Ultra montes - sede vacante | Dogmatyka | Ascetyka

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)

"Wiara jest według nauki Soboru Trydenckiego «początkiem zbawienia ludzkiego, podstawą i korzeniem wszelkiego usprawiedliwienia». Nie może być jednak ona bezowocną i pozostać tylko aktem rozumu. Chrześcijanin musi osądzać wszystkie rzeczy w świetle wiary i musi obrać ją za gwiazdę przewodnią i fundament całego życia. We wszystkich sprawach musi najpierw zapytać: Czego uczy mię wiara? a potem do niej stosować wszystkie swoje myśli, pragnienia i czyny. «Sprawiedliwy z wiary żyje» (Rzym. 1, 17)". (Ks. Wiktor Cathrein SI, Katolicki pogląd na świat. Tłumaczył Ks. Adam Kuleszo. Poznań – Warszawa – Wilno – Lublin [1928], s. 375)

* * * * * * * * * * * *
Cytaty Ultra montes
~~~~~~~~~~~~~~
KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

* * * * * * * * * * * *
NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (29 LIPCA 2010)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie pierwsze) (nowość, djvu)

Św. Alfons Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. Uwielbienia Maryi (nowość, djvu)

P. Armandus Plessis SMM. Manuale Mariologiae Dogmaticae (nowość, djvu)

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD. Maryja Pośredniczka. (Kościół uczy nas wzywać Maryję jako "Pośredniczkę wszystkich łask". Ten tytuł jest w pewnym znaczeniu streszczeniem tego, czym jest dla nas Matka Boża w odniesieniu do umiłowanego Syna swego. Pośredniczką łaski, Matką miłosierdzia, szafarką wszystkich łask, które Jezus nam wysłużył. "Dzięki łączności swojej w boleściach i zjednoczeniu z wolą Chrystusa, Maryja – poucza św. Pius X – zasłużyła sobie na to, że stała się szafarką wszystkich dobrodziejstw, jakie Jezus nabył dla nas swoją Krwią" (Enc.: Ad diem illum). Złączona jak najściślej i jak najgłębiej z życiem, dziełem i Męką swego Syna, Maryja współpracowała razem z Nim w naszym Odkupieniu, tak, że łaskę, którą sam Jezus wysłużył nam z tytułu ścisłej sprawiedliwości, Ona wysłużyła nam ją również, choć drugorzędnie i jedynie dzięki stosowności. W ten sposób Maryja otrzymała prawdziwą władzę nad wszystkimi nadprzyrodzonymi skarbami, które nabył Jej Syn. Jak razem z Nim je zgromadziła, tak również razem z Nim je rozdaje) (nowość)

Ks. Kevin Vaillancourt. Soborowe postacie: Edward Schillebeeckx OP. (Nawet gdy odszedł na emeryturę, pozwolono mu kontynuować pisanie, rozpowszechniać jeszcze więcej niekatolickich "teologicznych" prac, niemal aż do dnia śmierci. Tradycyjna katolicka nauka mówi, iż ci, którzy głoszą i bronią dzieł wyraźnie sprzeciwiających się nieomylnej nauce Kościoła mają być uważani za heretyków i należy ich "unikać" gdyż nie są już członkami Kościoła Jezusa Chrystusa (jak zauważa św. Paweł w Drugim Liście do Tymoteusza)... A zatem powstaje pytanie jak to było możliwe, że Schillebeeckx mógł przez ponad czterdzieści lat po soborze kontynuować wykłady na "katolickim" uniwersytecie, pisać setki większych i mniejszych publikacji broniących, a nawet pogłębiających jego heretyckie poglądy, a nawet mógł "umrzeć w kościele" ciesząc się dobrą reputacją członka zakonu dominikańskiego w Europie bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji swego heretyckiego, uporczywego nauczania? Według mnie było to możliwe dlatego, że miał "przyjaciół na wysokich stanowiskach", którzy albo wspierali Schillebeeckxa w jego działalności, albo obawiali się okazać zbyt "staroświeccy" usuwając go "z Kościoła" bez formalnego – zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego – zamanifestowania jego pragnienia oraz umieszczając jego prace na Indeksie (ojej, przestał on już obowiązywać dawno temu). Tym sposobem, ten "prekursor modernizmu" na Vaticanum II mógł stać się świadkiem pojawienia się "owoców" swego karygodnego postępowania, które spowodowały tylko szkody wśród milionów katolików na całym świecie) (nowość)

