Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Per paucam instructionem intellectus, in scientiis praesertim divinis, causantur nonnumquam errores, in eis, qui se totos devotioni tradiderunt,

dum voluerunt plus sapere, quam sibi satis erat". (Ioannes Gerson)

-------------------

"Umysł niedouczony, zwłaszcza w rzeczach boskich, popada niekiedy w błędy, szczególnie gdy chodzi o ludzi oddanych całkowicie pobożności,
skoro zechcą mędrkować ponad miarę".
(Jan Gerson)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 70. Luty 2016 (nowość)

Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Kilka uwag o sumieniu i wykład psalmu "Miserere" ( PDF )

Ks. Antoni Chmielowski. Rozmyślania o pokucie i jej warunkach

Ks. Franciszek Bączkowicz CM. Posty obowiązujące ( PDF )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (2 LUTEGO 2016)

Ks. Antoni Krechowiecki. Errata historii co do Papiestwa w kolei wszystkich wieków. Studium krytyczne ( PDF ) (uzupełniono)

Ks. Antoni Krechowiecki. Errata historii co do Papiestwa... III. Monoteleci (jednowolcy). - Honoriusz I Papież, VI-ty Sobór powszechny. ( PDF ) (Twórcą i głową monoteletyzmu był Sergiusz biskup, patriarcha Bizantyński. Konstantynopol, ów "nowy Rzym", jak się sam dumnie nazywał, posiadał ten jakby smutny szatański przywilej, iż rodził lub przynajmniej krzewił wszystkie herezje, podczas gdy Rzym stary, Papieski miał Boży przywilej i posłannictwo pokonywać je i potępiać. Tak Euzebiusz Konstantynopolitański, przedtem Nikomedyjski, zaszczepi i wkorzeni tam wielką herezję Ariusza, by ją następnie ludom barbarzyńskim przekazać. Macedoniusz, biskup Konstantynopola stworzy nowy błąd przeciw Bóstwu Ducha Świętego. Nestoriusz Konstantynopolitański patriarcha podzieli Chrystusa na dwie osoby. Eutyches, archimandryta z Konstantynopola, stworzy herezję monofizytów, jedną tylko naturę w Zbawicielu świata uznając. – Teraz Sergiusz, nowy patriarcha Konstantynopolitański, wskrzesi błąd jego głosząc tylko jedną wolę w Chrystusie i stając się tym ojcem monoteletyzmu. Że zaś Rzym, w imię najwyższej powszechnie uznanej powagi, wszystkie błędy uprzednie pokonywał, piętnował, wyklinał, Konstantynopol, w imię zawiści i fałszu, zechce go teraz wciągnąć w błędną sieć swoją i piętnem herezji zaznaczyć... Na Stolicy Apostolskiej zasiadał podówczas Honoriusz I Papież, wybrany d. 1 maja 626 r. po śmierci Bonifacego V... Honoriusz postawiony został u steru Kościoła, w chwili, gdy stan świata nie zapowiadał jeszcze bliskich a groźnych niebezpieczeństw, które już lata jego panowania nawiedzić miały. Zdobycze islamu, dokonywane zrazu w Arabii, jakkolwiek już zbliżały się do Jeruzalem i wielu miast Syrii, nie obudzały powszechnej trwogi; zdawało się, iż zwycięski nad Persami miecz Herakliusza ukróci je snadnie, poskramiając te niezbyt liczne podówczas hordy Arabów. Zachód przedstawiał pocieszający widok wielkiego ruchu ludów ku prawdziwej wierze. Ludy niedawno jeszcze barbarzyńskie, jak Gotowie w Hiszpanii, Frankowie w Galii, Anglo-Sasi w Bretanii, widziały królów swoich i biskupów wspólnie a szczerze pracujących w celu ustalenia obyczajów i prawodawstwa chrześcijańskiego. Nowy Papież skrzętnie popierał zbawienne te prace, usiłując ze swej strony, powagą swoją przyczyniać się do zacierania wszelkich śladów niesnasek, religijnych sporów, mącących harmonię Kościoła na Zachodzie... Słowem wszystko zapowiadało świetny, pełen zasługi i chwały pontyfikat, gdy oto nowa herezja zakłóciła te błogie nadzieje, rzucając nawet na pamięć Honoriusza pewien cień jakby, w którym nieprzyjaciele Kościoła srogą plamę dlań upatrzeć chcieli... Wszelki Sobór o tyle tylko obowiązującym jest i nieomylnym w ustawach swoich, o tyle prawowicie w Duchu Świętym działa, o ile ojcowie jego złączeni są ściśle z Papieżem jako widomą głową Kościoła, centrem jedności i wiary, wspólnym wszystkich chrześcijan mistrzem i ojcem. A przeciwnie, żadna uchwała biskupów bądź rozproszonych po świecie, bądź zgromadzonych na soborze powszechnym, nie ma mocy niewzruszonej ni nieomylnego charakteru, jeśli wydana jest wbrew myśli i bez potwierdzenia Stolicy Apostolskiej, gdyż braknie jej natenczas asystencji Ducha Świętego którą Chrystus Pan zapewnił Kościołowi połączonemu z Papieżem głową swoją widomą, nie zaś działającemu odrębnie i odszczepionemu od niej) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Bergoglio podważa dogmat przeistoczenia i potępia katolicki "fundamentalizm". ( PDF ) (Bergoglio... zredukował katolicką doktrynę transsubstancjacji do zwykłego teologicznego objaśnienia. Zasadniczo to stwierdza: luteranie wierzą w rzeczywistą obecność Chrystusa w Eucharystii, tak jak i katolicy. Cała reszta – czyli to co dzieli luteran i katolików w tej sprawie – to jedynie objaśnienia teologów... Katolicka doktryna jest jasna. Przeistoczenie nie jest jakimś objaśnieniem teologów, lecz częścią świętego kanonu zdefiniowanych dogmatów rzymskokatolickiego Kościoła. Ponadto zostało zdefiniowane, że luterańskie objaśnienie Świętej Eucharystii nie tylko, że nie jest alternatywną teorią, ale jest herezją. A zatem, Bergoglio po raz kolejny okazuje się być heretykiem, redukując dogmat do kategorii teologicznej opinii dopuszczającej inne, sprzeczne objaśnienia) (nowość)

