Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Nunc ut quaecunque hactenus dicta sunt in breve compendium redigamus, illud in summa colligimus, nullam prorsus esse concilii potestatem in eum, qui iure sit Pontifex. Et quamvis tria sint, in quibus prima fronte aliud videri possit, primum ubi plures de Pontificatu contendunt, alterum ubi Pontificis electio est irrita, tertium ubi fuerit haereticus Pontifex: horum tamen nihil conclusioni nostrae obsistit. Nam et in eo, quod primo diximus, ubi non apparet quis sit Pontifex perinde est ac si non esset, cum non esse et non apparere paria esse iudicentur. Quod autem secundo loco tractatum est, qui legitime non est electus, is neque Pontifex appellari meretur, nec Pontificia subnixus est autoritate. Is denique, qui in haeresim lapsus contumaciter in prava opinione perseverat, ne inter Pontifices quidem numeratur. Quae omnia evidentissimis rationibus et maximorum virorum autoritatibus, superius ita ostendimus, ut plura addere superfluum videatur". (Ioannes Hieronymus Cardinalis Albanus, Libri de potestate Papae et Concilii nouissima editio multis aucta lucubrationibus eiusdem autoris. Cum amplissimo repertorio. Venetiis MDLXI (1561), n. 214)

-------------------

"Teraz abyśmy wszystko co dotychczas zostało powiedziane zebrali w krótkie podsumowanie, to treściwie podajemy, że sobór nie ma absolutnie żadnej władzy nad tym, kto jest prawowitym Papieżem. A chociaż są trzy przypadki, w których na pierwszy rzut oka co innego może się wydawać (pierwszy: kiedy liczni pretendenci spierają się o godność Papieską przypisując ją sobie; drugi: kiedy wybór Papieża jest nieważny; trzeci: kiedy byłby heretycki Papież), to jednak żaden z tych przypadków nie stoi na zawadzie naszej konkluzji. Na początku stwierdziliśmy że wtedy, kiedy jasno nie okazuje się kto jest Papieżem mamy do czynienia z taką samą sytuacją, jak gdyby Papieża nie było, gdyż za to samo jest uważane nieistnienie (non esse) co i nieokazywanie się (non apparere). Natomiast na drugim miejscu omawiane było, że kto nie jest prawowicie wybranym, ten ani nie zasługuje na nazywanie go Papieżem, ani nie posiada autorytetu władzy Papieskiej. Następnie zaś, że kto popadłszy w herezję uporczywie pozostaje w błędnym przekonaniu, ten nie może już dalej być zaliczany w poczet Papieży. Wszystkiego tego powyżej dowiedliśmy oczywistymi racjami i za pomocą autorytetu wielkich mężów w ten sposób, że wydaje się zbędną rzeczą dodawać coś więcej". (Jan Hieronim kardynał Albani, Księga o władzy Papieża i Soboru. Najnowsze wydanie powiększone licznymi rozprawami tegoż autora. Wraz z obszernym indeksem. Wenecja 1561, n. 214)

"Pod Sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 54. Październik 2014 (nowość)

Ks. Maciej Sieniatycki.
Dogmatyka katolicka. O rzeczach ostatecznych

Ks. Marian Morawski SI. Świętych Obcowanie. Część pierwsza: Komunia między duszami

Św. Katarzyna Genueńska. Traktat o czyśćcu

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (30 WRZEŚNIA 2014)

Ks. Władysław Szczepański SI. Nowy Indeks książek zakazanych oraz jego uzasadnienie, dzieje i nowe prawo (nowość, djvu)

P. Christianus Pesch SI. Compendium Theologiae dogmaticae (uzupełniono, djvu)

Biblia Łacińsko-Polska, czyli Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, podług tekstu łacińskiego Wulgaty i przekładu polskiego ks. Jakuba Wujka SI z komentarzem Menochiusza SI przełożonym na język polski (uzupełniono, djvu)

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Cześć ku Najświętszej Maryi Pannie katolicką odpowiedzią na niepokoje współczesnego świata. (PDF) (Oddając cześć Matce Bożej, miejmy w pamięci, że nasza miłość i pobożność ku Niej mają mocne podstawy w Piśmie Świętym i Tradycji... W odpowiedzi na pochwalne słowa św. Elżbiety, Najświętsza Dziewica odpowiedziała: "Wielbi dusza moja Pana, i rozradował się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim... oto bowiem odtąd błogosławioną zwać mnie będą wszystkie narody" (Łk. 1, 46). Jako katolicy, wypełniamy to proroctwo tak jak to przez wieki czynił Kościół katolicki... Kiedy zajrzymy do pism starożytnych Ojców Kościoła, odnajdziemy tę samą cześć i nabożeństwo dla Najświętszej Dziewicy, która trwała w każdym wieku chrześcijaństwa... Ze wszystkimi problemami dotykającymi dzisiejszy świat, a zwłaszcza rozprzestrzenianiem się wirusa Ebola w Afryce Zachodniej, masakrą chrześcijan w północnym Iraku przez muzułmańskich terrorystów na Bliskim Wschodzie i konfliktem rosyjskich rebeliantów na Ukrainie, świat, w którym żyjemy jest wysoce niestabilny. I kiedy połączymy te problemy z kryzysem w Kościele i powszechną niemoralnością społeczeństw, możemy znaleźć pociechę w słowach Matki Bożej Fatimskiej: "Moje Niepokalane Serce będzie waszą ucieczką i drogą prowadzącą was do Boga" i "na końcu moje Niepokalane Serce zatriumfuje") (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Nasz katolicki apostolat, Dziesięć rad Bergoglio i "Requiem" dla protestanckiego heretyka. (Kilka dni po powrocie z Kalifornii, udałem się ponownie w okolice Detroit by odwiedzić tam naszą parafię. 27 sierpnia wyjeżdżam do Europy, gdzie udzielę bierzmowania w parafii księdza Trytka w Krakowie, w Polsce a także w Budapeszcie, gdzie ksiądz Trauner odprawia Mszę Świętą. Ksiądz Trauner opuścił ostatnio Bractwo Św. Piusa X i podtrzymuje nasze twarde stanowisko wobec Bergoglio. Spotkam się z nim i trzema innymi byłymi kapłanami FSSPX, narodowości niemieckiej i austriackiej, którzy ostatnio również opuścili Bractwo. Podczas pobytu w Niemczech mam zamiar spotkać się z kilkoma bardzo konserwatywnymi kapłanami Novus Ordo. Jest wielu duchownych Novus Ordo, którzy z wielkim zainteresowaniem śledzą to, co mówimy i robimy. Uważam, że w głębi serca wiedzą, iż mamy rację, przynajmniej co do tego, że Vaticanum II stworzył nową religię, odmienną od religii katolickiej. Sądzę, że zgadzają się z nami, kiedy mówimy, że religii powszechnie spotykanej w niegdyś katolickich parafiach nie można utożsamiać z religią sprzed Vaticanum II... Stale żywię nadzieję i modlę się o to, aby tacy duchowni – których święcenia są w najlepszym razie wątpliwe – pewnego dnia zrozumieli, że ich posłuszeństwo i lojalność wobec heretyckich "papieży" i "biskupów" nie utrzymuje ich w łączności z Kościołem rzymskokatolickim i że mają obowiązek potępienia ich jako fałszywych pasterzy oraz odciągnięcia od nich owiec... Bergoglio podał w lipcu "dziesięć sekretów szczęścia". Wśród tych dziesięciu rad nie było ani jednej wzmianki o Bogu albo Jezusie Chrystusie. Powiedziano nam, między innymi, że niedziela jest przeznaczona dla rodziny, jak gdyby Trzecie Przykazanie brzmiało "Pamiętaj, abyś Dzień Rodziny święcił". Ale najgorsze ze wszystkiego, co nam powiedziano, to, że musimy szanować wierzenia innych i że nie powinniśmy próbować nawracać ludzi. "Najgorszy ze wszystkiego" – powiedział – "jest religijny prozelityzm, który paraliżuje: «Rozmawiam z tobą, by cię przekonać». Nie. Kościół wzrasta przyciągając, a nie nawracając". Jedynym powodem szanowania religijnych przekonań innych jest to, że ich przekonania są prawdziwe. Jeśli nie są prawdziwe, to powinniśmy się brzydzić ich poglądami i powodowani miłością powinniśmy dołożyć wszelkich starań by nawrócili się z fałszywych wierzeń i przyjęli prawdę. To jest prozelityzm, tzn., wysiłek by przywieść do prawdy ludzi żyjących w błędzie... Innym okropnym wydarzeniem z niedawnej przeszłości Bergoglio jest jego zezwolenie na "katolicki" (tj., Novus Ordo) pogrzeb zmarłego niekatolickiego "biskupa" – Tony Palmera. To ten sam "biskup", którego nazwał "bratem biskupem"... Palmer nie tylko otrzymał "katolickie" pożegnanie, ale na osobiste życzenie Bergoglio został pochowany z honorami "katolickiego" "biskupa". Palmer nie był ani katolikiem ani biskupem. Ale nie jest nim również Bergoglio) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Cnoty nadprzyrodzone. Kazanie wygłoszone 31. 08. 2014 r. w Krakowie. ( PDF ) (Cnota to dobre usposobienie. To skłonność do dobrego działania, czynienia dobra. Jest przeciwieństwem wady, którą jest nałóg bądź skłonność wyrządzania zła. Cnota może być albo naturalna albo nadprzyrodzona. Naturalna cnota to skłonność do wykonywania jakiegoś dobra w porządku naturalnym, podczas gdy cnota nadprzyrodzona to skłonność do osiągnięcia jakiegoś dobra w porządku nadprzyrodzonym. Zilustrują to następujące przykłady. Naturalnym dobrem człowieka jest to, że dba o swoje życie naturalne. Nadprzyrodzonym dobrem człowieka jest to, że dba o swe życie nadprzyrodzone, tzn. życie łaski w duszy i życie wieczne w niebie. Ponieważ to, co nadprzyrodzone jest nadrzędne wobec tego, co naturalne, człowiek musi stawiać osiągnięcie swych celów nadprzyrodzonych ponad celami naturalnymi) (nowość)

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF ) (uzupełniono)

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie. Głosy przeciw encyklice. ( PDF ) (Po krótkich artykułach... ukazała się dnia 29/10 – i to w samym Rzymie – dłuższa anonimowa antyencyklika pod tytułem: Il programma dei modernisti. Risposta all'enciclica di Pio X "Pascendi dominici gregis". Roma 1907. (Program modernistów; odpowiedź na encyklikę Piusa X)... Wobec takich żądań i twierdzeń autorów programu, musimy także stanowczo odmówić im prawa przemawiania w imię dobra Kościoła i osłaniania swoich zamiarów powagą św. Tomasza. "Ojcze – wołają oni do Piusa X – oto ofiarujemy Ci skuteczny środek do przywrócenia Kościołowi dawnej siły, którą postradał". Niestety skuteczność tego środka ma polegać na tym, żeby Kościół wyrzekł się niemal całej spuścizny przekazanej mu przez Chrystusa i zdał się zupełnie na łaskę krytyki ewolucjonistycznej. A już naprawdę trudno wyjść ze zdumienia, gdy się czyta w "programie" o modernizmie św. Tomasza, którego dzisiejsi są – servatis servandis – kontynuatorami. Dla odparcia takich uroszczeń wystarczy podnieść, że św. Tomasz wprzągł filozofię w służbę królowej nauk, teologii, a tymczasem moderniści chcieliby wiarę uczynić zależną od kaprysów nowszej filozofii, że św. Tomasz "ochrzcił" Arystotelesa, gdy tymczasem moderniści chcieliby świat odchrześcijanić, że św. Tomasz nie zrywa z tradycją, owszem jest wiernym echem nauki wieków dawnych, a tymczasem moderniści pożądają całą duszą nowostek, a z dawnych czasów zdają się szanować tylko tradycję wieży Babel. Tak też osądził autorów programu i Pius X, który już 30/10 1907 rzucił na nich klątwę, motywowaną tym, że zawzięcie bronią systemu potępionego w encyklice "Pascendi") (nowość)

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie. Głosy za encykliką. ( PDF ) (Wśród listów pasterskich wielkopostnych, wydanych przez episkopat katolicki w r. 1908, niewiele może dałoby się wskazać takich, które by nie wspomniały coś o modernizmie i znaczeniu encykliki, zwłaszcza, że 50-letni jubileusz kapłański Piusa X dawał sposobność pomówienia o zasługach jubilata. Przykładem niech będzie wyjątek ze wspólnego listu, wydanego przez Arcypasterzy wszystkich polskich diecezyj Galicji i Bukowiny. O dążnościach modernistycznych takie tam czytamy uwagi: "W ostatnich czasach zaczął się pojawiać nawet między katolikami jakiś dziwny prąd niezadowolenia, który wszystko krytykuje i wszystko chce przeinaczyć w Kościele: i jego naukę i ustrój i samo nawet życie chrześcijańskie. Wszystko dzisiaj na świecie – mówią ci reformatorzy – zmienia się, rozwija i postępuje naprzód; tylko Kościół katolicki pozostał niezmieniony w swoich dogmatach i formie rządu. Więc powstaje niezgoda między postępowym człowiekiem nowoczesnym a zachowawczym Kościołem. Takie twarde i nieugięte obstawanie przy tym, co było – mówią dalej – zraża ludzi współczesnych i jeżeli Kościół nie chce utracić reszty swych zwolenników, to musi się przekształcić w duchu wszechstronnego postępu dzisiejszego i pogodzić swoje żądania z wymaganiami dzisiejszego świata. Radzą tedy ci reformatorzy Kościołowi katolickiemu, by uczynił ofiarę z niektórych dogmatów i urządzeń i w ten sposób ułatwił ludziom wykształconym pozostanie w Kościele, a odstępcom powrót. W tym celu wymyślili cały subtelny system niby naukowy, modernizmem zwany, przy pomocy którego zrywając z całą Tradycją Kościoła, starym, ustalonym pojęciom i dogmatom nowe podsuwają znaczenie. Chcieliby na tej drodze usunąć z wiary wszystko, co niedowiarkom się nie podoba, a więc: objawienie, natchnienie Pisma św., tajemnice, cuda, słowem wszystko, co jest nadprzyrodzone. Słusznie te błędy i dążności potępił Ojciec św. Pius X, bo w ten sposób z religii naszej, od Boga objawionej, nie pozostałoby nic, tylko dowolne i zmienne opinie. A przecież religia nasza nie jest ludzkim wymysłem, lecz od Boga pochodzi; co zaś Bóg objawił, to musi być prawdą niezmienną po wszystkie wieki, gdyż Pan Bóg się nie zmienia, ani nie myli, ani w błąd nie wprowadza. Kościół zatem co do nauki swojej ustąpić nie może, choćby nawet miał nadzieję, że kosztem jednego tylko dogmatu zjedna sobie wszystkich niechętnych, a nawet wrogów. Gdyby to ustępstwo uczynił, zaparłby się nauki Boskiego Mistrza swojego, sprzeniewierzyłby się Boskiemu posłannictwu swemu, przestałby być Kościołem Chrystusa. Przecież Pan Bóg nie może cofnąć się przed pychą człowieka; a tego właśnie żąda pycha uczonych dzisiejszych od powagi Boskiej, którą reprezentuje Kościół. Rozum niektórych ludzi, oszołomiony postępem nauk, różnymi wynalazkami i odkryciami ostatnich czasów, nie chce nikogo uznać nad sobą, ani nawet Boga; nie chce nauki przyjmować od nikogo, nawet od Boga") (nowość)

Księża poznańscy. Rusin, Moskal i Polak, czyli Kościół unicki a Schizma (uzupełniono)

Księża poznańscy. Rusin, Moskal i Polak... VI. Jawne dowody uroczystego odstąpienia naprzód wielkiej części, a potem całej Rusi od patriarchy carogrodzkiego, a połączenia się z Rzymem w czasie od Synodu Brzeskiego do Synodu Zamojskiego. (Rusin. Powiedz mi, Bracie Polaku, jak się to stało, żeśmy po dość długim rozdziale na nowo szczerze z Kościołem waszym łacińskim się pogodzili i Papieża w Rzymie Głową naszego Kościoła uroczyście uznali? Polak. Chętnie ci to opowiem, bo to jedna z najpiękniejszych chwil w historii waszego Kościoła. Było to około roku Pańskiego 1590-go, gdy wypędzony przez Turków patriarcha carogrodzki, Jeremiasz, przybył na Ruś, a stąd do Moskwy, żebrząc wszędzie pieniędzy u Władyków, aby sobie okupić powrót na stolicę patriarchalną, z której go wypędzono. Metropolitą kijowskim był wtenczas Michał Rahoza. Ponieważ Michał nie chciał mu tyle pieniędzy dać, ile patriarcha wypędzony żądał, więc groził mu tenże, że go z godności złoży. Na te pogróżki zwołał metropolita Michał Władyków ruskich do Brześcia na Synod r. 1590, aby się z nimi naradzić, co zrobić? Na Synodzie postanowiono wznowić Unię Florencką, złączyć się z Kościołem rzymskim i zerwać z patriarchami konstantynopolitańskimi, więcej dbającymi o pieniądze ruskie, jak o cerkiew ruską. Potrzeba jednak było przygotować do tego ważnego aktu ludzi świeckich. Więc przybrał sobie metropolita znakomitego Władykę, Hipacego Pocieja i z nim objeżdżał znaczniejszych panów i szlachtę; z tymi i z niższym duchowieństwem odbywał zjazdy w Lublinie i we Lwowie. Wszyscy całym sercem oświadczyli się za odłączeniem się od zdzierców i schizmatyków, patriarchów konstantynopolitańskich, i za uznaniem Głową Kościoła ruskiego następcy Piotra św., Papieża w Rzymie) (nowość)

Ks. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy (uzupełniono)

Ks. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy... Wartość modlitwy w oczach Bożych. (Tak są drogie Bogu modlitwy nasze, że zlecił aniołom, aby Mu je natychmiast przedstawiali. Tak twierdzi św. Hilary: Aniołowie są obecni podczas modlitw wiernych i przedstawiają je codziennie Bogu. I rzeczywiście, św. Jan widział jak wstępował ku Bogu dym święty a aniołowie ofiarowali Mu go. Były to modlitwy Świętych (Apok. 8). I pisze tenże święty Apostoł, że modlitwy Świętych są jakby złotymi naczyniami, pełnymi słodkich a bardzo przyjemnych Bogu wonności. Lecz żeby lepiej zrozumieć, jaką mają wartość przed Bogiem modlitwy, wystarczy przeczytać w Piśmie św. te niezliczone obietnice, które Bóg uczynił modlącym się i to tak w Starym jak w Nowym Przymierzu: Wołaj do mnie, a wysłucham cię (Jer. 33, 3); Wzywaj mię a wybawię cię (Ps. 49, 15); Proście a będzie wam dano, szukajcie a znajdziecie, kołaczcie a będzie wam otworzono (Mt. 7, 7)... Wszystkiemu podołamy za pomocą modlitwy, bo przez nią udzieli nam Pan tej siły, której nam brakuje. Teodoret pisze, że modlitwa jest wszechmocna; jedna tylko a przecież może otrzymać wszystko. A św. Bonawentura twierdził, że przez modlitwę otrzymuje się wszelkie dobro i zwycięstwo nad złem. Św. Wawrzyniec Giustiniani mówił, że za pomocą modlitwy budujemy sobie niezmiernie warowną wieżę, w której się obronimy i zabezpieczymy przed wszystkimi zasadzkami i napaściami wrogów . Możne są potęgi piekielne, ale modlitwa silniejsza jest od wszystkich szatanów – mawiał św. Bernard. I słusznie, bo dusza wyjednywa sobie modlitwą pomoc Bożą do przezwyciężenia wszelkiej potęgi stworzonej) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi... Ćwiczenie się w cnotach z miłości ku Maryi. Pokora Matki Najświętszej. (Pierwszym wzorem dla nas pokory jest Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek, który się poniżył, przybrawszy postać sługi, który opuścił niebo nie dlatego, aby Mu służono, ale aby On wszystkim służył. Jezus pod każdym względem jest dla nas drogą, prawdą i żywotem. A po Jezusie Maryja w najpiękniejszym blasku okazuje cnoty i świeci nam przykładem. Cnotą czystości i pokorą, zwróciła na siebie uwagę Boga najświętszego. Odzywa się więc słusznie do Niej św. Augustyn: "Ponieważ Panią najpokorniejszą byłaś, skłoniłaś Słowo niestworzone, że z Ciebie wzięło swe Ciało" (Ouia ergo Domina humillima fuisti, Verbum increatum ex Te carnem sumere coegisti). Pełna łaski, wyższa od Aniołów, kiedy Ją kornie posłaniec dworu niebieskiego pozdrawia, wita jako Królowę i zwiastuje godność Bogarodzicy, Ona się korzy i nazywa służebnicą Pańską. Poznała tę wielkość swą Maryja, ale w domu Zachariasza nuci hymn dziękczynny, w którym mówi, że spojrzał Pan na pokorę służebnicy swej i uczynił Jej wielkie rzeczy możny i święty Bóg. Całą wielkość łask obraca na chwałę i uwielbienie Boga nieskończenie dobrego. Sobie nic Maryja nie przypisuje, tylko Stwórcy, w sobie widzi nędzę, a w Bogu dobroć i wielkość. Z pokory płynęło u Maryi szczęście i zadowolenie wewnętrzne. Widzi w duchu proroczym, jak wszystkie narody błogosławioną, szczęśliwą nazywać Ją będą. I ta pokorna Dziewica jest Matką Prawdy niestworzonej, stolicą Mądrości. I dlatego pokorni czciciele Maryi dochodzili do wielkiej mądrości, stali się orłami wiedzy duchownej, filarami Kościoła, że tylko wspomnę św. Augustyna, św. Anzelma, św. Tomasza z Akwinu, św. Bernarda, św. Alberta Wielkiego, Jana Gersona itd.) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec pomocą w niebezpieczeństwie. (D. S. ze Lwowa opowiada następujący wypadek ze swego życia: Wracając z odpustu miałam w oznaczonym miejscu nająć furę, aby dostać się do stacji kolejowej. Idąc drogą bliżej mi nie znaną, zabłądziłam, na domiar nieszczęścia ściemniło się bardzo i spadł ulewny deszcz. W tym okropnym położeniu rozpoczęłam odmawiać różaniec św., który ofiarowałam za dusze cierpiące w czyśćcu, pełna ufności, że za przyczyną Najświętszej Panny Maryi i dusz cierpiących doznam opieki. Idę naprzód, choć sama nie wiem, gdzie dążę, znalazłam się na jakimś polu, przede mną zaś była jakby jakaś łąka a za nią światło w dwóch chatkach) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm... O szóstym przykazaniu Boskim. "Nie cudzołóż".
 (1. P. Czego zabrania szóste przykazanie Boskie? O. Szóste przykazanie Boskie zabrania: 1) wszystkich grzechów nieczystości: nieczystych spojrzeń, rozmów, żartów i wszystkiego, co obraża skromność; 2) wszystkiego, co prowadzi do nieczystości. *2. P. Co prowadzi zwykle do nieczystości? O. Do nieczystości prowadzi: 1) ciekawość oczu; 2) ubiór nieskromny; 3) towarzystwo złych ludzi i czytanie złych książek; 4) nieskromne widowiska i tańce; 5) pijaństwo i lenistwo. † 3. P. Dlaczego trzeba się wystrzegać szczególnie grzechu nieczystości? O. Grzechu nieczystości trzeba się wystrzegać, ponieważ nie ma grzechu nadeń brzydszego, i w skutkach straszniejszego) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę XVII po Świątkach. (Wstąpiwszy Jezus w łódź, przewiózł się, i przyszedł do miasta swego, a oto przynieśli Mu powietrzem ruszonego na łożu leżącego. Każdy cud Pana Jezusa zawiera w sobie znaczenie duchowne, którego wyrozumienie wielką nam się nauką stać może, gdyż Pan Jezus czyniąc je nie tylko miał na celu utwierdzenie wiary otaczających Go osób w Bóstwo swoje, lecz oraz zostawienia nam zbawiennych i korzystnych z przykładów swoich nauk. Każda choroba ciała wyobraża pod figurą chorobę duszy, a tak dzisiejszy paraliżem ruszony (paraliżem, tą niemocą, która użycie wszystkich władz i zmysłów ciała odejmuje, i człowieka niezdatnym do żadnej czynności, do żadnej pracy czyni, i prawie w nieużytecznego bałwana zamienia) wyobraża grzesznika, który przez swe niedbalstwo i swą obojętność ku Bogu, do takiego stanu zakamieniałości i nieczułości przywiedzionym zostaje, iż nie czując ani bojaźni sądów Boskich, ani żadnych skrupułów, ani wyrzutów sumienia, źle żyje, nic dla Boga nie czyni, smak do cnoty i wszelkich ćwiczeń pobożności traci, i żyje jakby na duszy paraliżem ruszony, nie używając wcale jej władz ku ich przeznaczeniu. Ma serce, a to serce zimne jak głaz, Boga nie kocha, a zatem jest jakby paraliżem ruszone; ma rozum, a tego rozumu nigdy ku uczczeniu wiary i do oddania winnego hołdu Bogu nie używa, a zatem jest jakby paraliżem ruszony. Ma wolę, a tej woli nigdy ku dobremu, ku wykonywaniu cnót, przezwyciężeniu złych skłonności swoich nie używa, a zatem jest jakby paraliżem ruszona. Nie jestżeśmy z liczby tych na duszy paraliżem zarażonych? Daj Boże, żeby nam serca nasze pomyślną odpowiedź dać mogły i świadectwo jako dla Boga nieczynni nie jesteśmy oddały) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na Niedzielę XVIII po Świątkach. (I rzekł mu Pan Jezus: Wstań, idź, bo wiara twoja ciebie uzdrowiła. Nie pierwszy to raz odsyła Chrystus Pan cudownie uzdrowionego z zapewnieniem, iż go wiara jego uzdrowiła. Wiara i ufność w Bogu największe nam łaski u Pana wyjednać są w stanie, i dlategoż je Chrystus Pan mową swoją w sercach ludzkich wpoić usiłował. Wiara i ufność mogą jedynie nadać ceny i wartości modlitwom naszym, i Pana na prośby nasze skłonić. Pan Jezus powiedział wyraźnie, że wiara mocna góry przenosić zdolna, to jest że żywej wierze Bóg nic odmówić nie zechce. Pamiętajmyż więc modląc się, modlić się z wiarą i ufnością, a ujrzymy i uczujemy szczęśliwy i cudowny skutek modłów naszych) (nowość)

O. Tilmann Pesch SI.
Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Pokój wam. (Oparty na Chrystusie potrafisz zachować ten pokój wewnętrzny, który jest istotną cechą dobrego chrześcijanina. Nie polega on na tym, żebyś nie walczył, ale żebyś nie został zwyciężony; polega dalej na tym, żebyś umiał z dala od siebie trzymać niepotrzebne wzruszenia, rozproszenia, zamieszania i obawy. Spokój serca przynosi wiele korzyści. Daje duszy siłę, tak że podobna jest do domu, który zbudowany na skale, urąga wszystkim burzom i wichrom. Czyni duszę wrażliwą na oświecenia i święte poruszenia; daje jasne rozeznanie zła i dobra; daje męstwo w pokusach... Chcesz zachować spokój ducha, nie cackaj się z ciałem swoim, nie pusz się ze zdolności, za które złożysz rachunek, nie wynoś się nad nikogo, a przylgnij sercem do Boga. Dąż do pokory, do umartwienia swoich wybryków, do poddania się we wszystkim woli Bożej. Wystrzegaj się wszelkiej przesady, własnych urojeń i bezpodstawnych niepokojów. Czyń zawsze to, co poznajesz jako wolę Bożą) (nowość)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu (uzupełniono)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy... Modlitwa do Jezusa Chrystusa dla uproszenia wnętrznego spokoju duszy. (Monarcho spokojny, Salomonie prawdziwy, Królu spokoju tak jako i chwały, Aniele przymierza i rady, Wszechmocny Pośredniku, jedyny Sędzio niezgód, jakie grzechy nikczemnie spowodowały pomiędzy Tobą a ludźmi! Boże spokoju i Boże Zastępów, przejęty najgłębszą czcią do Twoich rzucam się nóg z uległością całkowicie dobrowolną, a zarazem całkowicie służebną; błagając, aby się upodobało Majestatowi Twemu przemówić do mnie słowo łaski, które by mi zadatkiem spokoju się stało. Proszę Cię dla siebie i dla bliźnich moich o ten spokój tak pożądany: udziel mi tego słodkiego odpocznienia, które jest centrum i najwyższym duszy mej dobrem) (nowość)

Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 42. Quod pax non est ponenda in hominibus. Własnego pokoju w ludziach pokładać nie należy. (Człowiek tym bardziej się zbliża do Boga, im bardziej oddala się od wszelkiej ziemskiej pociechy. Tym wyżej wznosi się ku Bogu, im głębiej wchodzi sam w siebie, im bardziej sam sobie lichym się wydaje... Kiedy się wpatrujesz w rzeczy stworzone, utracasz widzenie Stworzyciela. Ucz się we wszystkich rzeczach dla Stwórcy siebie zwyciężać, a staniesz się zdolnym zbliżyć się do poznania Boga. Rzecz aczkolwiek drobna, skoro się ją nieporządnie kocha albo pożąda, kazi duszę i od najwyższego dobra wielce oddala) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 42. Quod pax non est ponenda in hominibus. (Tanto homo Deo magis appropinquat, quanto ab omni solacio terreno longius recedit. Tanto etiam altius ad Deum ascendit, quanto profundius in se descendit et plus sibi ipsi vilescit... Quando tu respicis ad creaturas, subtrahitur tibi aspectus Creatoris. Disce te in omnibus propter Creatorem vincere, tunc ad divinam valebis cognitionem pertingere. Quantumcumque modicum sit, si inordinate diligitur et respicitur, retardat a summo et vitiat... Non ponas spem tuam et pacem in homine, nec in aliqua creatura caeli et terrae, si non vis errare, falli et turbari. Salus in solo Deo vivo, vero, aeterno et summe bono, qui omnia creavit ex nihilo et regit recto iudicio) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De differentia passionum animae ab invicem. (Utrum passiones quae sunt in concupiscibili sint diversae ab his quae sunt in irascibili. Co. – Sicut irascibilis potentia et potentia concupiscibilis specie differunt, ita omnes passiones ad irascibilem attinentes differunt specie a passionibus quae sunt in concupiscibili) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXXXIV. Laudate nomen Domini. (Psalm ten jest złożony z innych pieśni Pisma świętego i z Psalmu 113-go i zawiera w sobie wezwanie do Lewitów, aby Pana Boga wychwalali, bo On jest sam jeden Bogiem prawdziwym, który wszystkim rządzi i który swe cuda czynił dla narodu żydowskiego. Dalej zawiera potępienie bałwochwalstwa i powtarza jeszcze raz wezwanie do chwalenia Pana) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXXXV. Confitemini Domino, quoniam bonus. (Podobnie, jak poprzedzający, jest i ten psalm wezwaniem, ale już całego ludu, ażeby wychwalał Pana Boga najlepszego, najświętszego i najpotężniejszego, albowiem miłosierdzie Jego trwa na wieki) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(28 sierpnia 2014)
Pisma mężów Apostolskich, Klemensa Rzymskiego, Ignacego i Polikarpa biskupów, przy tym Dzieje męczeństwa dwóch ostatnich i List do Diogneta. Z oryginału greckiego przełożył i uwagi przydał biskup Kacper Borowski
Ks. Rama P. Coomaraswamy. Ruch zielonoświątkowy: przejawem i uzewnętrznieniem "nowego kościoła"
Henryk Hello. 
Syllabus w wieku XX
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej

(27 lipca 2014)
P. Vitus a Bussum OFMCap. De spiritualitate franciscana. Aliqua capita fundamentalia
Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie pierwsze)
O. Maria Augustinus Bellouard OP.
 Odpowiedzi Chrystusa na pytania ludzi
Ks. Franciszek Radecki CMRI.
 Inspiratorzy, architekci Vaticanum II. Część III: Wilki gotowe do ataku
Bp Oliver Oravec.
Prawda o Kościele. Żydzi
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów
Ks. A. Kraetzig SI.
 Janssen i historia reformacji

(22 czerwca 2014)
Ks. Władysław Budzik. Wybór z Pisma świętego. Stare i Nowe Przymierze
Ks. Karol Żelazowski. Bądźcie doskonałymi. (Na podstawie dzieła Scaramelli'ego pod tytułem "Direttorio ascetico")
Ks. Benedict Hughes CMRI. Neopapież - fałszywy papież
Bp Donald J. Sanborn. Katolickie seminarium duchowne, FSSPX i "kanonizacje" pseudopapieży
Bp Jan Piotr Camus.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

(16 maja 2014)
Ks. Franciszek Kautny SI.
 Propedeutyka filozoficzna oparta na prawdziwych zasadach
Ks. Dr Józef Umiński.
 Teksty źródłowe do nauki dziejów Kościoła
Episkopat Austriacki. Wielki Katechizm Religii Katolickiej
"Cahiers Romains".
 O katolicyzm integralny
Św. Teresa od Jezusa
.
 Wizja mąk piekielnych
Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Ks. Michał Ignacy Wichert. 
Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach

(9 kwietnia 2014)
P. J. Petitdidier SI. Exercitia spiritualia juxta normam sancti Ignatii Loyole
O. J. Petitdidier SI. Ćwiczenia duchowne według normy św. Ignacego Loyoli
Ks. Kevin Vaillancourt. Abyśmy nie zapomnieli. Sprawa przeciwko "kanonizacji" Jana Pawła II ( PDF )
Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież.
 Encyklika Acerbo nimis o wykładzie nauki chrześcijańskiej ( PDF )
Kardynał Mercier.
 O umartwieniu chrześcijańskim ( PDF )
"Przegląd Katolicki".
 Co to jest szatan? ( PDF )
Bp Jakub Benignus Bossuet
O naturze aniołów
"Przegląd Katolicki". Vicovaro
Antoni Muchliński. Materiały do dziejów kościoła polskiego z języków wschodnich. [Listy Patriarchów Maronickich]
"Przegląd Katolicki". Po co u nas mowa o ultramontanach?
"Cahiers Romains".
 Prawda integralna
"Myśl Katolicka". E.
 Kartka z dokumentu Piusa VI (dedykowana "międzywyznaniowcom" i "antyintegrystom")
P. Leonardus Lessius SI.
De perfectionibus moribusque divinis. (Utiliorem de hoc argumento librum, magisque commendandum tironibus praesertim sacrae disciplinae, in universa theologia vix reperimus, estque vere exemplar, secundum quod reliqua theologiae argumenta essent tractanda. – HURTER, Nomenclator. I. 489)

(9 marca 2014)
Ks. Dr Alojzy Jougan. Historia Kościoła katolickiego
O. Paweł Segneri SI. 
Kazania wielkopostne
"Przegląd Katolicki". Święty Tomasz z Akwinu i jego nauka ( PDF )
"Przegląd Katolicki".
 Jakie jest według św. Tomasza stanowisko w społeczności, należne przeciwnikom wiary chrześcijańskiej? ( PDF )
Ks. Kevin Vaillancourt.
 Modernistyczny "Rok Wiary": Manifestacja Nowej Religii ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI.
 Fałszywa tolerancja i bluźnierstwo Franciszka I (Jorge Bergoglio) ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn
Dlaczego należy przekonywać zwolenników FSSPX do stanowiska sedewakantystycznego ( PDF
Papież Pius IX.
 Alokucja powiedziana na Konsystorzu dnia 9 czerwca 1862 roku
"Pamiętnik Religijno-Moralny". Kronika zagraniczna. 1. Zjazd Biskupów do Rzymu i prasa antychrześcijańska. 2. Alokucja papieska. 3. Adres Biskupów
Antoni Muchliński. Maronici ( PDF )
"Przegląd Katolicki".
 Przegląd Tygodniowy i apostazja ks. Campello
"Przegląd Katolicki". Kronika kościelna. Francja


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy)

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek  ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2014

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!