Ks. Piotr Semenenko CR. Skład Kościoła. (Bracia moi! Nie masz najmniejszej wątpliwości, że, jeśli Bóg mieszka na ziemi, to tylko w Kościele, że Kościół jest dziełem naprawy, wzniesionym przez Boga, by uratować od zatracenia, które człowiek sam sobie zgotował; że Kościół, dając człowiekowi przedmiot wiary i czynności, jest tą gwiazdą jedyną, która go prowadzi do zbawienia; że w tym urzędzie swoim Kościół jest nieomylny, że poza nim jest tylko błąd i zatracenie; prawdy i zbawienia nie masz. To wszystko jest tak prawdziwe, jak Bóg sam, i kto to zaprzecza, zaprzecza Boga samego... Kościół więc jest jeden co do liczby, jak jeden Bóg, jeden Chrystus i jedna prawda; jest jeden co do życia swego, które się składa z wiary i z miłości, jak jedna taż wiara i miłość. Kto przeciwko wierze wykracza, staje się heretykiem; kto opuszcza miłość i społeczeństwo wzajemne, staje się schizmatykiem; i jeden i drugi przestaje należeć do Kościoła. Kościół zaś zostaje jeden i cały) (nowość)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych (uzupełniono)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny... O czyśćcu. Nauk trzy. (P. Co zaświadcza św. Augustyn w księdze IX swoich Wyznań r. XII, gdzie pogrzeb swej matki opisuje? O. Nie płakałem w czasie modlitwy, gdy Ofiarę naszego Zbawiciela za moją matkę odprawiano, a ciało już przed grobem stało. P. Przytocz jeszcze inne nad tym uwagi świętego Augustyna? O. "Oczyść mnie, pisze, na tym świecie Panie! abym w przyszłym żywocie oczyszczenia, w ogniu czyśćcowym, nie potrzebował". (Ad. 37 Psalm.). P. Co dalej mówi w Księdze o Kacerstwach (Haeresis 53)? O. Pisze, że Ariusz nauczał, iż za umarłych nie należy się ani modlić, ani ofiary czynić i że to właśnie jest pięćdziesiątym trzecim kacerstwem) (nowość)

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych (uzupełniono)

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu... Siódma droga do grzechu śmiertelnego. Rozmowy nieprzyzwoite. (Trzeba unikać rozmów żartobliwych, dwuznacznych, bo od nich niedaleko do nieprzyzwoitych, a od nich już droga prowadzi do występków nieczystych. Św. Jan Chryzostom tak się wyraża o takich żartobliwych rozmowach: "Zważmy, że na naganę zasługuje, kto zbytnio się śmieje. Może kto powie, przecież w tym nie ma nic złego, cóż to złego może ze śmiechu wyniknąć? A jednak, ze śmiechu zbytniego przychodzi do zbytniej gadatliwości, z gadatliwości przechodzi się do nieprzyzwoitych rozmów, a z nieprzyzwoitych rozmów, do złych uczynków". Powiada Salvianus: "Gdy się ze sprośnych mów śmiejemy, to już źle czynimy, i to nie mały grzech popełniamy, bo chociaż to wydaje się drobnostką, nie jest jednak drobnostką, ale jednym z bardzo ciężkich grzechów") (nowość)

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu... Jak walczyć z pokusami. (Po pierwsze. Nie zgadzaj się z nimi, ale zaraz mów chociażby w sercu: Panie Jezu ja tego nie chcę. Po wtóre. Wzywaj na pomoc Boga, aby ci udzielił łaski potrzebnej, byś się z pokusą nie zgodził i polecaj się Najświętszej Maryi Dziewicy, i twemu aniołowi stróżowi. Po trzecie. Jeżeli mimo to pokusa nie ustaje, odwracaj od niej myśl swoją i staraj się swój umysł zająć czym innym. Jeżeli pokusa trwa dłużej, weźmij do ręki jaką dobrą książkę, albo się zabierz do jakiej pracy... Tak samo rozważanie o piekle i o odrzuceniu na wieki przez Boga jest mocną ochroną przed grzechem. Powiadał św. Prosper: "Rozważajcie często, jakim to jest nieszczęściem, utracić na wieki szczęście niebieskie, towarzystwo świętych, nie oglądać nigdy ojczyzny niebieskiej, utracić życie wieczne, a wiecznie umierać, mieszkać w ogniu wiecznym, z szatanem i jego aniołami, nigdy nie oglądać światłości mimo upalenia, w głębokościach piekielnych być zanurzonym, od straszliwego robactwa ustawicznie być toczonym i to wszystko będzie bez końca") (nowość)