Petrus. Podsumowanie 40 lat lefebryzmu! ( PDF ) (Czterdzieści lat. Dnia 21 listopada 2014 minęło dokładnie czterdzieści lat, jak abp Lefebvre opublikował swoją słynną deklarację. Jean Madiran w Itinéraires posunął się do określenia jej mianem "karty-deklaracji Kościoła wojującego". W rzeczywistości jest ona głównym aktem założycielskim lefebryzmu i wszystkich tych, którzy, powołując się na założyciela Ecône, jeszcze i dziś całkowicie się z tą deklaracją utożsamiają... Widzimy, że Bractwo Św. Piusa X (FSSPX) historycznie posłużyło jedynie do skanalizowania i zneutralizowania katolickiego oporu wobec Vaticanum II i obrzydliwych reform, z niego wypływających... Co winni zrobić ci, którzy chcą pozostać w pełni katolikami w obecnych ciemnościach? Modlić się, uświęcać, zachowywać wiarę w całej jej integralności, mieć jasne spojrzenie na modernistyczną herezję i oszustwo lefebryzmu. Podsumowując, kościół soborowy nie jest Kościołem katolickim, okupanci Stolicy św. Piotra począwszy od Jana XXIII nie są namiestnikami Chrystusa, arcybiskup Lefebvre nie jest wybawcą tradycji, lecz jej grabarzem) (nowość)

P. J. Berthier MS. Sententiae et exempla biblica ex Vetere et Novo Testamento excerpta et ordinata. ("Scripturarum attende lectioni et doctrinae, insta in illis (1 Tim 4, 13 16). Scripturam Sacram, verbis Hieronimi utor, die noctuque sic mente revolvas, ut tenenti codicem somnus obrepat, et cedentem faciem pagina sancta suscipiat (Ad Eustoch.). Hoc enim faciens, et teipsum salvum facies, et eos, qui te audiunt (1 Tim 4, 16). Omnis quippe Scriptura divinitus inspirata utilis est ad docendum, ad arguendum, ad corripiendum, ad erudiendum in iustitia: ut perfectus sit homo Dei, ad omne opus bonum instructus (2 Tim 3, 16 17)". – p. 3) (nowość, djvu)

Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. Pismo święte wybrane z Ksiąg Starego i Nowego Zakonu. ("Na początku stworzył Bóg niebiosa i ziemię; ale ziemia była próżna i niewykształcona, ciemności były nad głębokością, a duch Boży unosił się nad wodami. Bóg rzekł: «Niech się stanie światłość!» i światłość stała się. I ujrzał Bóg, że była dobra, i rozdzielił ją od ciemności; nazwał światłość dniem, a ciemności nocą, i stał się poranek i wieczór, dzień jeden". – s. 7) (nowość, djvu)

Ks. M. Noel. Nowy wykład katechizmu z ambony. ("Jeden jest tylko Bóg, jeden Najwyższy Pan nieba i ziemi; kto by utrzymywał, że więcej jest bogów, ten uwłaczałby Najwyższemu Majestatowi. Czymże są w samej rzeczy wszyscy królowie i monarchowie ziemi? Są oni tym, czym i inni ludzie, to jest prochem i popiołem, a mają tyle tylko władzy, ile im Bóg użycza, a najszczytniejszym dla nich tytułem jest tytuł sług Bożych". – Tom III, s. 322) (uzupełniono, djvu)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... O Żywocie wiecznym i chwale Niebieskiej. (Apostołowie święci Skład swój albo Credo, w którym się dwanaście zawiera najgłówniejszych wiary naszej artykułów, na Żywota wiecznego wyznaniu zakończyli, a to częścią dlatego, że po zmartwychwstaniu ciał już nic innego prócz zapłaty żywota wiecznego oczekiwać nie zostaje, częścią też, aby owa doskonała i we wszystkie dobra obfitująca szczęśliwość zawsze nam przed oczyma zostawała, abyśmy ustawicznie przypominali sobie, że ojczyzna prawdziwa nasza nie tu jest na tym świecie, ale górna owa Niebieska, ta jest naszym wiecznym błogosławieństwem, mieszkaniem, dziedzictwem i najprawdziwszym uszczęśliwieniem. O tej tedy niebieskiej Ojczyźnie najwięcej myśleć, mówić, o tej osiągnienie najusilniej starać się nam należy... Lecz nie tylko dusza tak niepojętą chwałą uwielbiona i uszczęśliwiona będzie, ale też i ciało, które jej wiernym towarzyszem w pracy około zbawienia było, tęż samą odbierze nagrodę, jako mówi Dawid: Cor meum et caro mea exultaverunt in Deum vivum. Ciało to bowiem nasze, lubo tak jest ciężkie, słabe i ułomne, jednak swego czasu podobnymiż duszy nadane będzie darami i przymiotami. Tak ciało prędko w jednym oka mgnieniu przenikać i zwiedzać miejsca najodleglejsze będzie, równie jako i dusza, tak żadnym już boleściom i chorobom ani zepsuciu nie będzie podpadało na wieki, tak świetnym i ozdobnym będzie ciało, jako i dusza. Jako mówi o tym samym Chrystus: Będą jaśnieć sprawiedliwi jako słońce. Jeśli tedy w Niebie, gdzie taka jest niepojęta światłość, każdy z Świętych jaśnieć jak słońce będzie, jakąż by nam w ciemnościach świata tego jasność przyniósł, gdyby który z Świętych do nas na ziemię zstąpił? Słowem mówiąc: jako błogosławieństwo duszy na tym zawisło, że chwały Bogu właściwej jest uczestniczką; tak ciała ubłogosławienie na tym zasadzać się będzie, że chwały swej duszy stanie się nierozdzielnym towarzyszem. O jakże wielkie natenczas serca naszego w dobrach tych zanurzonego będzie uszczęśliwienie! O w jak niezgruntowanym morzu wszelkich pociech i słodyczy pływać będzie na wieki dusza człowieka! Nie tylko ze wszech miar ubłogosławioną zostanie, ale jako Pismo święte mówi, samym będzie weselem i ubłogosławieniem. Ponam te in gaudium... Lecz abyście się jeszcze lepiej do tych zachęcili rozkoszy, i lepiej poznali godność onych, pilnie przypatrzcie się tych stworzonych rzeczy na świecie ozdobom, abyście łatwiej niebieskie pojąć i rozumieć mogli. Ten albowiem między innymi przedniejszy był koniec, dla którego tak pięknymi i tak wielorakimi Bóg ziemię naszą ubogacił dobrami, abyśmy po nich niby po drabinie jakiej do znajomości tych dóbr, które nam w Niebie zgotował, przychodzili. Słońce bowiem cały świat oświecające i ożywiające, księżyc i gwiazdy, i wszystkie inne ozdobne na świecie rzeczy, dają nam poznawać, jakowa tam światłość i ozdoba z Boga na Świętych spływać musi, jak wielce zdobi ich i uwesela. Ziemia we wnętrznościach swoich złoto, srebro, inne wszystkie metale i drogie kamienie zachowująca, tak obszerne lasy i pola w sobie mająca, tak rozmaite z siebie zwierząt, ptactwa, drzew rodzaje wydawająca, jest jakoby niewyraźnym obrazem owych obfitości bogactw i chwały, które w Niebie znajdują się. Jako albowiem z cienia wieży dochodzimy onej wysokości, tak z tych doczesnych bogactw wiecznych owych zacności i wielkości niezmierzonych dochodzimy istoty) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne. Niedziela Mięsopustna czyli Sześćdziesiątnica. (Naprzód zważmy, co to jest słowo Boże. Nie tylko bowiem nazywać tak mamy to, co sam Pan Bóg mówił do Adama, Noego, Abrahama, Izaaka, Jakuba i Mojżesza; ani tylko to, co Syn Jego, Pan nasz Jezus Chrystus, obcując z ludźmi na tej ziemi, opowiadać raczył; ale i to wszystko, cokolwiek Duch Święty przez proroków, a potem przez Apostołów, przez sobory czyli zgromadzenia biskupów i przez prawowitych pasterzów rzymskich, następców Piotra św., aż do skończenia świata nam oznajmuje i oznajmować będzie. Albowiem Zbawiciel tak mówił do Apostołów: Nie wy jesteście, którzy mówicie, ale Duch Ojca waszego, który mówi w was (Mt. X, 20). Kto was słucha, mnie słucha (Łk. X, 16). Jeszcze wam wiele mam mówić, ale teraz znieść nie możecie. Lecz gdy przyjdzie On Duch prawdy, nauczy was wszelkiej prawdy (Jan XVI, 12-13). Aby zaś kto nie rozumiał, że powyższe obietnice samym tylko Apostołom, a nie całemu Kościołowi były dane, Zbawiciel raczył dołożyć: A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt. XXVIII, 20). I o Kościele swoim powiedział jeszcze, iż bramy piekielne, to jest grzechy, fałsze i błędy (bo te są bramy, wiodące do piekła), nie zwyciężą go (Mt. XVI, 18), a to dlatego, iż On sam w nim ustawicznie przebywa, rządzi nim i kieruje przez Ducha swego Świętego, wiodąc go do wszelakiej prawdy. Stąd i Paweł św. Apostoł nazywa Kościół katolicki filarem i utwierdzeniem prawdy (I Tym. III, 15). Z tego, co wyżej powiedziano, wynika, że słowo Boże jest nie tylko to, co mamy zapisane w Piśmie świętym Starego i Nowego Testamentu, ale i to wszystko, cokolwiek Apostołowie żywym słowem uczyli, co swym następcom podali, co potem na soborach zgodnie ustanowili biskupi wraz z papieżem, albo co sam papież, jako najwyższy i nieomylny nauczyciel całego Kościoła, wszystkim wiernym ogłasza; jednym słowem, cokolwiek od czasów apostolskich aż do naszych utrzymywał, czego uczył i co zachował Kościół Chrystusowy) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De fide. (Fidem debemus 1. diligentissime servare et custodire. a) Est enim thesaurus pretiosissimus, siquidem radix et fundamentum est omnis verae iustitiae, Dei notitiam nobis communicat, de maximis et gravissimis quaestionibus securissimam praebet instructionem, tutissimam exhibet agendi normam, roborat in tentationibus, consolatur in tribulationibus, Deo nos coniungit eiusque gratiae nos reddit participes, tot tantaque subministrat gaudia, viam ad coelum recludit) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Deus super omnia diligendus. (Diligis Deum 1. ex tota mente (intellectu), a) si per fidem intellectum plene Dei veracitati subicis; b) si quam saepissime Deum recogitas; c) si eius perfectiones, beneficia, mandata studendo et meditando plenius in dies cognoscere satagis) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De incarnatione. (In incarnationis mysterio 1. Dei Filius a) Patri aequalis in maiestate, scientia, potentia – factus est homo, non angelus, immo parvulus inopsque infans; b) ut nos homines viles et ad statum bestiarum pene prolapsi – fieremus filii Dei, eius vitam participantes, similitudinem gerentes, heredes) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Nomen Iesu. (Nomen Iesu est nomen 1. plenum maiestate. a) Considera eius originem – a Patre est electum, ab angelo nuntiatum, a Maria et Ioseph impositum; significationem – commonefacit nos divinae maiestatis ac sanctitatis, peccati foeditatis, satisfactionis pro eo requisitae; gestatorem – qui est Dei Filius, Sanctus Sanctorum, Salvator mundi. b) Ideo est venerandum scl. cavendum ab eius abusu, semper reverenter ac devote pronuntiandum) (nowość)

