Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Sacrosancta Romana Ecclesia, Domini et Salvatoris nostri voce fundata... firmiter credit, profitetur et praedicat, nullos intra catholicam Ecclesiam non exsistentes, non solum paganos, sed nec Iudaeos aut haereticos atque schismaticos, aeternae vitae fieri posse participes; sed in ignem aeternum ituros, «qui paratus est diabolo et angelis eius» (Mt 25, 41), nisi ante finem vitae eidem fuerint aggregati: tantumque valere ecclesiastici corporis unitatem, ut solum in ea manentibus ad salutem ecclesiastica sacramenta proficiant, et ieiunia, eleemosynae ac cetera pietatis officia et exercitia militiae christianae praemia aeterna parturiant. Neminemque, quantascumque eleemosynas fecerit, etsi pro Christi nomine sanguinem effuderit, posse salvari, nisi in catholicae Ecclesiae gremio et unitate permanserit". (Concilium Florentinum, Decretum pro Iacobitis. Ex Bulla Eugenii Papae IV Cantate Domino)

-------------------

"Święty Kościół rzymski, założony głosem Pana i Zbawiciela naszego... mocno wierzy, wyznaje i głosi, że nikt, kto nie jest w Kościele katolickim, nie tylko poganie, ale i żydzi, heretycy i schizmatycy, nie mogą dostąpić żywota wiecznego, lecz pójdą w ogień wieczny, «który zgotowany jest diabłu i aniołom jego» (Mt. 25, 41), jeżeli przed końcem życia nie będą przyłączeni do niego [Kościoła]; i że tak wielkie ma znaczenie jedność ciała Kościoła, iż tylko w tej jedności pozostającym pomagają do zbawienia sakramenty kościelne oraz im tylko wieczną nagrodę wysługują posty, jałmużny i inne uczynki pobożności oraz praktyki chrześcijańskiego życia. Nikt też, choćby nie wiedzieć jakie dawał jałmużny, a nawet przelał krew dla Imienia Chrystusowego, nie może być zbawiony, jeżeli nie wytrwa w łonie i jedności Kościoła katolickiego". (Sobór Florencki, Dekret dla Jakobitów. Z Bulli Papieża Eugeniusza IV Cantate Domino)

"Pod Sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 57. Styczeń 2015 (nowość)

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE (nowość)

Ks. Kevin Vaillancourt. Modernistyczny "Rok Wiary": Manifestacja Nowej Religii ( PDF )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (15 STYCZNIA 2015)

Ks. Antoni Chmielowski. Kwiateczki duchowne O. Ludwika Blozjusza OSB, czyli nauki i rady do pobożnego życia chrześcijan wyjęte z różnych jego dzieł wraz z niektórymi dodatkami z nauk św. Jana Marii Vianney'a. ("Wiara Rzymskiego i Apostolskiego Kościoła, którą Bóg niezliczonymi cudami potwierdził, tyle już wieków nienaruszona przetrwała, tak pewna i niewątpliwa jest, iż gdybyśmy tysiąc razy umrzeć mogli, tyleż razy powinniśmy chętnie dla jej zachowania i obrony śmierć ponieść". – Raczej umrzeć należy, niż się wyprzeć choćby jednego artykułu wiary, s. 172) (nowość, djvu)

Ks. J. B. Delert. Teologia dla użytku wiernych pragnących gruntowniejszej nauki w rzeczach zbawienia. Tom I. Teologia dogmatyczna. Tom II. Teologia moralna i liturgika. ("Za obrębem Chrystusowego Kościoła sakramenty święte zostały zbluźnione; małżeństwo pomimo jasnej i wyraźnej nauki Zbawiciela, sponiewierane, a często na wszeteczeństwo zamienione; posty, które Pan Jezus uświęcił i zalecił, pogwałcone; tajemnice wiary świętej zuchwale poprzekręcane. Zaparli się nawet odstępcy, jak to zapowiedział Piotr św., tego Pana, który ich krwią przenajdroższą odkupił (2 Petr. 2), bo już dziś heretycy powszechnie nie wierzą w Jezusa jako w Boga i Odkupiciela". – Tom I. Teologia dogmatyczna, s. 49) (nowość, djvu)

Ks. Franciszek Perriot. Poza Kościołem nie ma zbawienia. ( PDF ) (Gdyby wolno było każdemu przyjąć lub odrzucić słowo Boże, nie przyjmować chrztu św., nie zachowywać przykazań Boskich, wtedy każdemu byłoby wolno nie przyłączać się do Kościoła, lecz poza nim sprawować dzieło swego uświątobliwienia. Ale Chrystus Pan wkłada na ludzi ścisły obowiązek wierzenia w to, czego ich naucza przez Kościół: "Idąc, powiada, na wszystek świat, opowiadajcie Ewangelię wszemu stworzeniu. Kto uwierzy (oczywiście tej Ewangelii) i ochrzci się, zbawion będzie; a kto nie uwierzy, będzie potępion" (Mk XVI, 15-16). Nie mniej ścisły również wkłada na nich obowiązek przyjęcia chrztu św., jak to widać już z przytoczonego powyżej tekstu, i ze słów następujących: "Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się kto nie odrodzi z wody a z Ducha Świętego, nie może wnijść do królestwa Bożego" (Jan III, 5). Wreszcie chce Chrystus, aby wypełniano Jego przykazania: "Jeśli mnie miłujecie, chowajcie przykazania moje" (Jan XIV, 15); te zaś przykazania są to przykazania te same, jakie nam przekazują Apostołowie, których powaga ma być z woli Chrystusa ta sama, jaką była Jego powaga: "Kto was słucha mnie słucha, a kto wami gardzi mną gardzi" (Łk. X, 16). Niewątpliwa to zatem prawda, że Chrystus Pan wkłada na ludzi obowiązek przyjmowania wiary chrześcijańskiej, przyjmowania chrztu św. i słuchania Kościoła. Jeśli się zatem nie wierzy nauczaniu Kościoła, jeśli się nie wyznaje wiary jego, jest się potępionym; jeśli się nie przyjmuje chrztu św., który on udziela i przez który wchodzi się do jego łona, nie można dojść do królestwa Bożego; jeśli się go nie słucha, gardzi się samym nawet Twórcą zbawienia. Niepodobna jaśniej wypowiedzieć prawdy, że aby się zbawić, trzeba należeć do Kościoła, i że "poza Kościołem nie ma zbawienia"... Naukę tak jasno sformułowaną w Piśmie św. musieli podawać wszyscy Ojcowie i pisarze kościelni, traktujący o Kościele, czy to z powodu heretyków, czy też z powodu pogan. Przytoczymy z pośród tych pisarzy trzech najznakomitszych. Św. Ireneusz powiada: "Pan osądzi", potępi, "tych wszystkich, którzy są poza prawdą, to znaczy poza Kościołem" (Adversus haereses, l. 4, c. 33): jeśli zaś potępia ich Bóg dlatego, że są poza Kościołem, to znaczy, że są winni temu, iż pozostali poza Kościołem, a jeśli jest jedno i to samo być poza Kościołem, co być poza prawdą, to znaczy, że Kościół jest tak samo konieczny jak prawda, i że prawda tylko w nim się znajduje. Te są dwa podane przez św. Ireneusza powody twierdzenia, że "poza Kościołem nie ma zbawienia". Prościej jeszcze do tegoż dochodzi wniosku Laktancjusz: "Sam tylko prawdziwy Kościół przechowuje prawdziwą religię; on jest źródłem prawdy, siedzibą wiary, świątynią Boga, kto doń nie wchodzi lub zeń wychodzi, nie ma nadziei życia i zbawienia wiecznego") (nowość)

Dr Anna Danuta Drużbacka. Moralne oblicze kwestii żydowskiej w świetle nauki św. Tomasza z Akwinu. ( PDF ) (Dla Tomasza z Akwinu żydzi są nie tylko tymi, którzy ukrzyżowali Chrystusa; są oni przede wszystkim odstępcami od prawa Bożego, danego im w Starym Przymierzu, gdyż nie co innego, jak to ich odstępstwo, powodowane zatwardziałością i pychą, sprawiło, że w Jezusie z Nazaretu nie chcieli dojrzeć Syna Bożego i Odkupiciela ludzkości... Chrystus wiele trudu poświęcił na prostowanie błędnych żydowskich pojęć, lecz pomimo to przeciwstawiali żydzi nadal z uporem ciasne swe poglądy Chrystusowej nauce Nowego Przymierza. Jak wiemy, już od pierwszych wieków swego istnienia miał Kościół Powszechny niemałe trudności z różnymi "judaisantes", czyli chrześcijanami żydowskiego pochodzenia, lub przesiąkłymi nauką żydów, którzy wywoływali spory, walki, a nawet herezje, przez formalistyczne, żydowskie pojmowanie chrystianizmu, a zwłaszcza przez zniekształcanie go duchem żydowskiej Kabały, na którą składały się księgi tajemne. Najsłynniejszą z tych ksiąg, znanych tylko "wtajemniczonym", była "Księga Światłości", Sefer ha-Zohar, z której, często nieświadomie, czerpali pomysły judaisantes, powracający wciąż z biegiem wieków, niecąc coraz to nowe herezje. Owe herezje coraz mniej mają piętna sporów metafizycznych i doprowadzają w Reformacji do sformułowania zasady zupełnej swobody ujmowania swych wierzeń. Bo też i Kabała żydowska zatracała pierwotne swe wartości myślowe, a jej "znaki brać poczęto w zamian oznaczonych przez nie pojęć... Kabała urobiła się na jakąś sztukę szalejącego rozumowania, albo na systemat wiedzy oparty na kaprysach" – powiada o niej żydowski filozof Salomon Majmon. Takiż sam systemat miał z nauki Chrystusowej uczynić Marcin Luter, a wraz z nim i inni twórcy Reformacji, przy czym znamienne jest w tym względzie wyznanie żydowskiego publicysty Markusa Eli Ravage, który pisze otwarcie: "Mieliśmy bezwątpienia wielki udział w reformacji Lutra...". Żydzi nie tylko więc odrzucili Bożą naukę Nowego Przymierza i zniekształcili prawa moralne, dane im przez Mojżesza, lecz nadto przyjęli cały szereg pogańskich wierzeń okultystycznych, które usiłują przeszczepić do Kościoła Chrystusowego. Cóż więc dziwnego, że pomimo, iż Kościół Powszechny obejmuje wszystkie narody, w myśl Chrystusowego zlecenia: "Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, nauczając je chować wszystko, cokolwiek wam przykazałem" (Mt. XXVIII, 19), to najtrudniej nauka ta przyjmuje się u żydów? Staje w tym u nich na przeszkodzie ciasnota ich umysłowości i oporność woli, szkolonych od wieków na Talmudzie i na Kabale, czyli na odstępstwie od prawa Bożego i nauki Starego Zakonu) (nowość)

O. Florian Jaroszewicz OFM. Matka Świętych Polska. Męczeństwa niektórych dziatek zamordowanych od żydów. (Tego dnia którego Kościół święty obchodzi święto śś. niewiniątek, od niezbożnego Heroda zamordo­wanych, zdało mi się położyć męczeństwo niewinnych dziatek w Polsce, przez niewierne i zacięte żydostwo, chrześcijańskiej krwi jako pi­jawki pragnące, okrutnie zamęczonych. A że przez tyle wieków niepodobna i okrucieństwa tego na­rodu (ze wszech najszkodliwszego chrześcijaństwu) zmiarkować i zabitych niewiniątek policzyć, (bo ich jest tysiącami) umyśliłem tych męczeń­stwo tu położyć, o których wiem autentycznie i którzy za mego życia krew przez nienawiść ży­dowską ku wierze Chrystusowej przelali. Pierwszy za życia mego męczenniczek niewin­ny był Jerzy Krasnowski, jeszcze przy piersiach macierzyńskich zostający, którego roku Pańskiego 1710 dnia 18 sierpnia w Sandomierzu żydzi przez niebytność matki zarwawszy, w domu rabina swego z cere­moniami przeklętymi (które oni mają sekretne do takiego uczynku) był w piwnicy zakłuty, nożyczkami rznięty, a na ostatek w beczułce gwoźdźmi nabitej tarzany i zamordowany. A że ten złośliwy naród ma sobie za skrupuł i pogrzebem uczcić ciało chrześcijańskie, wyrzucony był pod płot je­dnej chałupy... O Narodzie Polski! o chrześcijański i katolicki narodzie! co za zasłonę, co za ćmę rzucił na wszystkie stany nasze duch ciemności? że oczy mamy a nie widzimy, jak się przeklęty od Bo­ga, zatwardziały na sercach naród żydowski mno­ży? jak się wzmaga w bogactwa, handle, manu­faktury wszelkie, nawet i w rzemiosła którekolwiek być mogą szacowne i intratne! jako już górę wziął nad wszystkimi chłopkami rolnikami, mieszczanami, jako się już spanoszył z sum tak wielkich, duchownych i szlacheckich, jako w swo­ich bożnicach i indziej lży Imię Chrystusowe, ja­ko każdego roku, w każdym województwie, ziemi, powiecie rozlewa krew niewinnych dziatek, a gdy tych nie może, to i dorosłych chrześcijan, czego im jaśnie na dyspucie we Lwowie mianej Roku Pańskiego 1766 dowiedli nawróceni z nich Contra-Thalmudistae) (nowość)

Bp Oliver Oravec. Prawda o Kościele (uzupełniono)

Bp Oliver Oravec. Prawda o Kościele. Najczęściej stawiane nam zarzuty. ( a) "nie wierzycie w papieża". Jest to zarzut tych, którzy nas w ogóle nie znają. Zawsze broniliśmy doniosłości urzędu papieskiego i nie chcemy dopuścić, aby urząd ten był obsadzony przez zwodziciela oraz człowieka, który niszczy Tradycję Kościoła. Kto uważnie czyta treść tej książki widzi, że często sięgamy do nauczania papieży z przeszłości. Nigdy nie zwątpiliśmy w tę bosko-ludzką instytucję ustanowioną przez Pana Jezusa Chrystusa, jaką jest Papiestwo. Mamy pełne prawo kwestionować prawowitość osobnika, który nie będąc katolikiem nielegalnie okupuje ten urząd. W przeszłości Kościół miał tzw. antypapieży, którzy dostali się na papieski tron w nielegalny sposób... Zawsze wierzyliśmy, że papież musi być przede wszystkim katolikiem, a nie heretykiem... d) "przecież ostatecznie jest was tak niewielu". Także ten "zarzut" nie jest zbyt trafny... Kiedy w IV wieku Kościół był zarażony błędem arianizmu, tj., nie uznawania Bóstwa Jezusa Chrystusa, wielka masa ludzi popadła w ten straszny błąd... Znany jest list św. Atanazego do swoich cierpiących wiernych: "Niech Bóg was pocieszy... Tym co was zasmuca..., to fakt, że inni przemocą zajęli kościoły, podczas gdy wy w tym czasie jesteście na zewnątrz tych miejsc; oni mają budynki, ale wy macie Apostolską Wiarę. Oni okupują świątynie, lecz nie mają prawdziwej Wiary... Szczęśliwi jesteście wy, którzy pozostajecie w Kościele przez swoją Wiarę, którzy trwacie mocno przy fundamentach Wiary..., która przyszła do was z Tradycji Apostolskiej. I choć przeklęta zazdrość próbowała ją zachwiać przy licznych okazjach, nie odniosła ona sukcesu. Oni są tymi, którzy odpadli od niej w dobie dzisiejszego kryzysu który spowodowali... Nikt i nigdy nie zniszczy waszej Wiary umiłowani bracia i wierzymy, że pewnego dnia Bóg przywróci nam nasze kościoły... A zatem, im bardziej powierzchownie wydaje się, że opanowali Kościół, tym bardziej jest pewne, że są wykluczeni z tegoż Kościoła"... Co się tyczy zarzutu, że jest nas mało, to musimy modernistom z Nowego kościoła przypomnieć, że my katolicy wierzymy w świętych obcowanie, tak więc jesteśmy złączeni ze wszystkimi świętymi papieżami, męczennikami, wyznawcami i setkami milionów wiernych, którzy praktykowali tę samą wiarę, którą my praktykujemy. Jesteśmy złączeni z religią naszych ojców i praojców, którzy praktykowali tę samą religię, co my dzisiaj. Wierzymy, że religia katolicka jest dziełem Ducha Świętego i nie chcemy dopuścić myśli, że ten Duch Boży mógł się mylić, gdyż to On nauczał i prowadził Kościół Katolicki. Każde usprawiedliwianie się za wojny krzyżowe, które broniły katolickiej Europy przed poganami albo muzułmanami, czy też usprawiedliwianie się za inkwizycję, która broniła pokoju społeczeństwa przed sekciarskimi terrorystami i ukrytymi wrogami Kościoła jest krytykowaniem samego Ducha Świętego, który inspirował zapał krzyżowców do poświęcenia swojego własnego życia w obronie Kościoła albo u inkwizytorów dążenie do prawdy i pokoju w społeczeństwach) (nowość)

Sac. Iosephus Papp-Szilágyi de IllyésfalvaDe electione Romani Pontificis. (Supremum in Ecclesia christiana officium et dignitas est Pontificatus. Summus Pontifex primis temporibus eligebatur modo per Apostolos observato, videlicet convenientes in unum vicini Episcopi cum Clero civitatis Romanae et populo praemissa divini Spiritus invocatione, qui dignissimus communi sensu videbatur, in successorem sancti Petri per acclamationem proclamabatur. Concilium quoque Romanum 964-to celebratum Can. 10 statuit: "Constituendus Pontifex convenientibus Episcopis et universo Clero eligatur, expetente Senatu et populo qui ordinandus est") (nowość)

Msgr. Giovanni Volpi, Biskup Arezzo. Posłuszeństwo Papieżowi i katolicy integralni. (Urobić w duchu Chrystusowym duchowieństwo i lud – to najwyższe zadanie Biskupa. Tę prawdę właśnie chciał nam przypomnieć obecnie panujący Papież Pius X, nie tylko w pierwszej Swej Encyklice, lecz jeszcze w Swym przedziwnym upomnieniu do kleru "Haerent animo", by prawda ta była nam zawsze przytomna i ożywiała wszystkie czyny nasze. Jakimże jednak, Czcigodni Bracia, jest ów duch Chrystusowy, który powinien przenikać nasze życie, by każdy z nas mógł powiedzieć z Apostołem: "Żyję już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus" (Galat. II, 20)? Niewątpliwie jest to duch posłuszeństwa... Papież, Czcigodni Bracia, jest kierownikiem naszym nie tylko w dziedzinie dogmatu i moralności, rządu Kościoła i dyscypliny kościelnej, lecz także w dziedzinie interesów religijnych i praw materialnych Kościoła, i we wszystkim w ogóle, co wkracza w sferę sprawiedliwości lub grzechu. Papieżowi więc należy się cześć i posłuszeństwo bezwzględne, bezwarunkowe, bezgraniczne, nie tylko gdy rozkazuje, postanawia, zabrania, gani, potępia, lecz także, gdy po prostu wyraża życzenie; inaczej bowiem nie mogli­byśmy powiedzieć w całej prawdzie: "Ja, co się Mu podoba, zawżdy czynię"... Dlatego też, podczas gdy nieprzyjaciele integralności doktryny, karności i praktykowania katolicyzmu w życiu publicznym uważają za niezbędną dla katolika samą tylko istotę tego, co należy da wiary, – katolicy, wierni dyrektywom Kościoła i świadomi dążności współczesnej do umniejszania atrybucji Władzy kościelnej w stosunku do jednostek i społeczeństwa, postąpili słusznie, wyrażając przymiotnikiem "integralny" przekonania swoje i swe katolickie Credo bez zastrzeżeń... Przejdźmy teraz do praktyki. Wiemy, że Papież nie chce stowarzyszeń awyznaniowych: i Wy więc również miejcie je w nienawiści i zachęcajcie wiernych, by im nie dawali swego imienia!) (nowość)

Ks. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy (uzupełniono)

Ks. Alfons Maria Liguori, Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy... Warunki i przedmiot modlitwy. (Zaprawdę, zaprawdę mówię wam, o cokolwiek poprosicie Ojca w imię moje, da wam (Jan 16, 23). Obiecuje zatem Pan Jezus, że o cokolwiek poprosimy Ojca w Jego imię, wszystko otrzymamy; ale trzeba zrozumieć, o ile prosić będziemy, zachowując należne warunki. Św. Jakub mówi, że wielu się modli a jednak nic nie otrzymują, bo się źle modlą: Prosicie a nie otrzymujecie, bo źle prosicie (4, 3). Stąd św. Bazyli nawiązując do powyższych słów apostoła, pisze: Dlatego czasem nie otrzymujesz, choć prosisz, boś się źle modlił, tzn. albo z małą wiarą lub małą ufnością, albo z małym pragnieniem być wysłuchanym, alboś prosił o to, co ci nie jest potrzebne do zbawienia, albo niewytrwale. Św. Tomasz sprowadza dlatego do czterech warunki potrzebne do tego, by modlitwa osiągnęła swój skutek, a mianowicie, że trzeba się modlić 1) za siebie, 2) o rzeczy potrzebne do zbawienia, 3) pobożnie, 4) wytrwale. Pierwszym zatem warunkiem modlitwy jest, by ją zanosić za siebie. Doktor Anielski bowiem uważa, że człowiek nie może uprosić dla innych życia wiecznego z tytułu sprawiedliwości (ex condigno), a zatem i łask, potrzebnych do tego. Jak mówi – obietnicę dał Pan nie dla innych, lecz tylko dla tych, co się modlą: Da wam. Lecz mimo to wielu teologów utrzymuje co innego, a opierają się na powadze św. Bazylego, który uczy, że modlitwa na mocy obietnicy Bożej osiąga niechybnie swój skutek, chociaż się ją zanosi za innych, byle ci nie stawiali jej wprost przeszkody) (nowość)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Matka Boża. (Miłość, jaką Chrystus kochał Maryję, rozrosła się wspaniale w chrześcijańskim Kościele. Kult Maryi jest jednym z najpiękniejszych kwiatów tej miłości; jest on szczytną daniną kultu winnego Jezusowi Chrystusowi. Aby tak uczcić Maryję, trzeba głęboko wierzyć w Bóstwo Chrystusa. Czcimy Maryję, ponieważ czcimy wszystkie rzeczy w tej mierze, w jakiej je Bóg uczcił. To, co Bóg kocha i ceni, my również kochamy i cenimy. Maryja dlatego zajmuje tak dostojne miejsce w Kościele, ponieważ Bóg wyniósł Ją tak wysoko. Czcimy Maryję, bo jest dla nas wzorem wszystkich cnót, prowadzących do Boga. Uczy nas pokory, bojaźni Bożej, ufności w Bogu, szacunku, czystości serca, a w szczególności – wiary, która uświęca. O Maryi czytamy: "Błogosławionaś, któraś uwierzyła" (Łk. 1, 45). Widzi Ona na swoich rękach słabe, płaczące dziecię, lecz wierzy, że ono jest Tym, któremu aniołowie niebiescy są posłuszni; widzi dziecię ubogie, lecz uznaje w nim oczyma wiary Tego, do którego cały świat należy... Czcimy Maryję przez to, że Ją prosimy o Jej macierzyńskie wstawiennictwo u Boga, a czynimy to dlatego, że mamy ufność w Bogu... Kto tylko zastanowi się nad tym, jak ważne stanowisko zajmuje Maryja w wielkim dziele zbawienia, ten zrozumie, dlaczego Chrystus jest gotów do udzielania nam łask na Jej prośby) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Bractwo Różańca świętego arką zbawienia. (Pewien mąż świątobliwy – opowiada Błogosławiony Alan z Zakonu Kaznodziejskiego – będąc w zachwyceniu usłyszał ze wszystkich stron świata groźne wołanie: "Zemsty, zemsty, zemsty nad mieszkańcami ziemi". Po tych słowach widział jak straszne ogniste rzeki wylały się z nieba na ziemię i pochłonęły w jednej chwili niezliczoną ilość ludzi. Wtem zstąpiła z nieba ozdobiona gwiazdami, otoczona białymi skrzydłami arka takiej wielkości, że niezliczone mnóstwo mogło się w niej pomieścić. Spostrzegł następnie z jednego i z drugiego boku okrętu, również i na pokładzie po 50 mężów, którzy, wylewając za pomocą naczyń wodę, gasili ten straszny pożar. Na przodzie okrętu siedziała Pani dziwnej piękności, którą wraz z okrętem otaczała tęcza. Wołała Ona: "Biedni synowie ludzcy, uciekajcie się do mnie, byście nie zginęli w tym potopie; a jak niegdyś świat od potopu grzechów uwolniło pozdrowienie Anielskie, tak i dziś przez to pozdrowienie do mnie przyjdźcie". Wtedy wszyscy, którzy odmawiali to pozdrowienie, znaleźli miejsce schronienia. Po krótkiej bowiem chwili zobaczył ów mąż pobożny miasto dziwnej wielkości, uzbrojone 150 wieżami, w którym przebywali czciciele różańca wolni od pożaru świata. Następnie powiedziała owa łaskawa Pani: "Jak wszyscy ci, którzy wzgardzili arką Noego, poginęli: tak wszyscy ci, którzy gardzą mną i moim różańcem, zginą w potopie czasów obecnych") (nowość)

Z "Róży Duchownej". Przewaga różańca. (Pewna pani lekceważyła sobie różaniec św., który jej św. Dominik polecał. Matka Boska raczyła się jej ukazać i powiedziała: Chcę porównać wszystkie umartwienia, które dotychczas zadawałaś sobie ze zasługami przywiązanymi do odmawiania różańca św. Wnet zjawiła się waga) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak Zbawiciel pytał uczniów co o Nim mówią. (Przyszedłszy Jezus w stronę Cezarei Filipowej, pytał uczniów co o Nim mówią ludzie, a także co oni sami o Nim mniemają. Na to odrzekli Mu niektórzy, że jedni sądzą, że jest Janem Chrzcicielem, a drudzy, że Eliaszem albo jednym z proroków. Co do samych zaś uczniów, Piotr we własnym i w ich imieniu odpowiadając rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. A na to mu Zbawiciel: A Ja tobie powiadam, iżeś ty jest Opoką, a na tej Opoce zbuduję Kościół Mój. I wtedy dał i jemu samemu i jego następcom klucze królestwa niebieskiego, z władzą związywania i rozwiązywania wszystkiego na ziemi, to jest rządzenia całym Kościołem) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Qualiter Dominus quaesivit a discipulis quid diceretur de eo. (Veniens Dominus Jesus in partes Caesareae Philippi, quaesivit a discipulis, quid diceretur de ipso, et etiam quid inde ipsi sentirent, et de aliis. Quidam responderunt et dicebant: Alii, etc. De se autem dixit Petrus pro se, et aliis: Tu es Christus filius Dei vivi. Dominus ad eum: Tu es Petrus, et super hanc, etc. Et tunc dedit ei pro se et successoribus suis, claves ligandi atque solvendi super terram) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm... O pięciu przykazaniach kościelnych.
 (1. P. Czy obowiązani są chrześcijanie zachowywać inne przykazania oprócz przykazań Boskich? O. Oprócz przykazań Boskich obowiązani są chrześcijanie zachowywać także przykazania kościelne... 5. P. Jak obowiązują nas przykazania kościelne? O. Przykazania kościelne obowiązują nas pod grzechem ciężkim, bo Jezus Chrystus powiedział: "Kto by nie słuchał Kościoła, niech ci będzie jako poganin i celnik" (Mt. XVIII, 17). Upomnienie: Wypełniaj zawsze pokornie i sumiennie przykazania i przepisy Kościoła, aby cię kiedyś Jezus Chrystus uznał za pobożną owieczkę swej trzody, którą paść polecił Piotrowi i jego następcom) (nowość)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy i o szczęściu serca umierającego sobie samemu, aby żyło Bogu (uzupełniono)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. O spokoju duszy... Główne rady dla dobrego odprawiania modlitwy wnętrznej, i odnoszenia z niej pożytków, jakich Bóg wymaga. (Są pewne rzeczy, które zachować potrzeba przed modlitwą, inne w czasie jej odprawiania, a jeszcze inne po jej odprawieniu. Przed modlitwą wnętrzną. 1. Należy przysposabiać się do niej przez unikanie grzechu i czystość serca, przez skupienie wnętrzne i powierzchowne; i przez czystą intencję szukania w niej jedynie chwały Boga i naszego postępu w cnocie. 2. Potrzeba przysposobić przedmiot rozmyślania i w tym celu odczytać go, lub słuchać uważnie czytanego z wieczora, a od rana przeprowadzać go w umyśle swoim; nadto, należy szczególniej przewidzieć co głównie w Bogu i w Panu naszym rozważać będziemy, niemniej i powinności, jakie względem Niego w punkcie pierwszym wykonać mamy; uwagi, zastanowienia i prośby, jakie uczynimy w drugim, i postanowienia jakie powziąć wypadnie w trzecim) (nowość)

Tomasz a Kempis.
De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis.
O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 46. De confidentia in Deo habenda, quando insurgunt verborum jacula. O pokładaniu ufności w Bogu, gdy potwarz miota na nas pociski swoje. (Świadectwo ludzi często mylnym bywa, lecz mój sąd jest prawdziwy, trwać będzie i nic go nie wzruszy. Często bywa skryty i mało komu we wszystkim jest jawny: wszakże nigdy nie błądzi, ani błądzić może, chociaż w oczach ludzi bezrozumnych niesprawiedliwym się zdaje. Do mnie więc po wszelki sąd odwoływać się należy, nie zaś polegać na własnym rozumieniu. Nie zafrasuje sprawiedliwego, cokolwiek nań przypadnie od Boga. Chociażby przeciwko niemu niesprawiedliwe sądy miotano, mało dbać będzie. Ani też marnie cieszyć się będzie, jeśli go drudzy sprawiedliwie bronią. Albowiem myśli o tym, że ja jestem, który badam serca i wnętrzności, który nie sadzę podług twarzy i pozorów ludzkich. Często bowiem to, co podług ludzkiego sądu zdaje się być chwalebnym, jest występnym w oczach moich) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 46. De confidentia in Deo habenda, quando insurgunt verborum iacula. (Testimonium hominum saepe fallit; meum iudicium verum est, stabit, et non subvertetur. Latet plerumque et paucis ad singula patet; numquam tamen errat, nec errare potest, etiam si oculis insipientium non rectum videatur. Ad me ergo currendum est in omni iudicio, nec proprio innitendum arbitrio. Iustus enim non conturbabitur, quidquid a Deo ei acciderit. Etiam si iniuste aliquid contra eum prolatum fuerit, non multum curabit. Sed nec vane exultabit, si per alios rationabiliter excusetur. Pensat namque, quia ego sum scrutans corda et renes, qui non iudico secundum faciem et humanam apparentiam. Nam saepe in oculis meis reperitur culpabile, quod hominum iudicio creditur laudabile... Certissime constat quod in comparatione dolorum et obprobriorum Christi: nullius ponderis sunt angustiae tuae quas pateris. Bonum est ergo tibi, hic oculum frequenter habere; et in dolorosa passione Christi solacium quaerere) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causa amoris. (Utrum bonum sit sola causa amoris. Co. – Cum cuique bonum sit id quod sibi connaturale et proportionatum est, amoris causam necesse est ipsum bonum esse) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXLIV. Exaltabo te Deus meus rex. (Jest to pieśń chwały i dziękczynienia, którą Dawid składa Bogu w ofierze za doznane tylokrotnie dobrodziejstwa w życiu swoim; oraz jest wyrazem ufności niezłomnej w pomoc i wsparcie, jakiego nieraz doświadczył od Boga w różnych dolegliwościach życia swego) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXLV. Lauda anima mea Dominum. (Psalmista wychwalając Boga uczy nas, iż nie powinniśmy nadziei pokładać w możnych tego świata, lecz jedynie w Bogu, który wierny jest w obietnicach swoich, broni pokrzywdzonych itd. a nadto wiecznie królować będzie) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm CXLVI. Laudate Dominum, quoniam bonus est psalmus. (W tym psalmie wzywa psalmista lud, aby chwalił Pana, który Izraelitów zgromadził z niewoli babilońskiej i miasto święte odbudować im dozwolił. Dalej opisuje wszechmocność i dobroć Boską, która wszystkim rządzi i wszystko utrzymuje) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(27 grudnia 2014)
Sanctus Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi. (Parisiis 1868)
Święty Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła.
Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty. (Kraków 1879)
O. Artur Vermeersch SI, Profesor Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego.
 Katechizm małżeństwa chrześcijańskiego według encykliki "Casti connubii"
Abp Antoni Julian Nowowiejski, Biskup Płocki. 
O liberalizmie, czyli fałszywej wolności
Bp Donald J. Sanborn. Amoralny synod modernistycznych biskupów (2014) - produkt doktrynalnego liberalizmu Vaticanum II (PDF)
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Życie sakramentalne Kościoła w dobie modernistycznej apostazji ( PDF )
Ks. Jan Badeni SI.
 Św. Cyryl Biskup Aleksandryjski i walka o Bóstwo Chrystusowe w V wieku ( PDF
Ks. Zygmunt Łoziński, Biskup Piński. Królowa Korony Polskiej
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny
Św. Franciszek z Asyżu. De vera et perfecta laetitia. O prawdziwej i doskonałej radości.

(30 listopada 2014)
Ks. Dr Aleksander Żychliński. Tajemnica katolicyzmu
Ks. Antoni Nojszewski, Profesor liturgii w Seminarium lubelskim. Liturgia rzymska
P. Christianus Pesch SI. Compendium Theologiae dogmaticae
Biblia Łacińsko-Polska, czyli Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, podług tekstu łacińskiego Wulgaty i przekładu polskiego ks. Jakuba Wujka SI z komentarzem Menochiusza SI przełożonym na język polski
Ks. Kevin Vaillancourt. 
Obalanie mitu. Novus Ordo to nie to samo, co Msza Trydencka. (Część II)
Bp Michał Nowodworski. Ksiądz Karol Surowiecki
Ks. A. Kraetzig SI. Janssen i historia reformacji

(31 października 2014)
Ks. Profesor Franciszek Spirago. Nauka o Sakramencie Małżeństwa
Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )
Ecclesiae Magisterium. Urbanus Papa VIII, Benedictus Papa XIV.
 Professio Fidei Orientalibus praescripta ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn.
 Bergoglio o (nie)istnieniu Boga ( PDF )
Ks. Benedict Hughes.
 Franciszek okazuje względy dla ruchu charyzmatycznego
Synod Zamojski (1720). Forma profesji Wiary
Księża poznańscy. Rusin, Moskal i Polak, czyli Kościół unicki a Schizma ( PDF )
René Bazin. 
Papież Pius X. Modernizm
Ks. Piotr Ximenes. 
Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku

(30 września 2014)
Ks. Władysław Szczepański SI. Nowy Indeks książek zakazanych oraz jego uzasadnienie, dzieje i nowe prawo
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Cześć ku Najświętszej Maryi Pannie katolicką odpowiedzią na niepokoje współczesnego świata (PDF)
Bp Donald J. Sanborn.
 Nasz katolicki apostolat, Dziesięć rad Bergoglio i "Requiem" dla protestanckiego heretyka
Bp Donald J. Sanborn. Cnoty nadprzyrodzone. Kazanie wygłoszone 31. 08. 2014 r. w Krakowie ( PDF )
Ks. Andrzej Macko. 
Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

(28 sierpnia 2014)
Pisma mężów Apostolskich, Klemensa Rzymskiego, Ignacego i Polikarpa biskupów, przy tym Dzieje męczeństwa dwóch ostatnich i List do Diogneta. Z oryginału greckiego przełożył i uwagi przydał biskup Kacper Borowski
Ks. Rama P. Coomaraswamy. Ruch zielonoświątkowy: przejawem i uzewnętrznieniem "nowego kościoła"
Henryk Hello. 
Syllabus w wieku XX
Ks. Jakub Balmes.
Katolicyzm i protestantyzm w stosunku do cywilizacji europejskiej

(27 lipca 2014)
P. Vitus a Bussum OFMCap. De spiritualitate franciscana. Aliqua capita fundamentalia
Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie pierwsze)
O. Maria Augustinus Bellouard OP.
 Odpowiedzi Chrystusa na pytania ludzi
Ks. Franciszek Radecki CMRI.
 Inspiratorzy, architekci Vaticanum II. Część III: Wilki gotowe do ataku
Bp Oliver Oravec.
Prawda o Kościele. Żydzi
Ks. Antoni Langer SI. 
Pojęcie o Bogu w chrześcijaństwie i u filozofów

(22 czerwca 2014)
Ks. Władysław Budzik. Wybór z Pisma świętego. Stare i Nowe Przymierze
Ks. Karol Żelazowski. Bądźcie doskonałymi. (Na podstawie dzieła Scaramelli'ego pod tytułem "Direttorio ascetico")
Ks. Benedict Hughes CMRI. Neopapież - fałszywy papież
Bp Donald J. Sanborn. Katolickie seminarium duchowne, FSSPX i "kanonizacje" pseudopapieży
Bp Jan Piotr Camus.
Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy)

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek  ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2015

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!