Ks. Piotr Pękalski. Żywoty Świętych Patronów polskich (uzupełniono)

Ks. Piotr Pękalski. Żywot błogosławionego Szymona z Lipnicy. (Lecz, aby Szymon zajaśniał cnotą prawdziwej pobożności, od razu położył w sercu swym posłuszeństwa, pokory i nieskażonej czystości niewzruszoną podstawę, aby na niej osadził świątobliwe życie zakonne, którego by ani burza pokus zachwiać, ani rozetlała żądza zniweczyć nie mogła. Niezawodna to prawda, że cnota pokory i posłuszeństwa, rzeczywiście uświęca duszę człowieka; że pokora czyni nas miłymi przed obliczem Bożym. Zbawiciel podając rodzajowi ludzkiemu Boską naukę, widział, że szkodliwa pychy przywara, miesza się częstokroć do życia nawet cnotliwego człowieka i budzi w nim tę naganną zarozumiałość, iż rzecze: oto nie jestem takim, jakimi są drudzy ludzie; nakazał zatem uczniom swoim, by mówili, gdy wszystkiego dopełnią: "Nieużytecznymi sługami jesteśmy". Tę więc Chrystusa naukę, Szymon chowając w tajni swego serca, nie poczytał sobie za własną zasługę tego, co z daru Bożego czynił, ale w każdej pobożnej sprawie wielbił najwyższą Opatrzność; a tak, wszelką ludzką pochwałę uważał za dym na chwilę się kłębiący, który razi oko człowieka, w powietrzu się rozprasza i niknie) (nowość)

Ks. Piotr Pękalski. Żywot błogosławionej Kunegundy (Kingi), księżnej polskiej. (Jakże to piękny prawdziwej pobożności malowało obraz, kiedy młodziuteńka Kunegunda, ze wschodem słońca wstając, szła z pośpiechem na ranne modlitwy do kaplicy w wyssegradzkim zamku, i tu ze złożonymi rączęty nabożnie, z rozczulonym sercem słuchała Mszy świętej, a potem wyszedłszy z kaplicy, szczodrą ręką hojnie jałmużnę pomiędzy ubogich rozdawała. Nie tylko te posty, które Kościół przepisuje, ale też dobrowolne dla uczczenia Najświętszej Panny i śś. Patronów, ściśle zachowywała i nimi martwiła swe ciało, i nie wcześniej zasilała się pokarmem, aż po zachodzie słońca, a wyborniejsze dla niej przeznaczone potrawy chorym posyłała osobom. Co pojęła z nauki cnotliwych a pobożnych swych wychowawców, tego od razu czynami dowodziła. Oddaliła Kunegunda od siebie wszelką próżność strojów światowych, zwłaszcza w tym wieku, w którym się nimi młode panienki zajmują; ale kosztowniejsze swe suknie pomiędzy ubogich rozdawała, a natomiast zdobiła duszę swoją cnotliwymi obyczajami i bogobojną rozmową, a ukrzepiała ją postem i gorącą ku Najświętszej Pannie modlitwą... W każdej przygodzie i zmartwieniu udawała się do ran Chrystusa i w nich słodką czerpała pociechę dla stroskanej swej duszy. A wznosząc się na coraz wyższy szczebel miłości bliźniego: była matką ubogich, nędzarzów, a uciśnionych sierót, wdów i ludzi prześladowanych czułą opiekunką) (nowość)

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego (nowość)

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli. Słowo od Wydawnictwa. (Życie św. Ignacego Loyoli należy do najciekawszych rozdziałów historii kościelnej. Temu założycielowi nowego zakonu i twórcy "ćwiczeń duchownych" zawdzięcza katolicyzm w znacznej mierze zatamowanie herezji protestanckiej i odnowienie w samejże społeczności katolickiej ducha katolickiego. Wpływ jego sięga poprzez kilka wieków aż w czasy nasze, owszem z każdym dniem rośnie, w miarę jak rozrastają się i krzepną założone przezeń instytucje, jak duch, który urabiał szczupłe grono pierwszych jego towarzyszów, przenika coraz głębiej w dusze, jak staje się własnością coraz szerszego ogółu wierzących... Zanim doczekamy się nowej oryginalnej pracy o Świętym albo przyswojenia cudzej, będzie ona spełniała zadanie, jakieśmy nakreślili na początku. Tym bardziej jest to obecnie potrzebne, kiedy Ojciec Święty, Pius XI, konstytucją apostolską "Summorum Pontificum" z dnia 25 lipca 1922 r. uznał w św. Ignacym patrona ćwiczeń rekolekcyjnych. Wczytując się w dzieje jego duszy nauczą się dusze pobożne lepiej rozumieć te święte ćwiczenia, które je mogą posunąć do najwyższej doskonałości duchowej, jaka jest dostępna w tej pielgrzymce ziemskiej) (nowość)

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli. Wstęp. (Jeżeli kiedy, to w dzisiejszych czasach, gdy bój między wrogami a sługami Bożymi wszędzie się toczy z szczególną zapalczywością, należy nam wpatrywać się w przykłady pozostawione przez mężnych rycerzy, wodzów, którzy się dawniej w tych bojach Pańskich odznaczyli; należy uczyć się od nich taktyki wojennej, energii, roztropności, wszystkich tych zalet i cnót, które im zapewniły zwycięstwo. Jednym z takich bezwątpienia najwaleczniejszych rycerzy, najznakomitszych wodzów, występujących w dziejach Kościoła jest św. Ignacy Loyola. Wrogowie nawet odmówić mu nie mogą nadzwyczajnych przymiotów umysłu i serca i wielkich zasług, jakie położył w obronie Kościoła; katolicy prawdziwi czczą w nim opatrznościowego męża, którego sam Bóg wybrał i posłał, aby wśród ciężkich przejść, na jakie Kościół narażony był w XVI wieku, zastawiał się za prawdę, zwalczał błędy, tępił grzechy, wiarę i cnotę po świecie całym szerzył) (nowość)

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli. I. Młodzieńcze lata. - Rycerskie rzemiosło. - Oddanie się Bogu na służbę. (Krótko mówiąc, Ignacy był wzorem ówczesnego rycerza: mężnego w boju, uprzejmego dla kobiet, obrońcy uciśnionych, skrupulatnego stróża własnego honoru; wyznawał głośno swą wiarę, spełniał przepisane przez nią praktyki, ale nie wiele o to się troszczył, aby przeniknąć ducha nauki Chrystusowej i wedle niej całe swe życie, swe myśli i pragnienia ukształtować. Łaska Boża przez cierpienie miała sobie znaleźć wstęp do serca Ignacego i z ziemskiego rycerza w Chrystusowego go przemienić... Własne swe serce głębiej zbadać, lepiej rozmowy z Bogiem nauczyć się, jaśniej wolę Bożą względem siebie zrozumieć miał Ignacy w małym, o trzy mile od Monserratu odległym miasteczku Manrezie, do którego obecnie, nie domyślając się, jakie skarby łask tam na niego czekają, kierował swe kroki. Na łożu boleści w zamku Loyolów potężna łaska Boża, niby błyskawica, wstrząsnęła i oświeciła duszę ziemskiego rycerza; jak niegdyś Paweł, tak i Ignacy rażony światłością niebieską, drżąc i zdumiewając się rzekł: Panie, co chcesz abym czynił? W Monseracie, w świątyni Matki Najświętszej usłyszał odpowiedź: Jeśli chcesz być doskonałym, idź przedaj co masz i daj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a przyjdź, pójdź za mną! Jak wiernie i mężnie iść za niebieskim tym Wodzem; jak, królewską tą drogą postępując, prawdę osiągnąć i życie wieczne sobie zabezpieczyć, a następnie innych tą drogą do Prawdy i Życia prowadzić, tego Bóg nauczył Ignacego w Manrezie) (nowość)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej (uzupełniono)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia... I. 9. Przez łaskę uczestniczymy w świętości natury Bożej. (Bóg sam z istoty swej jest dobrem najwyższym i nie może się tego zaprzeć, podobnie jak nie może sam siebie zniszczyć. Dlatego nazywamy Boga jedynie Świętym i po trzykroć Świętym, a słowami tymi oznaczamy przymiot najwyższy Jego istoty. Otóż wtenczas dopiero doskonale uczestniczyć będziemy w Boskiej istocie, kiedy przez łaskę Ducha Świętego staniemy się uczestnikami Jego świętości; a Ojcowie święci uważają za jedno i to samo być uczestnikiem natury Boskiej i być świętym, jak Bóg jest świętym. Oni porównują świętość Boga z ogniem czystym i silnym, przejmującym i przenikającym zupełnie naturę naszą niedoskonałą; ogień ten przemienia ją, oczyszcza z wszelkich niedostatków i żużli tak, iż jej dobroć podobnie czystą i doskonałą się staje jak dobroć Boża) (nowość)

Ks. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono)

Ks. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Gorliwość o zbawienie dusz i apostolstwo. (Chrystus chce, aby wszyscy Jego wyznawcy, każdy odpowiednio do swego stanu, posiadali gorliwość apostolską o zbawienie dusz. Niech się nikt nie uważa za dobrego chrześcijanina, jeśli go nie obchodzą dusze, za które Chrystus Krew swoją przenajświętszą wylał. Jest apostolstwo publicznego nauczania, które Bóg dał tylko Kościołowi i którego nie można spełniać bez szczególnego, kościelnego posłannictwa. Oprócz tego jest jeszcze apostolstwo prywatnego nauczania, apostolstwo modlitwy, apostolstwo dobrego przykładu, apostolstwo jałmużny w celu podtrzymania dzieł, poświęconych trosce o zbawienie dusz... Troszcząc się o zbawienie dusz innych, nie powinieneś o swojej zapominać. Na darmo się trudzi ten, który chce innych poprawiać, a nie rozpoczyna od siebie. Ci, którzy chcą szerzyć dobro wśród ludzi, muszą się starać, żeby nie tylko Bogu się podobali, ale żeby dla Boga i ludziom miłymi byli. Niech umieją gorliwość o chwałę Bożą dostosować do właściwości różnych ludzi) (nowość)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku (uzupełniono)

Ks. Piotr Ximenes. Krótki wykład Ewangelii na dzień Wniebowzięcia Panny Maryi. (Obchodząc dziś uroczystość Wniebowzięcia Matki Boskiej, widzimy hojnie wynagrodzone wszystkie Jej cnoty i Jej świątobliwość, uwieńczoną wiecznej chwały koroną. Wielbiąc i czcząc Ją, jako największej świętości, i do najwyższej godności wyniesioną istotę, powinniśmy się jeszcze starać zbliżyć ku Niej, pobożnością życia naszego, dla zasłużenia być kiedyś umieszczonymi z Nią w Niebie, a sposób jakim się do tej doskonałości wznieść, i przynajmniej podobną Jej świętobliwość nabyć zdołamy, nauczy nas wykład dzisiejszej Ewangelii) (nowość)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej (uzupełniono)

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa... Jak szatan pociągnąwszy w grzech kogo, pragnie w grzechu go utrzymać i dopełnić jego zguby. (Kiedy udało się już szatanowi pociągnąć duszę do grzechu, wszystkich wtenczas używa podstępów, sposobów, aby naprzód zaślepił grzesznika, aby usunął z wyobraźni jego wszystko to, co by mu dało poznać stan jego nieszczęśliwy w jakim się znajduje; nie tylko, że w nim przytłumia wszystkie dobre od Boga pochodzące myśli i natchnienia, a w miejsce ich poddaje inne pełne złośliwości, ale jeszcze usiłuje go wplątać w okazje niebezpieczne, rozciąga swe sidła, aby go uwikłał w tenże sam lub inny jeszcze obrzydliwszy grzech; stąd pochodzi, że grzesznik coraz bardziej na umyśle zaćmiony, z bezprawia w coraz nowe bezprawie wpada i coraz więcej w złem się utwierdza, a tak niby z stromej stacza się góry z ciemności w ciemność, z przepaści w przepaść, oddalając się coraz bardziej od drogi zbawienia, chyba że Bóg przez osobliwszą łaskę, cudem powstrzyma go i podźwignie) (nowość)

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego (uzupełniono)

Bp Jan Piotr Camus. Duch św. Fr. Salezego... Św. Biskup przywiązywał wielkie znaczenie do życia czynnego. (Pewnego razu radziłem się naszego Świętego, względem zamiaru opuszczenia mego biskupstwa i pędzenia życia w ukryciu. Odpowiedział on mi na to słowami św. Augustyna: Otium sanctum diligit charitas veritatis, et negotium justum suscipit veritas charitatis, co znaczy: miłość prawdy, szuka świętego odpoczynku, aby się nią nasycać do woli; ale prawda miłości, albo raczej prawdziwa miłość prowadzi nas do podjęcia wszystkiego, co może się przyczynić do powiększenia dobra bliźniego i chwały Bożej) (nowość)

Bp Jan Piotr Camus. Duch św. Fr. Salezego... Przepędziwszy życie w pracy zewnętrznej, dobrze jest ostatnie dni jego przeżyć w samotności. - Przykład. (Gdyby św. Biskup powrócił z Lyonu, gdzie umarł, byłby wedle powziętego zamiaru resztę życia przepędził na osobności. W tym celu kazał wybudować małą pustelnię, na brzegach jeziora annezińskiego, o pięciu czy sześciu celkach, i odnowił starożytną kaplicę stojącą nieopodal tego miejsca. W bliskości pustelni znajdował się klasztor benedyktyński, w którym Święty zaprowadził reformę. Miał on wielką przyjemność obcować z pobożnymi mieszkańcami tego ustronia, jakby ze swymi braćmi, lub ukochanymi dziatkami) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. II. 5. De propria consideratione. O rozważaniu samego siebie. (Człowiek wewnętrzny pilną baczność na siebie samego przekłada nad wszelkie staranie: a kto pilnie czuwa nad sobą samym, łatwo przemilcza o drugich. Nigdy nie staniesz się człowiekiem wewnętrznym i pobożnym, jeśli nie będziesz szczególniej pilnował sam siebie, a milczał o drugich. Jeśli jedynie dążysz do Boga i do zbawienia twego, mało cię poruszy to, co postrzeżesz i czego doświadczysz zewnątrz. Gdzież jesteś, kiedy sam w sobie nie jesteś? a kiedyś wszystko przebiegł i przejrzał, coś zyskał, jeśliś zaniedbał sam siebie? Jeśli chcesz uzyskać pokój i prawdziwie zjednoczyć się z Bogiem, potrzeba, abyś przede wszystkim zwrócił oczy na siebie samego) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... II. 5. De propria consideratione. (Internus homo sui ipsius curam omnibus curis anteponit; et qui sibi ipsi diligenter intendit, faciliter de aliis tacet. Numquam eris internus et devotus, nisi de alienis silueris et ad te ipsum specialiter respexeris. Si tibi et Deo totaliter intendis, modicum te movebit, quod foris percipis. Ubi es, quando tibi ipsi praesens non es? Et quando omnia percurristi, quid te neglecto profecisti? Si debes habere pacem et unionem veram: oportet, quod totum adhuc postponas et te solum prae oculis habeas... Nemo alios inspiciendo se neglegat: sed ante omnia curam sui gerens, de reliquis taceat: qui ad eius commissionem non spectant. Tanto minus potest unusquisque providere sibi, quanto pronior est ad considerandum alios. Noli ergo de statu aliorum curiose quaerere, nisi quantum caritas Dei et fraterna compassio exigit. Si ordinate procedis: a te ipso inchoabis. Propriae saluti nil anteferendum est: ne tibi obiciatur, medice cura te ipsum. In te praedisce: quid alteri dicas. Nihil utilius et salubrius cupienti ad vitam aeternam pervenire, quam semper cogitare de animae suae salute) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm LXXII. Quam bonus Israel Deus his. (W tym psalmie roztrząsa psalmista to pytanie: jak pogodzić z sprawiedliwością Bożą to codzienne zjawisko, iż się tutaj na ziemi złym ludziom dobrze powodzi i wyznaje, iż zwątpienie już wstępowało do serca jego, nie mogąc tej zagadki rozwiązać. Wszakże dodaje, że gdy wstąpi do świątyni Pańskiej i tam o oświecenie błagać będzie, natenczas rozjaśni się przed oczyma jego sprawiedliwe zrządzenie Boże, gdyż szczęście grzesznika przeminie jako sen ułudny, a kara ciężka go spotka wkrótce. Tym uspokojony oddaje się z duszą i ciałem Bogu, i w Nim nadzieję swoją zupełną pokładać będzie) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm LXXIII. Utquid Deus repulisti in finem? (Psalm ten powstał po zburzeniu Jerozolimy przez Nabuchodonozora. Psalmista widząc nieszczęście ludu swojego błaga Boga, aby się zmiłował nad ludem swoim, żeby starł pychę srogich nieprzyjaciół, którzy Jego świątynię znieważyli i strasznych okrucieństw nad zwyciężonymi się dopuszczali. Przypomina dobroć i wszechmocność, jaką niegdyś Pan okazywał ludowi swemu, i znowu błaga tym goręcej, aby Pan się podniósł i bronił własnej swojej sprawy, którą dumny zwycięzca podeptał, bluźniąc Jego imieniowi najświętszemu) (nowość)

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm LXXIV. Confitebimur tibi Deus. (Psalm ten odnosi się do czasów panowania króla Ezechiasza, kiedy naród żydowski w wielkim ucisku zostawał. Psalmista w sposób dialogu przemawia do narodu żydowskiego raz od samego siebie, drugi raz przytacza Boga mówiącego, obiecując Izraelitom, iż Pan powstanie i uczyni sąd nad ich nieprzyjaciółmi, okazując, iż Pan ma w ręku swoim kielich dwojaki: goryczy i słodyczy, który podaje każdemu według zasługi jego; wszakże oświadcza, iż drożdże się z tego kielicha nie wylały i że da Pan z nich pić tym, którzy Go obrażają, i dlatego obiecuje wielbić Pana aż do skończenia) (nowość)

* * * * * * * * * * * *

Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(26 czerwca 2010)
Ks. Wiktor Cathrein SI. Katolicki pogląd na świat
Przewodnik życia duchownego dla wszystkich – z dzieł św. Franciszka Salezego
P. Guilielmus Nakateni SI. Coeleste Palmetum. Lectissimis pietatis exercitiis ornatum. (Modlitewnik łaciński)
Ks. Francesco Ricossa. Uznani tradycjonaliści (anglikanie)
P. Augustinus Deneffe SI. Ecclesia catholica se profitetur unice veram ecclesiam a Deo fundatam
"Głosy Katolickie". Fałszywe hasła. I. Każda wiara dobra
Ks. Antoni Krechowiecki. Errata historii co do Papiestwa w kolei wszystkich wieków. Studium krytyczne
Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św.

(30 maja 2010)
Ks. Julian Młynarczyk. Walka o dusze ludzkie
Ks. Antoni Borowski. Warunkowe szafarstwo sakramentalne
Ks. Zygmunt Golian. Sto rozmyślań o Przenajświętszym Sakramencie na tle Pisma Świętego
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Vaticanum II "w świetle Tradycji"?
Ks. Maciej Sieniatycki. Prawdziwa religia może być tylko jedna
P. Parthenius Minges OFM. Falsa systemata de relatione inter fidem et rationem. Modernismus
Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302
Św. Franciszek Salezy Biskup i Książę Genewy, Doktor Kościoła. Traktat o miłości Bożej. Bóg odrzucił naród żydowski
S. Franciscus Salesius Episcopus et Princeps Genevensis, Doctor Ecclesiae. Tractatus Amoris Divini. Deus reprobavit Judaicum populum
Ks. Michał Morawski. Stanowisko Kościoła wobec niebezpieczeństwa żydowskiego w dawnej Polsce
Ks. Michał Sopoćko. Recenzja książki ks. dr. Antoniego Borowskiego pt. Warunkowe szafarstwo sakramentalne

(30 kwietnia 2010)
Bp Józef Sebastian Pelczar. Obrona religii katolickiej. Tom I. Jak wielkim skarbem jest religia katolicka i dlaczego ta religia ma dzisiaj tylu przeciwników
Sac. Andreas Retke. Patrologiae Compendium scholis accomodatum
Św. Cyprian Biskup Kartagiński i męczennik. O śmiertelności
S. Cyprianus Episcopus Carthaginensis et martyr. Liber de mortalitate
O. Mikołaj Łęczycki SI. Meditationes. Medytacje. Alleluja
Św. Jan Chryzostom Arcybiskup Konstantynopolitański, Doktor Kościoła. Mowy przeciwko żydom. Mowa pierwsza. Synagoga żydowska - siedlisko demonów
S. Joannes Chrysostomus Archiepiscopus Constantinopolitanus, Doctor Ecclesiae. Adversus Judaeos orationes. Oratio prima. Synagoga Judaeorum diversorium daemonum
Ks. Kevin Vaillancourt. Kolejna wizyta w rzymskiej synagodze: dalszy ciąg skandalu
Ks. Franciszek Pouget. Nauki katolickie w sposób katechizmowy. Kain i Abel, państwo ziemskie i Państwo Boże, żydzi a Jezus Chrystus
Sac. Franciscus Amatus Pouget. Institutiones catholicae in modum catecheseos. Cain et Abel, civitas terrena et Civitas Dei, Judaei et Jesus Christus
F. J. Holzwarth. Życie umysłowe w Wiekach Średnich. Filozofia u Arabów
F. J. Holzwarth. Życie umysłowe w Wiekach Średnich. Żydzi
Ks. Piotr Pękalski. Żywot świątobliwego Stanisława Kazimierczyka
Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach

(1 kwietnia 2010)
Sac. Bernardus Jungmann. Institutiones Theologiae dogmaticae specialis. Tractatus de Verbo incarnato
Ks. Piotr Skarga SI. Żywoty Świętych Starego i Nowego Zakonu na każdy dzień przez cały rok
Ks. Czesław Sokołowski. Przysięga antymodernistyczna. Studium krytyczne
Ks. Leonard Goffine. Nauka o konieczności wiary chrześcijańsko-katolickiej
"Sodalitium". Katolicki komentarz do "encykliki" Evangelium vitae Jana Pawła II
Św. Augustyn Biskup, Doktor Kościoła. Państwo Boże. XVIII. 51. Nawet przez niezgody heretyków umacnia się wiara katolicka
S. Augustinus Episcopus, Doctor Ecclesiae. De Civitate Dei. XVIII. 51. Quod etiam per haereticorum dissensiones fides catholica roboretur
Bp Władysław Krynicki. Pelagianizm i semipelagianizm
F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Ostatnie objawy duchowe starożytnego poganizmu
Sac. Andreas Retke. Patrologiae Compendium. S. Augustinus
O. Marian Morawski SI. O Męce Pana Jezusa. Kazanie na Wielki Piątek

(3 marca 2010)
Ecclesiae Magisterium. Pius Papa XII. Litterae encyclicae Mystici Corporis Christi
Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XII. Encyklika Mystici Corporis Christi. O Mistycznym Ciele Chrystusa. (Tłumaczył ks. Aleksander Żychliński)
P. Guilielmus Stanihurstus SI. Dei immortalis in corpore mortali patientis historia, moralis doctrinae placitis et commentationibus illustrata
O. Guillaume Stanyhurst SI. Boga nieśmiertelnego w śmiertelnej ludzkiej naturze cierpiącego święta historia, wyjątkami nauki obyczajowej z Pisma św. i Ojców Kościoła objaśniona, dla użytku chrześcijan prawowiernych
Ks. Benedict Hughes CMRI. Papież Pius XII - w pięćdziesiątą rocznicę śmierci
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Kilka uwag o sumieniu i wykład psalmu "Miserere"
Dionysius Carthusianus, Doctor Ecstaticus. Commentaria in Psalmos omnes Davidicos. Expositio psalmi quinquagesimi: Miserere mei, Deus, secundum, etc.
O. Marcin Rubczyński OCarm. Głos Pana kruszącego cedry libańskie. Trzydniowe rekolekcje dla osób świeckich
Św. Bazyli Wielki, Biskup i Doktor Kościoła. Nauka o złem
Ks. Antoni Chmielowski. Nauka na czwartą niedzielę Wielkiego Postu, o spowiedzi
Ks. Antoni Chmielowski. Nauka na czwartą niedzielę Wielkiego Postu, o cudownym rozmnożeniu chlebów
Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones

* * * * * * * * * * * *

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm)

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy)

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Stanowisko teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI)

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. O Bóstwie Chrystusowym

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

O. Marian Morawski SI. "Spowiedź" Lwa Tołstoja

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

* * * * * * * * * * * *

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.
Kontakt: poczta@ultramontes.pl
© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Kraków 2004-2010

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae!