do ostatniego i najwyższego z charakterów sakramentalnych, z którym budowa i organizacja mistycznego ciała Chrystusowego dobiega do kresu. Nic już więcej nie jest wymaganym do całości tego ustroju. Mając wszystkie członki ściśle z sobą w jedną całość spojone i równie ściśle sprzęgnięte z Głową-Chrystusem; mając nadto członki dzielniejsze i doskonalsze, zdolne do pracy i obrony; mając wreszcie – co najważniejsza – różne organa, obdarzone zdolnością roznoszenia do wszystkich członków żywotnego wpływu Chrystusowego, a przy tym nadprzyrodzoną mocą tworzenia i nowych członków i nowych nawet organów: posiada on już wszystko, co mu zapewnia trwały i prawidłowy byt, ciągły wzrost i rozwój. Ma w łonie swym nie tylko czasowe warunki życia, ale i wewnętrzną niespożytość, ma bowiem możność ciągłego odświeżania się i dopełniania) (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Zakończenie. ( PDF ) (Nie zapominajmy, że charakter, jakkolwiek nie uświęca dusz wewnętrznie, i wskutek tego jest darem Bożym wiele niższym od łaski, jak to na pierwszych zaraz stronach tej rozprawy podnieśliśmy, poświęca je przecież zewnętrznie i jakby konsekruje onym znamieniem Chrystusa, które nie dając usprawiedliwienia, daje jednak niedościgłą jakąś godność w królestwie nadprzyrodzonym. W czym tkwi ta godność, nie trudno odgadnąć. Charakter jest realnym odbiciem na duszy podobieństw i cech Chrystusowych: a ten Chrystus jest przecie Bogiem; w Nim tedy – jak się przecudownie wyraził św. Paweł – "wszystka zupełność Bóstwa mieszka cieleśnie". Jak więc na ludzkim ciele wyciska dusza całą swą godność i piętno znamienne ducha, tak w wiele większym stopniu na ludzkiej naturze Chrystusa wycisnąć się musiała pieczęć i cecha Boża – χαρακτηρ της υποστάσεως αυτου. I oto ten najwyższy charakter Boży, zstąpiwszy naprzód na Chrystusa, Pomazańca Pańskiego, wskutek najściślejszego, bo hipostatycznego zjednoczenia w Nim Boskiej i ludzkiej natury – zstępuje znowu z Chrystusa na dusze nasze, dla mistycznego ich zjednoczenia z tymże Słowem Wcielonym. Ponieważ mistyczne zjednoczenie nasze z Chrystusem jest nieskończenie niższe od zjednoczenia dwóch natur w Słowie, przeto i nasz charakter musi być nieskończenie niższym od charakteru Chrystusowego – bądź co bądź jednak, jest on czymś analogicznym; jest, jak za Scheebenem powiedzieć można, cieniem niejako, padającym na nas z Bożego charakteru Chrystusowego; jest, innymi słowy mówiąc, dalszym, że tak powiem, załamaniem tego promienia, co wychodząc z samego źródła Bóstwa, pada nasamprzód na Chrystusa, a z Niego przenosi się na nas, i tak się na duszy naszej przyjmuje, jak pozwala jej natura, i jak wymaga rodzaj tego zjednoczenia, w jakie ma wejść z Chrystusem) (nowość)

Ks. Józef StagraczyńskiNauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła. ("Część pierwsza katechizmu katolickiego uczy nas, w co mamy wierzyć, abyśmy byli zbawieni. Mamy wierzyć w to wszystko co Bóg objawił, a przez Kościół swój święty (katolicki) do wierzenia podaje. Wiara jest onym światłem nadprzyrodzonym, w którym i przez które poznajemy Pana Boga, jako naszego Stwórcę, Odkupiciela i Poświęciciela, jako ostateczny cel i koniec, i źródło wiekuistego żywota. Wszelako Wiara sama nie wystarcza do zbawienia. Do zbawienia potrzeba nie tylko wierzyć po katolicku, lecz jeszcze zachowywać Przykazania Boże. Kto by tylko wierzył, i nic więcej tj. kto by według Wiary od Boga objawionej nie żył, byłby chrześcijaninem tylko dla oka, z imienia; ten by nie był zbawiony, albowiem Pan Jezus przyobiecał zbawienie tym, którzy czynią wolę Ojca w niebiesiech: «Nie każdy, który mi mówi: Panie, Panie, wnijdzie do królestwa niebieskiego, ale który czyni wolę Ojca mego, który jest w niebiesiech, ten wnijdzie do królestwa niebieskiego» (Mt. 7, 21). Czym lampa bez oleju, tym Wiara bez zachowania Przykazań". – Tom II, s. 1) (nowość, djvu)

Sac. Antonius Martinet. Institutiones Theologicae ad usum seminariorum. ("Notandum est appellatione Regni Dei, Regni coelorum, quae frequentissima est in libris evangelicis, tria significari: 1° regnum aeternum Dei cum Beatis in patria coelesti; – 2° regnum temporale et visibile Dei per Ecclesiam Christi, quae dicitur Domus Dei vivi, columna et firmamentum veritatis, seu legis divinae, cujus cognitione et observatione in nobis regnat Deus (I Tim. III, 15); – 3° regnum Dei temporale et invisibile in animabus justis per gratiam. – Quae tres significationes, ex contextu faciles plerumque discriminatu, quandoque confundi videntur, ob intimam earum necessitudinem. Quid enim est temporale Regnum Dei in animabus nostris per gratiam sanctificantem, nisi praeludium et pignus ingressus nostri ad gloriam regni coelestis? Rursus: quid est Ecclesia Christi in tempore, seu domus Dei vivi, nisi prodomus coeli et janua omnibus aperta ad vitam aeternam? Non est itaque quod miremur haec tria promiscue aliquando sumi apud evangelicos scriptores, quemadmodum et apud nos solet praeludium rei pro re ipsa, prodomus et janua pro ipsa domo accipi". – T. II, pp. 3-4) (nowość, djvu)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (nowość)

J. P. SilbertŻywot... Przedmowa tłumacza. (Życie nasze na ziemi jest krótką pielgrzymką. – My sami pielgrzymami. – Przewodnikiem zaś w tejże pielgrzymce Chrystus Pan, Zbawiciel świata. Przeto Syn Boski, – Bóg niewidzialny, Stwórca człowieka – stał się w ciele ludzkim widzialnym, aby nam był przewodnikiem na drodze żywota i stał się nam wskazówką we wszystkich kolejach życia naszego, żywotem swoim) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... Przedmowa autora. (Żywot Pana naszego a Zbawiciela Jezusa Chrystusa jest żywym zwierciadłem dla wszystkich tych dusz, które szczerze chcą postępować drogą żywota, a osiągnąć swe wieczno-błogie przeznaczenie w ojczyźnie niebieskiej. Albowiem dlatego stał się niewidzialny Twórca człowieka, swego utworzonego obrazu widzialnym, aby mu był ciągle wzorem żywota; i tylko w miarę tego, jak my, w świętej miłości według tegoż wzoru wykonywamy cnoty, którymi On nam w swym świętym człowieczeństwie dobry przykład dawał, i Jemu stajemy się coraz podobniejszymi, Bóg nas umiłuje, i okryje chwałą w błogosławionej wieczności. Jego życie jest naszą wskazówką, Jego śmierć naszym odkupieniem; a Jego chwalebne zmartwychwstanie rękojmią naszego chwalebnego zmartwychwstania. Od tego czasu, jak to Boskie światło na świeczniku krzyża zostało zapalone, rzuca ono przez wszystkie wieki jako światłość świata (Jan 8, 12) promienie dla wszystkich, którzy ślepymi zostać nie chcą sami z własnej woli. A jeżeli też, jak samo to przedwieczne światło powiada, wielu ludzi raczej miłują ciemności niżeli światłość, to przecie wielka jest liczba synów światłości, co we wszystkich wiekach i krajach w niebieskim blasku Jego nauk i przykładów chodzą; a przeto dobijają się korony wiecznego żywota i wieńca chwały) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. I. Zorze przyrzeczeń. (1. Cały ogrom świata jest świątynią Boga, człowiek zaś tejże świątyni kapłanem. – Bóg zatem wszechmogący utworzył go na obraz i podobieństwo swoje; natchnął dech żywota w jego oblicze (Rodz. 2, 7), naznamionował nad nim światłość obliczności swojej (Ps. 4, 7), przyozdobiwszy go rozumem, wolnością, pamięcią i nieśmiertelnością, tak ciała jak duszy, niemniej w stanie pierwotnym obdarzył go jasnym rozpoznaniem stosunku, w jakim znajdować się będzie z Bogiem, z sobą samym i z towarzyszami wspólnej natury. – Nadto, jakby na dodatek zapalił w sercu jego jasną pochodnię sumienia, aby przy jego świetle mógł postępować raźnie drogą żywota, mając na oku jedno łatwe przykazanie, nadane sobie wyłącznie dlatego, by przez zachowanie onegoż nieustannie a jawnie okazywał, że czuje swoją zawisłość, wdzięczność, wierność i miłość ku Bogu, jako swemu Twórcy i najwyższemu Panu. 2. Król ten jednak a razem i kapłan ziemi, nie był jeszcze stale ugruntowanym w tej sprawiedliwości, jaką uposażony wyszedł z rąk Twórcy; uszczęśliwienie albowiem jego zawisło było całe od wiernego zachowania owego jednego przykazania, które mu dał Twórca; a jeżeliby się był poważył przestąpić to przykazanie, tym samym podpadłby był karze śmierci) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... O drugim przykazaniu. (Imię Pana Boga chwalimy, kiedy Go przed wszystkimi ludźmi Bogiem i Panem naszym z wielką ufnością wyznawamy, i Jezusa Chrystusa Panem i Zbawicielem naszym uznawamy, tak też i wychwalamy. Po wtóre kiedy świątobliwie i pilnie słuchamy słowa Bożego, przez które wola Jego nam się oznajmia, albo one rozważamy ucząc się go pilnie, czytając albo słuchając go, tak jako każdego osobie i urzędowi przystoi. Potem Imię Pańskie czcimy i chwalimy, kiedy albo dla powinności, albo z nabożeństwa chwałę Pańską opowiadamy, a za wszystkie rzeczy tak szczęśliwe jako i przeciwne Mu dziękujemy. Wielu albowiem takowych ludzi znajduje się, którzy w szczęściu i dobrym powodzeniu zostając, chwalą Imię Pańskie i dziękują Mu za dobrodziejstwa, lecz kiedy Pan Bóg przypuści na nich smutki, oschłość, lub też na ciało choroby, ubóstwo i inne jakowe nieszczęścia, ustają zaraz w chwaleniu Imienia Jego, na pomoc onego nie wzywają. W czym i my mamy być bardzo ostrzeżeni, zaraz w chwaleniu Imienia Jego, abyśmy z liczby takowych ludzi nie byli. A choć dopuści na nas Pan Bóg największe jakie przeciwności, wołajmy z Jobem i wpośród największych nieszczęśliwości: Niech będzie Imię Pańskie błogosławione, i od Niego pomocy wszelkiej z wszelką ufnością szukajmy) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O trzech powodach dla których osoba oddająca się bogomyślności (kontemplacji),wrócić powinna do życia czynnego. - Że wiara bez uczynków martwą jest. (Chociaż obszernie wykazanym ci było, że kto oddaje się wyłącznie bogomyślności, powinien zajętym być tylko Bogiem i zaniechać wszystkiego innego, – to jednak wiedzieć ci trzeba, że tak jest w ogólności mówiąc, ale nie zawsze. Są bowiem trzy powody dla których dusza na bogomyślności trwająca, odrywa się na czas pewien od tych słodkich ćwiczeń, i zwraca do życia czynnego drugiego stopnia, to jest do służenia bliźniemu. Pierwszym do tego powodem jest potrzeba nagląca bliźnich, a zwłaszcza gdy idzie o dobro ich duszy, jak ci już o tym przy końcu rozdziału o przeszkodach do bogomyślności nadmieniłem... Drugim powodem dla którego trzeba toż samo uczynić, jest jakiś naglący obowiązek. Kiedy na przykład osoba bogomyślności oddana, jest z jakiegokolwiek tytułu obowiązaną do zajęcia się potrzebami drugich nawet doczesnymi, na przykład swojej rodziny, podwładnych, lub innych bliźnich mających do jej pieczy prawo, wtedy przerwać musi swoje ćwiczenia bogomyślne... Na koniec trzecim powodem dla którego ćwiczenia bogomyślne zawiesić wypada, jest gdy dusza ten rodzaj życia wiodąca, spostrzega że jej Oblubieniec niebieski oddalił się od niej, wskutek czego, przestaje ona doznawać zwykłych pociech przy zatapianiu się w Bogu) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Ex tribus causis contemplator reducit se ad activam. - Item de eo quod fides sine operibus mortua est. (Quamvis autem pluries supra tactum sit, quod contemplator soli Deo vacare debet, ac caetera omittere; scias generaliter esse verum, sed non semper. Nam tribus ex causis a jucunda contemplatione se ad tempus separat, et se recipit in activam. Una causa est, propter lucrum animarum, ut habuisti supra: Quomodo contemplativa praecedit secundam partem activae, ex sermonibus XVIII et LVII Bernardi super Cantica... Alia causa intermittendae contemplationis est ratione officii imminentis. Nam cum praelatus subditorum necessitatibus intendere habet, omittit tunc contemplationem... Tertia causa intermittendae contemplationis est, quando, more suo recedente Sponso, non sentit anima solitas consolationes: vadit enim, et redit Sponsus pro suo velle...) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór VII. (Jakie kraje dostali synowie Bolesława? Władysław II ma starszeństwo nad braćmi. Znowu Niemka ladaco. Władysław chce braciom wydrzeć kraje, ale go pobili i musiał uciekać z żoną do Niemiec. Bolesław Kędzierzawy jest przy starszeństwie. Cesarz niemiecki ujmuje się za Władysławem i wpada do Polski. Haniebne upokorzenie się Bolesława. – Po jego śmierci panuje Mieczysław. Porządek niemiecki nie podoba się Polakom. Po wygnaniu Mieczysława nastąpił najmłodszy z Braci Kazimierz. Zaprowadził on porządek polski i za to go kochano) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Maryja powołuje. (Zdarzenie z naszych czasów). (– Co to panu jest, panie Karolu? – rzecze pani majstrowa do czeladnika – pan Karol taki jakiś nie swój, czy się panu co przytrafiło? już to nie pierwszy dzień jak pan tak marnie wygląda, czy choroba, czy zmartwienie, czy co to takiego? – Eh! nic! – odmruknął pan Karol, przybijając obcas do buta. – Jak to nic? – przecie ja widzę, że panu coś jest. Jakoś trudno się panu wygadać, ale zawsze dla pana byłam życzliwą, może i teraz mogłabym coś pomóc i poradzić? – Eh! bo to proszę pani nie zawsze dobrze powiedzieć, co się myśli, nieraz człeka wyśmieją, jak i mnie się to trafiło, to potem nie ma ochoty do gadania a troska serce dręczy!...) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi... Nauki na święta Matki Najświętszej. Na Ofiarowanie Matki Najświętszej w świątyni jerozolimskiej. Maryja naszym wzorem i potężną Orędowniczką. (Maryja umiłowała całym sercem Boga, On był Jej skarbem jedynym, Ona wołała zawsze do Pana: "Bo cóż ja mam w niebie, albo czegom chciała na ziemi oprócz Ciebie? Boże serca mego i części moja, Boże na wieki". Maryi skarbem jest Bóg, a więc i serce Jej ciągle lgnęło do Niego: "Gdzie jest skarb twój, tam jest i serce twoje". Ludzie przeważnie za swe bogactwa uważają proch ziemski, pychę i próżność, znikomą urodę. Nędzny to skarb! Nic też dziwnego, że serce ich zwraca się do tych marnych rzeczy i dlatego na modlitwie bywa oschłe, nieczułe i suche, jak drzewo. U Maryi Panny miłość była szczytną i niezrównaną. I dlatego duch Jej z łatwością unosił się do Boga na skrzydłach modlitwy. Ona piękniej od Dawida śpiewała święte pieśni i Psalmy, choć on je ułożył. Modlitwa Maryi jako wonny obłok wznosiła się z pustyni świata ku niebu: "Któraż to jest, która wstępuje przez puszczę, jako promień dymu z wonnych rzeczy, mirry i kadzidła?". W świątyni jerozolimskiej, odosobniona od świata, w ciszy i samotności służyła Stwórcy swemu i po tysiąc razy składała życie swe za ludzkość całą na ofiarę Bogu. Sam Duch Święty uczył Ją tego skupienia i zjednoczenia na modlitwie: "Sam Duch prosi za nami wzdychaniem niewymownym"... Dziś przyrzeknijmy ukochanej Matce niebieskiej, że z miłości ku Niej opanujemy nieporządną miłość do stworzeń, że darujemy urazy, wyrzeczemy się niebezpiecznych przywiązań i okazji do grzechu, że poskramiać będziemy swój język, że chronić się będziemy obmów i posądzań. O jak to miłe Maryi, jeżeli grzeszne lub niebezpieczne przyjemności porzucimy dla Niej! Ona nam wyjedna kiedyś za to życie wieczne u Syna swego, Jezusa Chrystusa) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XVII. O bojaźni. (Wielka część ludzi jest w bezustannym wzburzeniu i niepokoju, chociaż ich nic złego nie spotkało, ani im nie grozi. Oni sami wymyślają sobie nieszczęścia, lub też takowe powiększają. Najokrutniejszy tyran nie zdołałby wymyślić tyle rozmaitych katuszy, ile musi znieść człowiek, bojący się przyszłości i lękający się o to, by posiadanych dóbr nie utracić, a zagrażających niebezpieczeństw uniknąć. Do bardzo wielu nieszczęść nie przyszłoby wcale, gdyby się ich ludzie nie obawiali. I na cóż ci się przyda martwić się przed czasem i niedorzeczną troską o przyszłość już dzisiaj się dręczyć? Czyż dlatego musisz już dzisiaj być nieszczęśliwym, że cię w przyszłości mają spotkać zawody?) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XVII. O bojaźni. Jak próżna jest i jak ją zwyciężyć. O unikaniu zarozumiałości. I jeszcze nieco o gniewie. (Są ludzie, którzy, chociaż ich nic złego nie spotkało, a może nawet nie spotka, w ciągłym jednak niepokoju, w ciągłej obawie zostają; i albo sobie wymyślają nieszczęścia, albo na nie przez szkło powiększające patrzą. Żaden tyran takich mąk nie wymyśli, jakie sam sobie zadaje człowiek, który się ustawicznie trwoży o przyszłość, że może jakąś stratę ponieść, że mu się może noga powinąć. Niejedno złe, które by nas nigdy nie spotkało, dlatego tylko spotyka, że się go obawiamy. Cóż pomoże martwić się przedwcześnie? albo próżnym obmyślaniem nieszczęściu zapobiegać? Czyż dlategoż już teraz nieszczęśliwym jesteś, że kiedyś w nieszczęście wpadniesz?) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XVII. De timore. Quam vanus sit, et qua ratione vincatur. Audacia vitanda. Quaedam iterum de ira. (Magna pars mortalium, cum nec sit quidquam mali, nec pro certo futurum sit, aestuat tamen, et discurrit, sibique infortunium vel fingit, vel auget. Non tot reperit cruciatus humana crudelitas, quot patitur animus, futuri anxius, qui sollicitus est, ne bona praesentia amittat, aut mala imminentia eveniant. Multa mala, quae non essent, sunt quia timemus. Quid prodest tibi ante tempus cruciari, et inani providentia occurrere aerumnis tuis? An ideo oportet te jam miserum esse, quia quandoque futurus es?) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XIX. De quarto Symboli articulo, ac primo de Passione Christi. (QUARTUS symboli articulus iste est: Passus sub Pontio Pilato, crucifixus, mortuus, et sepultus. Qui juxta rei gestae seriem, paucis hic elucidandus est. QUAESTIO. 1. Quid pridie mortis suae egisse Christus legitur? R. Vesperi cum duodecim apostolis suis agnum paschalem qui quotannis in memoriam exitus ex Ægypto, ab Israëlitis solemniter comedendus erat, juxta legis praescriptum comedit. Deinde suis ipse manibus discipulorum pedes lavit, tum ut humilitatis exemplum daret, tum ut ostenderet quanta puritate opus esset ad id mysterium, quod mox instituturus erat. His itaque expletis augustissimum sui corporis et sanguinis Sacramentum instituit, sub aliena quidem panis et vini specie velatorum, sed tamen reipsa praesentium. Dedit, quod dudum ante promiserat, carnem suam comedendam et sanguinem bibendum, ut qui visibiliter erat a nobis discessurus, invisibiliter nobiscum permaneret usque ad consummationem saeculi. Post haec cum Judae proditionem, Petri negationem, et imminentem omnium fugam praenuntiasset, prolixum cum discipulis sermonem habuit: tristes de discessu magistri sui solatus est, missurum se promittens consolatorem Spiritum sanctum, qui de mysteriis omnibus eos plenius erudiret, et perpetuo cum iis maneret. Coenaculo egressus, una cum discipulis abiit in montem Olivarum, in hortum ubi orare consueverat... Q. 9. Quid homini christiano in Salvatoris passione meditandum est? R. Nulla quidem illius est circumstantia, quae non utiliter expendatur: at praecipue statuendum est, aequum esse ut si agnus ille innocens Jesus Christus alienae iniquitatis poenam tam patienter tulit, nos qui iniquitate propria tenemur obstricti, quae nobis adversa et molesta eveniunt, patienti animo toleremus. Christus, inquit apostolus Petrus, passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum, ut sequamini vestigia ejus. Amicorum Dei ille character est, conformes esse Filio ejus. Tulit Jesus crucem suam eique affixus est, ut et nos indies portemus nostram; peccatique vetustatem in nobis crucifigentes, vitiis pravisque desideriis moriamur) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 10. Quod sacra Communio de facili non est relinquenda. Od zamiaru przyjęcia Komunii świętej, łatwo odstępować nie należy. (Potrzeba, abyś się często uciekał do źródła łaski i miłosierdzia Bożego, do źródła wszelkiej dobroci i czystości; ażebyś tym sposobem zdołał się uleczyć od wad i namiętności twoich, i stał się czujniejszym i mężniejszym przeciwko wszystkim pokusom i zdradom szatańskim. Nieprzyjaciel zbawienia, widząc, że św. Komunia zawiera w sobie najobfitsze owoce, i najdzielniejsze lekarstwo, stara się sposobami i przeszkodami odciągać i odwracać od niej wszystkich pobożnych i wiernych) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 10. Quod sacra communio de facili non est relinquenda. (Frequenter recurrendum est ad fontem gratiae et divinae misericordiae, ad fontem bonitatis et totius puritatis: quatenus a passionibus tuis et vitiis curari valeas, et contra universas temptationes et fallacias diaboli fortior atque vigilantior effici merearis. Inimicus sciens fructum et remedium maximum in sacra communione positum, omni modo et occasione nititur fideles et devotos, quantum praevalet, retrahere et impedire... Est maxima consolatio animae, despicientis iam cuncta praesentia, soli Deo et sibi in silentio vacare, ut Christum, consolatorem animarum omnium, saepius ad suam sumat consolationem et profectum. Non est illi materia externae laetitiae, non aegra spes longioris vitae; sed habet intus in anima Christum, propter quem omnia terrena solacia aestimat detrimenta, loquens cum beatissima Agatha. Mens mea solidata est et in Christo fundata, ideo non curo haec ima. Tantum mihi consortium suum Christus donet amicabiliterque confabuletur, et satis dulciter consolabor. Excedunt quippe eius colloquia omnium consolatorum verba) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Cura minima. (A minimis saepe magna, maxima pendent. a) Quot sancti parvis gratiis bene adhibitis ad sanctitatem, quot damnati parvis gratiis neglectis parvisque peccatis ad damnationem primum posuerunt gradum! b) Per parvas gratias parvaque opera bona gratiae, virtutum, pacis et dilectionis, mercedis augmentum acquiris; per parva peccata haec neglegis, Dei displicentiam et poenam tibi adsciscis et ad maiora peccata quasi praepararis) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De oratione in nomine Iesu. (Oras in nomine Iesu: 1. si Iesus in te est per gratiam sanctificantem; 2. si Iesu orantis exemplum tibi proponis et quam exactissime imitari studes; 3. si cogitationes ac desideria tua occupata sunt circa Iesum, non circa res alienas (h. e. si sensus custodis, dissipationes arces eisque non cedis aut consentis, cum omni attentione ac devotione orare satagis)) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De filiatione divina. (Homines fiunt filii Dei per assimilationem ad Deum, et ideo secundum triplicem assimilationem hominum ad Deum, homines sunt filii Dei. 1° Enim per gratiae infusionem; unde quicumque habet gratiam gratum facientem, efficitur filius Dei. Gal. 4, 6: Quoniam estis filii Dei, misit Deus Spiritum Filii sui. 2° Assimilamur Deo per operum perfectionem, quia qui facit opera justitiae est filius. Matth. 5, 44: Diligite inimicos vestros, ut sitis filii Patris vestri, qui in coelis est. 3° Assimilamur Deo per gloriae adeptionem, et quantum ad animam per lumen gloriae. I Joan. 3, 2: Cum apparuerit, similes ei erimus; et quantum ad corpus. Phil. 3, 21: Reformabit corpus humilitatis nostrae. Unde de istis duobus dicitur, Rom. 8, 23: Adoptionem filiorum Dei expectantes) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De Circumcisione. (Pluribus de causis Christus debuit circumcidi. 1° Ut obediendi virtutem nobis suo commendaret exemplo: unde et octava die circumcisus est sicut in lege erat praeceptum. Hanc quidem circumcisionem, quum suo tempore esset sub praecepto, Christus suscepit, et ejus actio in hoc est nobis imitanda, ut observemus ea quae sunt nobis in praecepto, quia unicuique negotio est tempus et opportunitas, ut dicitur Eccle. 8, 6) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De subjecto virtutis. (Utrum voluntas possit esse subjectum virtutis. Co. Virtutes quae ordinant affectum hominis in Deum vel in proximum sunt in voluntate sicut in subjecto, ut charitas, justitia, et hujusmodi) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(18 lipca 2016)
Bp Donald J. Sanborn. 
Heretycki uzurpator Bergoglio niszczy katolickie małżeństwo
Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła
.
 O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy. Cz. I-II
Ks. Józef Krośniński. 
Piękność obrzędów Kościoła katolickiego
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki
( PDF )

Ks. Jan Rosiak SI
Suarez. 1548 - 1617 ( PDF )
Ks. Dr Antoni Borowski. 
Warunkowe szafarstwo sakramentalne

(15 czerwca 2016)

Św. Pius X, Papież
Krótka Historia Religii ( PDF )
S. Pius Papa X
Epitome historiae divinae Revelationis ( PDF )
Ks. M. Noel. 
Nowy wykład katechizmu z ambony
Ks. Józef Stagraczyński
.
Przeznaczenie (zadanie) Kościoła ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI
Nowa Religia Człowieka. Bergoglio propaguje naturalizm w "papieskich wideo-przesłaniach" ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pierwszy krok Bergoglio do wprowadzenia "kapłaństwa kobiet" w modernistycznym Neokościele
Księża Towarzystwa Jezusowego. 
Serce Jezusowe. Kazania i szkice
Św. Augustyn, Biskup Hippony. 
Wyznania
S. Augustinus, Episcopus Hipponensis. 
Confessiones
Ks. Edmund Elter SI. 
Religia i jej nakazy. Konferencje rekolekcyjne dla inteligentnych mężczyzn
P. Christianus Pesch SI. 
Iesus Christus docuit integram suam doctrinam omnibus hominibus necessario amplectendam esse
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego

(12 maja 2016)

O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Donald J. Sanborn. 
Spisek arcykapłanów żydowskich i faryzeuszów przeciw Chrystusowi
Bp Donald J. Sanborn. 
Sprzeczności doktrynalne biskupa Fellay i rocznica śmierci arcybiskupa Lefebvre
Ks. Jan Domaszewicz
.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Św. Franciszek z Asyżu
Oratio ante Crucifixum dicta. Modlitwa przed krucyfiksem w kościele św. Damiana ( PDF )
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej

(6 kwietnia 2016)

Św. Pius X, Papież. 
Pierwsze początki katechizmu dla małych dziatek. - Katechizm Krótki. - Katechizm Większy. - Nauka o świętach Pana Jezusa, Matki Boskiej i Świętych Pańskich. - Krótka Historia Religii
Papież Pius IX. 
Modlitwa o nawrócenie kacerzy i schizmatyków
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
"Papież" Franciszek kontra św. Franciszek. Haniebna karykatura Wielkiego Świętego ( PDF )
Ks. Piotr Collet CM, Doktor Teologii. Medytacje rekolekcyjne
O. Leon Pyżalski CSsR. 
Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
"Przegląd Kościelny". 
Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
Canticum fratris Solis vel Laudes creaturarum. Pieśń słoneczna albo pochwała stworzeń ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
List do wiernych ( PDF )
S. Franciscus Assisiensis. 
Epistola ad fideles ( PDF )

(8 marca 2016)

"Novus Ordo Watch". 
Kiedy Nestoriusz utracił swój urząd? Obalenie zarzutów Johna Salza i Roberta Siscoe ( PDF )

(2 marca 2016)
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i Męczennik. 
O modlitwie Pańskiej ( PDF )
S. Cyprianus Episcopus Carthaginensis et Martyr. 
Liber de oratione dominica ( PDF )
Ks. Jan Rosiak SI
.
 Wiara i "doświadczenie religijne" ( PDF )
In orationem dominicam, Tertulliani, S. Cypriani et S. Thomae Aquinatis commentaria
  ( PDF )
Officium parvum Beatae Mariae Virginis. Małe oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny (pacierze). Według brewiarza rzymskiego w tekstach łacińskim i polskim. Wstęp i objaśnienia napisał Br. D. K. III Zakonu św. O. Dominika. Oficjum za zmarłych. Officium defunctorum. Dodatek: Msza święta, litanie i różne nabożeństwa
 ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio reklamuje apostazję ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Książka FSSPX o sedewakantyzmie ( PDF )
O. Brunon Vercruysse SI. 
Przewodnik prawdziwej pobożności. Pobudki do czynienia pokuty, wyjęte z rozważania niegodziwości grzechu

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia ( PDF )

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego ( PDF )

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302