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej (uzupełniono)

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej. Napaść na klasztor zakonnic. (Trąby i piszczałki już o świcie dawały pobudkę do wyruszenia przeciw klasztorowi Seelbronn, rokoszanie, po największej części ubrani zupełnie, przeleżeli na ziemi noc całą. Bo suknie ich służyły za skrzynie, w których chowali to wszystko, czego, oczyszczając kościoły i klasztory z błota papiestwa, nie zniszczyli, ale owszem uznali za godne poszanowania. Dlatego nigdy nie rozłączali się ze zdobyczą. Na pierwszy odgłos trąb cały oddział był gotowy do pochodu. Na czele postępował poważnie Jan Knopf, trzymając w ręku żelazem okutą maczugę, którą nazwał różdżką Aarona, a którą rozbijał drzwi klasztorne i zabijał bezbożnych Moabitów. Za nim szło około 1000 chłopów uzbrojonych tylko w siekiery i topory, bo nie spodziewali się w klasztorze bezbronnych zakonnic oporu. Przy odgłosie dzikiej muzyki opuścili obóz, wyszydzając tych, którzy z bojaźni przed naczelnym wodzem, nie zgadzającym się na zniszczenie klasztoru, w napaści nie chcieli mieć udziału. Skoro tylko opuścili obóz, ucichła muzyka, a podzieleni na kilka oddziałów, biegli chciwi krwi i łupu przez bory do bezbronnego klasztoru zakonnic) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O sakramencie małżeństwa. (1. P. Co jest sakrament małżeństwa? O. Sakrament małżeństwa jest tym sakramentem, w którym dwie chrześcijańskie osoby wolne, mężczyzna i niewiasta, zaślubiają się według praw Kościoła i otrzymują od Boga łaskę, aby obowiązki swego stanu wypełniały wiernie aż do śmierci. 2. P. Skąd wiemy, że małżeństwo jest sakramentem? O. Wiemy to: 1) z Pisma świętego, które nazywa małżeństwo: "Wielkim sakramentem" (Efez. V, 32); 2) z nieustannej wiary i nauki Kościoła. 3. P. Jakim sposobem przyjmuje się ten sakrament? O. Narzeczeni oświadczają wobec swego proboszcza i dwu świadków, że zawierają małżeństwo, poczym kapłan błogosławi ich związkowi. † 4. P. Które są obowiązki małżonków? O. Małżonkowie powinni: 1) żyć z sobą w zgodzie, miłości i wierności aż do śmierci; 2) zachęcać się wzajemnie do bogobojnego życia; 3) wychowywać wspólnie dzieci swoje w bojaźni Bożej; 4) mąż powinien starać się o wyżywienie i utrzymanie żony; żona powinna być posłuszną mężowi we wszystkim, co dobre jest i uczciwe) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Bukiet kwiatów dla Matki Bożej. (– Już wiosna, kochana babuniu, jasne promienie słońca rozweselają naszą izdebkę. Dobrze byłoby mieć na oknie wazonik wonnej rezedy; a prócz tego jutro pierwszy dzień maja, to miesiąc Maryi, chciałabym bukiet kwiatów Matce Boskiej ofiarować; daj mi, kochana babuniu, trochę pieniędzy na kupienie kwiatów. – Bardzo mi smutno, kochane dziecię, odpowie babunia ze łzami – bardzo mi smutno, że nie mogę spełnić życzenia twego, i nie mogę ci dać pieniędzy na kupienie bukietu kwiatów dla Matki Boskiej, bo ani grosza nie mam; nie mogę dłużej naszej nędzy przed tobą ukrywać... Drżę na samą myśl, co się z nami stanie... Słabe moje ręce nie mogą już na chleb zapracować, a ty pomimo twej ochoty i zręczności do szycia od dawna roboty nie masz. W Paryżu tyle jest ubogich o wsparcie proszących, że ci, którzy nie żebrzą, w zapomnieniu zostają; zresztą tak wiele jest nieszczęśliwych, że i litościwe serca wystarczyć nie mogą; tylko w Opatrzności Bożej cała nasza nadzieja. – Ufajmy Bogu, droga babuniu, Matka Boska nie opuści nas, nie odmówi nam swej opieki; ja z całego serca pracować będę, niewiele nam do utrzymania życia potrzeba i żebyśmy tylko robotę dostały, nie umrzemy z głodu) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. X. O straży nad zmysłami zewnętrznymi. (Ponieważ przez okna zmysłów śmierć wchodzi do duszy, staraj się je oderwać od rzeczy ziemskich, a skierować ku niebieskim i poskramiaj je zwolna nawet w ich naturalnym działaniu, aby się zbytecznie nie przywiązywały do rozkoszy światowych. Zmysły powinny nam służyć, a nie rozkazywać. Przede wszystkim należy opanować zmysł wzroku. Oczy bowiem, spoglądając na wszystkie strony, budzą we wyobraźni przeliczne wyobrażenia, które tworząc w umyśle odpowiednie pojęcia, zasiewają w pożądliwości obfite zarody grzechowe... Słuch jest drzwiami, przez które prawda i mądrość wchodzą do duszy. Otocz tedy uszy swoje czujną strażą, by do wnętrza serca twojego zamiast prawdy nie dostał się błąd, zamiast mądrości głupota. Zamknij je przed obmowami, przed pochlebstwami, przed żartami płochymi i bezużytecznymi gadaninami, w ogóle przed wszystkim, co nie zmierza do postępu duchowego... Użycie wszelkich pachnideł jest znamieniem ludzi zniewieściałych i cuchnących. Stąd brzydź się pachnidłami, a staraj się o to, by twa dusza roztaczała naokoło przyjemną woń cnoty. Smak umartwiaj wstrzemięźliwością i trzeźwością; zmysł dotykania włosiennicą, biczowaniem, twardą pościelą i innymi rodzajami umartwienia. Korzystniejszą jest rzeczą ochraniać ciało udręczeniami, aniżeli pobłażać mu i dogadzać, a przez to i ciało i duszę gubić wiecznie... Kogo zdobi wewnętrznie cnota, ten niewiele zważa na zewnętrzne stroje. Cnota jest sama przez się tak piękną, że nie potrzebuje żadnych wymysłów modniarskich; wszelki tego rodzaju przyczepek odbiera jej naturalną krasę. Zewnętrznie świecić purpurą, a wewnętrznie być pełnym zgnilizny, jest prostym oszustwem. Niektóre osoby zawieszają na sobie łańcuchy, a że to są złote łańcuchy, nie piętnują swych właścicieli mianem niewolników. Inne osoby nie zakuwają się w złote kajdany, lecz dla złota pozwalają sobie kaleczyć własne ciało; przekłuwają sobie uszy, zawieszają kolczyki, które nieraz wcale pokaźny mająteczek reprezentują i tak to, co dawniej było znamieniem hańbiącym, jako oznaka wiecznego niewolnictwa, dziś jest środkiem podsycającym próżność ludzką. Niemało znajdziesz takich, co całymi dniami przy zwierciadle wysiadują i więcej dbają o fryzurę, niż o zbawienie duszy. Do takiego stopnia opanowały świat przewrotne zasady, wymyślone przez ludzi płytkiego rozumu, że to, co by się powinno deptać, używa się za ozdobę) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. X. O panowaniu nad ciałem i zmysłami. Ile wolno ciału pozwolić? Jak oczy trzymać na wodzy?  O zbytku w odzieży. (Ponieważ przez okna zmysłów śmierć do duszy wchodzi, staraj się je od ziemskich rzeczy oderwać, a do niebieskich pociągnąć; odprowadzaj one nieznacznie od zbytecznego zakochania się w sobie, żeby w rozkoszach ziemskiego życia bez pamięci nie zatonęły. Zmysły służyć, nie panować powinny. Oczy najpierwej na wodzy mieć trzeba: bo one jak skoro przedmiot postrzegą, i obraz jego do imaginacji, a stamtąd do duszy prześlą, zasieją w niej wielkich grzechów nasiona, jeżeli mocną strażą obwarowane nie będą... Słuch jest zmysłem nauki, przez który prawda i mądrość, jakby przeze drzwi, do duszy wchodzi. Ogródź więc uszy pilnym baczeniem, ażeby zamiast prawdy, błąd, zamiast mądrości, próżność, nie wcisnęła się w serca twego zakątek. Zamknij je na obmowę, na czcze gadania i plotki, jednym słowem na wszystko, z czego na duszę żaden pożytek nie spłynie... Zmysłowi ludzie, co słuchać uchem duszy nie umieją, wonnościami sztuką zaprawnymi zmysł powonienia pieszczą. Wszelkimi tedy wonnościami wzgardziwszy, staraj się, żeby się od ciebie rozchodziła cnoty i dobrych obyczajów wonność. Nad smakiem panuj przez wstrzemięźliwość i trzeźwość. Dotykanie grubą odzieżą, twardym łożem i innymi surowościami hartuj. Lepiej jest ciało, odmawiając mu wygód, umartwić, niżeli, dogadzając mu we wszystkim, zgubić je razem z duszą na wieki... Kto ma wewnętrzne w duszy zalety, ten się bez powierzchownych obejdzie. Cnota bez obcej krasy jest piękna. Cokolwiek jej dla ozdoby przydasz, nie będzie tak piękne, jak ona. Co po tym, że ktoś białą jak śnieg szatę przywdziewa, kiedy duszę ma jak węgiel czarną? Są niewolnicy, którym się nie tak hańbiącą wydaje niewola, kiedy ich kajdany są złote. Ci uszy sobie kolą, żeby bogate zausznice nosili; a co wprzód było rodzajem kary, teraz się za ozdobę uważa. Niemało jest takich, co godziny całe przy zwierciadle trawią, a więcej ich utrefienie włosów, niż zbawienie duszy, zajmuje. Tak już w skrzywionych głowach wzięły górę fałszywe wyobrażenia, że z tego chluby szukają, co by pod nogi rzucić raczej powinni) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. X. De totius corporis, sensuumque exteriorum moderatione. Quantum corpori indulgendum. Castiganda oculorum licentia. Vestium luxus damnatur. (Quia per sensuum fenestras mors in animam ingreditur; stude illos a terrena vita ad coelestem traducere: eosque sensim abducito a nimia operis, quod exercent, attentione, ne se avidius rerum terrenarum delectationibus immergant. Servire sensus debent, non imperare. Oculorum imprimis castiganda licentia: nam cum celerrime videant, rerumque plurimarum imagines ad phantasiam, et inde ad mentem transmittant; gravium peccatorum semina in appetitu excitant, nisi firma custodia muniantur... Auditus, sensus est disciplinae per quem notio veritatis et sapientiae, quasi per januam, mentem ingreditur. Sepi itaque aures provida circumspectione; ne pro veritate mendacium, pro sapientia stultitia in penetralia cordis irrumpant. Claude illa oblocutionibus; claude susurris, claude nugis et rumoribus, claude otiosis narrationibus; omnique rei, quae nihil ad animae profectum confert... Omnia odoramenta arte confecta effoeminatorum sunt, et male olentium. Ideo, rejecto omni odore, fac ut bonis moribus suavissimam virtutum fragrantiam redoleas. Gustum vero castigabis abstinentia, et sobrietate; Tactum ciliciis, verberibus, duriori strato, aliisque asperitatibus. Satius est corpus affligere, et servare, quam noxiis blanditiis et ipsum et animam perdere in aeternum... Qui habet intus ornamenta virtutum, non quaerit externa. Ostentari virtus sine fuco gaudet: quicquid addideris, minus est illa. Vanus hominum error est, fulgere purpura, mente sordescere. Quidam se catenis onerant; sed quia aureae sunt, infamiam servitutis non metuunt. Aliquos non ligat aurum, sed figit: nam per vulnera infigitur auribus, e quibus saepe patrimonia pendent; et quae olim poenarum nomina, nunc ambitionis sunt. Non paucos videbis inter pectinem et speculum diu occupatos, qui magis solliciti de capitis sui decore sunt, quam de salute. Ita praevaluerunt stultorum hominum depravata judicia, ut se rebus ornari putent, quas calcare deberent) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus DanesInstitutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XIII. De tertio Symboli articulo: id est Incarnatione, Conceptione et Nativitate Jesu Christi. (QUAESTIO 1. Quid credendum proponit tertius articulus: QUI CONCEPTUS EST DE SPIRITU SANCTO, NATUS EX MARIA VIRGINE? R. Continet quod idem ille Dominus, qui jam inde ab aeterno a Deo Patre genitus est sine matre, propter nos homines et propter nostram salutem de coelo descenderit (quod tamen numquam dereliquit) humanamque assumpserit naturam, in qua temporaliter conceptus sit et natus ex illibata Virgine sine patre; ita videlicet operante in ea Spiritus sancti virtute, ut (quod omnem vim intellectus nostri superat,) Verbum Caro fieret, id est, qui ab aeterno Deus erat, in tempore esset homo, et Maria simul Dei Mater esset et Virgo) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O sposobie zachowania się w życiu czynnym pierwszego stopnia. (Po uwagach tyczących się ćwiczeń życia czynnego pierwszego stopnia, i życia wyłącznie bogomyślnego czyli kontemplacyjnego, wypada nam powiedzieć słów parę o sposobie, że się tak wyrażę zewnętrznego zachowania się w tych obydwóch razach. Masz tedy wiedzieć, że życie czynne pierwszego stopnia wymaga pożycia z drugimi, stosunków z bliźnimi, a przeciwnie, do życia wyłącznie bogomyślnego, potrzebnym jest usamotnienie. Dlatego zaś w życiu czynnym pierwszego stopnia w którym chodzi głównie o pozbywanie się wad a ćwiczenie się w cnotach, – potrzebne są stosunki z drugimi, gdyż przez to prędzej i łatwiej dostępuje się tego właśnie celu. Jakoż, żyjąc z drugimi, najłatwiej dopatrujemy wad jakie mamy, i braku cnót, których nam nie dostaje. Następnie, z tego powodu obudza się w nas zbawienny wstyd, i tym żywsze pragnienie poprawy i postępu w cnotach. Tego zaś nie dostępuje się w życiu usamotnionym, gdyż wtedy nie mamy z kim porównywać siebie samych, nikt nas nie upomina: wskutek czego wad naszych nie poznajemy, i ani nam na myśl nie przyjdzie żeby się ich pozbyć) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De modo vivendi in activa vita; item auctoritas Bernardi bona. (Postquam vidimus de exercitio utriusque vitae, scilicet primae partis activae, et etiam contemplativae, et de generibus ipsius contemplativae: restat videre quem modum tenere valeamus, ut in ipsam possimus facilius introduci, et eam efficacius adipisci. Scire ergo debes, quod prima pars activae requirit socialem inter alios conversationem, sicut contemplatio solitudinem. Ideo autem in activa conversandum est inter alios, quia melius et citius quis propositum suum consequetur. Erubescit enim inter alios de vitiis quae habet, et de virtutibus quas non habet, et ideo in utrisque se corrigit: quod in solitudine non contingit, quia in ea nec ipse quandoque perpenderet, nec esset qui corrigeret, nec coram quo erubesceret. Propterea proficit in correctionibus et moribus aliorum, cum est in congregatione: conatur enim vitare defectus, de quibus alii corripiuntur et displicent, et adipisci virtutes, in quibus alii commendantur et placent) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 4. Quod multa bona praestantur devote communicantibus. Bóg zlewa obfite łaski na tych, którzy pobożnie przystępują do Stołu Pańskiego. (Panie, w prostocie serca mojego, w dobrej i stałej wierze, i z rozkazania Twojego, ze czcią i nadzieją przychodzę do Ciebie; i wierzę mocno, że Ty Bóg i człowiek, tu w tym Sakramencie obecny jesteś. Chcesz, abym Cię przyjął, i z Tobą połączył się w miłości? Dlatego wzywam miłosierdzia Twego, i błagam abyś mi dał ku temu szczególną łaskę; iżby serce moje roztajało w Tobie i opływało w miłość Twoją, i abym już żadnych innych pociech nie szukał. Albowiem ten najdostojniejszy i najświętszy Sakrament, jest zbawieniem duszy i ciała, i lekarstwem przeciwko wszelkiej niemocy ducha: on leczy złości moje, on hamuje namiętności moje, on zmniejsza i zwycięża pokusy moje; on większą łaskę wlewa; on cnotę pomnaża, wiarę umacnia, nadzieję pokrzepia, miłość zapala i rozprzestrzenia) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 4. Quod multa bona praestantur devote communicantibus. (Domine, in simplicitate cordis mei, in bona firma fide et in tua iussione ad te cum spe ac reverentia accedo; et vere credo, quia tu praesens es hic in sacramento, Deus et homo. Vis ergo, ut te suscipiam, et me ipsum tibi in caritate uniam. Unde tuam precor clementiam, et specialem ad hoc imploro mihi donari gratiam, ut totus in te liquefiam et amore pereffluam, atque de nulla aliena consolatione amplius me intromittam. Est enim hoc altissimum et dignissimum sacramentum, salus animae et corporis, medicina omnis spiritalis languoris, in quo vitia mea curantur, passiones frenantur, temptationes vincuntur aut minuuntur, gratia maior infunditur, virtus incepta augetur, firmatur fides, spes roboratur, et caritas ignescit ac dilatatur... Iesus est salvator mundi. Ipse est spes piorum, consolatio devotorum, pax mansuetorum, divitiae pauperum, gloria humilium, fortitudo debilium, via errantium, lumen caecorum, baculus claudorum, unctio aridorum, levamen oppressorum, iuvamen tribulatorum et omnium bonorum singulare refugium. Per ipsum habebis accessum ad Patrem, et ab ipso omnis gratia tibi donatur et virtus amplior infunditur) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... In translatione Almae Domus Lauretanae. (Beata autem Virgo propinquissima Christo fuit secundum humanitatem, quia ex ea accepit humanam naturam. Et ideo prae caeteris majorem debuit a Christo gratiae plenitudinem obtinere. In Beata enim Virgine fuit triplex perfectio gratiae. Prima quasi dispositiva per quam reddebatur idonea ad hoc quod esset mater Dei; secunda fuit ex praesentia Filii Dei in ejus utero incarnati; tertia autem est perfectio finis quam habet in gloria. Quod autem secunda perfectio sit potior quam prima et tertia quam secunda, patet per ordinem ad bonum; nam primo, in sua sanctificatione, adepta est gratiam inclinantem eam ad bonum; in conceptione autem Filii Dei, consummata est ejus gratia confirmans eam in bono; in sui vero glorificatione, consummata est ejus gratia perficiens eam in fruitione omnis boni) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... Quod Incarnatio differri non debuerit usque ad finem mundi. (Sicut non fuit conveniens Deum incarnari a principio mundi, ita non fuit conveniens quod incarnatio differretur usque in finem mundi. Quod quidem apparet:... 2° Ex effectu humanae salutis: ut enim dicitur: In potestate dantis est, quando vel quantum velit misereri. Venit ergo, quando et subveniri debere scivit, et gratum futurum beneficium. Cum enim languore quodam humani generis, obsolescere coepisset cognitio Dei inter homines, et mores immutarentur, eligere dignatus est Abraham, in quo forma esset renovatae notitiae Dei et morum. Et cum adhuc reverentia segnior esset, postea per Moysen legem litteris dedit. Et quia eam gentes spreverunt, non se subjicientes ei, neque hi qui acceperunt, eam servaverunt, motus misericordia, Dominus misit Filium suum, qui, data omnibus remissione peccatorum, Deo Patri illos justificatos offerret. Si autem hoc remedium differretur usque in finem mundi, totaliter Dei notitia et reverentia et morum honestas abolita fuisset in terris) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De Christi Incarnationis desiderio. (Sacramentum divinae Incarnationis fuit a sanctis Patribus desideratum. Unde dicitur Aggaei, II, 8. Veniat desideratus cunctis gentibus. Augustinus: Sciebant antiqui sancti Patres Christum esse venturum et omnes qui pie vivebant dicebant: O si me hic inveniat illa nativitas! O si quod credo in scripturis sanctis videam oculis meis! Sunt autem tres causae, propter quas in tantum desiderabant) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... Conveniens fuit quod Filius Dei humanam naturam assumeret ex stirpe Adae. (Sicut Augustinus dicit: poterat Deus hominem aliunde suscipere, non de genere istius Adae, qui suo peccato obligavit genus humanum; sed melius judicavit ut de ipso quod victum fuerat genere assumeret hominem Deus, per quem generis humani vinceret inimicum... In propria venit et sui eum non receperunt. Lux, quamvis praesens in mundo et evidens seu manifesta per effectum, non tamen cognoscebatur a mundo, et ideo venit in propria, ut cognosceretur. Sed ne cum dicit venit intelligeres motum localem hoc modo ut venerit quasi desinens esse ubi prius erat, et incipiens esse ubi prius non erat, dicit in propria, id est in ea quae erant sua, quae ipse fecit. Et venit ubi erat; venit per carnis assumptionem; erat invisibilis, venit ut esset visibilis. In propria, id est in Judaeam, quae quidem speciali modo sua erat, sed melius in mundum ab eo creatum) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De ira secundum se. (Utrum objectum irae sit bonum vel malum. Co. – Cum irae motus in vindictam ut bonum, et in eum de quo vindicta quaeritur ut contrarium et nocivum tendat, ipsam non tantum bonum sed et malum pro objecto respicere dicendum est) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(13 stycznia 2016)

"Przegląd Powszechny". S. M. 
Adolf Hitler i jego program ["Mein Kampf"] ( PDF )
A. van Dyle. 
Hitleryzm a religia ( PDF )

(1 stycznia 2016)
Bp Donald J. Sanborn. 
Podsumowanie modernistycznego "Synodu o rodzinie" (2015) ( PDF )
Ks. Tomasz Kowalewski. 
Liturgika, czyli Wykład obrzędów Kościoła katolickiego
O. Leon Pyżalski CSsR. Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
Ks. Jan Domaszewicz.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
O. Hieronim Savonarola OP. 
Triumf Krzyża, czyli O prawdzie Wiary. IV. 7. Kompletna irracjonalność mahometańskiej sekty (PDF)
P. Hieronymus Savonarola OP. 
Triumphus Crucis, sive De veritate Fidei. IV. 7. Mahumetanorum sectam omni ratione carere (PDF)
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
Il Trionfo della Croce. IV. 7. Che la setta de' Maomettani è tutta irrazionabile ( PDF )
Fr.. Jérôme Savonarole OP.
Le Triomphe de la Croix. IV. 7. Que la secte des mahométans est toute déraisonnable ( PDF )
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
The Triumph of the Cross. IV. 7. The Utter Irrationality of the Mahometan Religion (PDF)
P. Parthenius Minges OFM. 
De excellentia religionis christianae ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali

(30 listopada 2015)
O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. 
Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Wizyta antypapieża Franciszka w USA i "Synod o rodzinie" (2015) ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ohyda spustoszenia! Bergoglio wspiera przestępców, komunistów i zboczeńców ( PDF )
Kapłan Archidiecezji Gnieźnieńskiej. 
Grzechy wołające o pomstę do nieba ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny
Ks. Piotr Ximenes. 
Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku

(31 października 2015)
"The Reign of Mary". Czy Franciszek jest prawdziwym papieżem? - dlaczego to ma znaczenie ( PDF )
P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
Ks. Edward Górski. Jezus Chrystus w świetle Ewangelii

(1 października 2015)
O. Henryk Jackowski SI. Ewangelie niedzielne i świąteczne z objaśnieniami. Wydanie piąte
Ks. Benedict Hughes CMRI. Nowa encyklika: Bergoglio wykorzystuje koniunkturę na "zmiany klimatyczne"
"Myśl Katolicka". 
Około integralizmu katolickiego ( PDF )
S. Alphonsus Maria de Ligorio, Ecclesiae Doctor. 
Opera dogmatica. (Ex italico sermone in latinum transtulit, ad antiquas editiones castigavit notisque auxit Aloysius Walter CSsR)

(10 września 2015)
Bp Donald J. Sanborn. Przeciw mentewakantyzmowi. ( PDF )
Dusza potępionej. 
List z piekła. "Nie módl się za mnie - jestem potępiona!" ( PDF )
Ks. Franciszek de Ligny SI. 
Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa z czterech Ewangelistów zebrany i ułożony, potrzebnym wykładem powiązany, a uwagami objaśniony; tudzież Dzieje Apostolskie
Św. Jan od Krzyża, Doktor Kościoła. 
Noc Ciemności i Pieśń Duchowa
Ks. Jan Józef Gaume. 
Zasady i całość wiary katolickiej czyli wykład jej historyczny, dogmatyczny, moralny, liturgiczny, apologetyczny, filozoficzny i socjalny, od stworzenia świata aż do naszych czasów
Ks. A. Kraetzig SI.
 Janssen i historia reformacji ( PDF )
O. Tilmann Pesch SI.
Chrześcijańska filozofia życia

(17 sierpnia 2015)
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Błędy doktrynalne Dignitatis humanae ( PDF )
Michał Christian. 
Chrześcijańskie pojęcie sportu
Św. Jan od Krzyża, Doktor Kościoła. 
Wnijście na Górę Karmelu
Sac. Claudius Arvisenet. 
Sapientia Christiana. (Mechliniae 1933)
Henryk Hello. Syllabus w wieku XX ( PDF )
Ks. Piotr Skarga SI.
O kąkolu heretyckim i diabelskiej wolności religijnej ( PDF )
P. Petrus Skarga SI. 
De haeretica zizania et diabolica libertate religiosa ( PDF )


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2016

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!

Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego!