Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Ad hoc unigenitus Dei Filius formam infirmitatis nostrae suscepit, ad hoc invisibilis non solum visibilis, sed etiam despectus apparuit,

ad hoc contumeliarum ludibria, irrisionum opprobria passionumque tormenta toleravit, ut superbum non esse hominem doceret humilis Deus".

(S. Gregorius Magnus)

-------------------

"Dlatego Jednorodzony Syn Boga postać niemocy naszej przyjął, dlatego niewidzialny stał się nie tylko widzialnym, ale wzgardzonym,
dlatego ponosił zniewagi, urągowiska, męczarnie straszne, aby nauczył Bóg pokorny, iżby pysznym nie był człowiek".

(Św. Grzegorz Wielki)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 84. Kwiecień 2017 (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela Przewodnia (nowość)

Ks. Dr Michał Sopoćko. 1. Mikołaj Łęczycki o wychowaniu duchowym. Studium teologiczno-pedagogiczne. (De educatione spirituali secundum Nicolaum Lancicium. Tractatus theologicus ac paedagogicus) 2. Recenzja książki ks. dr. Antoniego Borowskiego pt. Warunkowe szafarstwo sakramentalne


NOWE ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF:

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Benedykt z Nursji i jego reguła zakonnaHTM )

"Głos Katolickiej Tradycji". Bp Oliver Oravec. Problemy z Bractwem Św. Piusa X (FSSPX) HTM )

"Trento". Stanowisko Teologiczne Trydenckiego Bractwa Kapłańskiego HTM )

Ks. Marian Morawski SI. Słowo prawdy HTM )

O. Marcin Rubczyński OCarm. Głos Pana kruszącego cedry libańskie. Trzydniowe rekolekcje dla osób świeckich HTM

Ks. Piotr Semenenko CR. Męka i śmierć Pana naszego Jezusa Chrystusa. Chrystus zelżony w Kościele HTM )

S. Franciscus Xaverius. Uberrima Symboli declaratio HTM )

Ks. Piotr Semenenko CR. Poza Kościołem nie ma zbawieniaHTM )

Ks. Jan Nepomucen Opieliński. Apostaci, heretycy i schizmatycy a inni grzesznicy HTM )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XIIEncyklika "Sacra Virginitas" o Świętym Dziewictwie HTM )

Ecclesiae Magisterium. Pius Papa XIILitterae Encyclicae "Sacra Virginitas" de Sacra Virginitate HTM )

Bp Moises Carmona Rivera. Jak wygląda sytuacja po oszukańczym "soborze" pompatycznie nazwanym Soborem Watykańskim II? HTM )

Ks. Daniel A. Perez Gómez. Homilia z konsekracji biskupiej Jego Ekscelencji Martina Dávila Gandara HTM )

Ks. Kevin Vaillancourt. Który ryt jest właściwy? Dlaczego w wielu tradycyjnych kaplicach słusznie używa się "poprawionych" obrzędów liturgicznych z czasów Piusa XII HTM )

Ks. Prof. Eugeniusz Dąbrowski. Nowy Psałterz w ogniu dyskusji HTM )

Ks. Jan Nepomucen Opieliński. Ekskomuniki Konstytucji "Apostolicae Sedis" HTM )

Ks. Jan Nepomucen Opieliński. Ekskomunika na heretyków, apostatów i ich wspólników HTM )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (2 i 22 KWIETNIA 2017)

"Trento". Stanowisko Teologiczne Trydenckiego Bractwa Kapłańskiego. ( PDF ) (Założone przez katolickich kapłanów Trydenckie Bractwo Kapłańskie wierzy i wyznaje w całości doktrynę, ogłoszoną uroczyście ustami prawowitych papieży, przywoływaną i potwierdzaną na Soborach Powszechnych, której naucza, i w którą wierzy jeden, święty, katolicki, apostolski i rzymski Kościół, doktrynę która jest wyrazem nieomylnego Magisterium Kościoła. W podobny sposób Bractwo, traktując jako świętą i uświęcającą każdego kierującego się jej nakazami, przyjmuje całość teologii moralnej i praktyki Kościoła, która służy osiągnięciu zbawienia wiecznego... Wierzymy, że po śmierci papieża Piusa XII, wraz ze zwołaniem Drugiego Soboru Watykańskiego, usankcjonowaniem przez niego heretyckiej nauki, sprzecznej całkowicie z Magisterium Kościoła, oraz promulgacją Novus Ordo Missae (Nowego Porządku Mszy) i nowych rytów sakramentów, ukonstytuował się nowy "Kościół", jawnie przeciwstawiający się dogmatom, zwyczajom i rytom prawdziwego Kościoła katolickiego, założonego przez Jezusa Chrystusa) (nowość)

Ks. Marian Morawski SI. Słowo prawdy. ( PDF ) (Jakżeż wielu ludzi u nas, co mienią się religijnymi dlatego, że religię w ogólności szanują, że uznają w niej potrzebę ludzkości, filar państwa, warunek życia naszego narodu; – ale nie widzą w niej prawdy bezwzględnej od Boga objawionej, nie uznają w niej obowiązku bezwzględnego względem Boga, nie rozumieją, że religia z istoty swojej wymaga wiary i praktyki, nie dlatego, że dogadza uczuciom lub interesom ludzkości, ale dlatego, że jest sama w sobie prawdą i obowiązkiem najwyższym – a w następstwie dopiero wszystkiemu innemu, i uczuciu i rozumowi i ojczyźnie i państwu służy: pietas ad omnia utilis. I przeto o tyle tylko trzymają się katolicyzmu, o ile wiążą ich z nim tradycje familijne lub narodowe, lecz w ogóle dla wszystkich wyznań jednakowy mają szacunek, o ile w nich upatrują element moralny i konserwatywny. Otóż i do tych zwracają się Biskupi i mówią im, żeby się nie łudzili mniemaniem, że są katolikami. Mogą oni nawet w danym razie służyć zewnętrznie sprawie katolickiej, ale sami dla siebie są równie bez religii i równie pożałowania godni, jak ostatni bezwyznaniowcy. "Nie o wiele lepszą, jak zupełne niedowiarstwo jest i obojętność w wierze, stawianie wszystkich religij na równi czyli indyferentyzm. W naszym czasie ubogim w wiarę rozszerzyło się po wszystkich klasach społeczeństwa, mianowicie zaś w tak zwanych stanach wykształconych, mniemanie, że na religijnej wierze i jej treści mało zależy; rzeczą główną, mówią, jest zachowanie się moralne. Jeżeli człowiek zachowuje się względem bliźniego uczciwie i dobrze, jeżeli obowiązki swoje jako obywatel państwa wypełnia wiernie, nie idzie wtedy o jego poglądy religijne. Cóż rzeczecie wierni Katolicy na takie zasady, głoszone dzisiaj w rozmowach, po gazetach i w książkach w sposób najjawniejszy?". Czymże gromią Biskupi ten indyferentyzm? W pierwszym rzędzie tym, że Bogu objawiającemu ci ludzie nie wierzą; w dalszym dopiero następstwie tym, że i moralność i porządek społeczny, o który dbają, nie dadzą się bez fundamentu wiary ustalić. "Bóg posyła na świat swego jednorodzonego Syna jako światłość świata, jako jedynego nauczyciela ludzi, jako ich Odkupiciela i Wybawcę od grzechu, od nędzy i śmierci, jako Założyciela Kościoła do sprawowania dalszego dzieła Odkupienia i oto ma być rzeczą obojętną, czy się naukę tego Posłannika Boskiego przyjmuje lub nie przyjmuje, czy się uczestniczy lub nie uczestniczy w Jego dziele Odkupienia, czy się poddaje Jego Kościołowi, lub się Mu odmawia wiary i posłannictwa? Czyż indyferentyzm taki nie jest wzgardzeniem religii Jezusa Chrystusa, krzyczącą niewdzięcznością względem Zbawiciela? Zaprawdę! obojętność względem wszelkiej religii, stawianie na równi religij wszystkich, mieści już w sobie i niedowiarstwo. Albo czyż nie jest to niedowiarstwem, jeżeli Bóg kazał ci się trzymać Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła, a ty odpowiadasz: nie! wszystkie religie są sobie równe!?...") (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela Przewodnia. (Miłościwy Pan Zbawiciel nasz po zmartwychwstaniu swoim niejednokrotnie raczył okazywać się uczniom, aby tym sposobem utwierdzić ich i naszą wiarę w tę tak ważną prawdę chrześcijańską. Wieczorem w sam dzień powstania z grobu, wszedł przez zamknięte drzwi do Apostołów, aby okazał wszechmoc Bóstwa swego i subtelność już uwielbionego ciała; również, aby ich przekonał, że i z zapieczętowanego grobu powstał bez naruszenia ciężkiego głazu, którym grób był przywalony... Jako mię posłał Ojciec, i ja was posyłam... Weźmijcie Ducha Świętego, których odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a których zatrzymacie, są zatrzymane. Tymi słowy, jak pisze św. Cyryl biskup aleksandryjski, Zbawiciel uczynił Apostołów sprawcami Boskich tajemnic swoich: Jako mię Ojciec mój niebieski uczynił posłem do ludzi, tak i ja też czynię was i waszych następców, biskupów i kapłanów, swoimi posłami i apostołami. Jakom ja jest Najwyższym Kapłanem, Pośrednikiem i Przyczyńcą za ludźmi do Ojca, tak was też chcę mieć kapłanami, pośrednikami i przyczyńcami za ludźmi do Siebie. – Na okazanie zaś, że im daje moc Ducha Świętego na odpuszczanie grzechów ludzkich, tchnął na nich i udzielił im władzy kapłańskiej, aby przebaczali winy pokutującym, którzy ze skruchą w sercu się spowiadają i obiecują zadośćuczynić Bogu, a bliźniemu szkodę wynagrodzić i zgorszenie naprawić. O wielkież to miłosierdzie Boże, że dla nas w ręku kapłanów tak cudowne lekarstwo zostawił! Kapłani żydowscy mogli tylko sprawdzić oczyszczenie od trądu cielesnego; naszym zaś kapłanom polecił Chrystus nie już sprawdzać oczyszczenie od cielesnej choroby, ale zgoła od brudów i niemocy dusznych oczyszczać. A co oni uczynią tu na ziemi, On tam w niebiesiech potwierdza i przyjmuje. Jako nie ma zbawienia, jedno przez Chrystusa Pana, tak nie ma odpuszczenia grzechów, jedno przez kapłanów katolickich, naznamionowanych sakramentem kapłaństwa i posiadających władzę kapłańską; oni bowiem miejsce Chrystusa nam zastępują. Od tego zaś prawa jeden jest tylko wyjątek, mianowicie gdyby kto umierając kapłana mieć nie mógł, ale go mieć pragnął i do żalu doskonałego za grzechy się pobudzał) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela druga po Wielkanocy. (Ewangelia dzisiejsza przedstawia nam w niewielu słowach urządzenie Kościoła Chrystusowego, a nadto wspomina o jego nieprzyjaciołach i przeciwnikach. Kościół bowiem katolicki jest jako wielka a przestronna owczarnia, całą ziemię ogarniająca. Tej owczarni głową i najwyższym Pasterzem jest Chrystus Pan, który ją sobie nabył najdroższą Krwią swoją. W tej owczarni chowa On owce swoje, za które położył duszę swoją, które sobie zebrał i zgromadził w jedności wiary, którymi po dziś dzień rządzi i kieruje i sam przez się, niewidomie, przez łaskę swoją, i widomie przez zastępców swoich, a następców apostolskich, biskupów i kapłanów, ponieważ On sam postawił ich nad owcami swoimi. Między tymi zastępcami Jego są jedni, prawdziwie wierni pasterze, którzy, naśladując Najwyższego Pasterza, o nic się więcej nie starają, jedno o zbawienie owieczek; drudzy są najemnicy, którzy bardziej pożytku swego, niźli zbawienia owieczek patrzą. Głównym nieprzyjacielem tej owczarni jest wilk piekielny, diabeł, o którym Piotr św. Apostoł powiada, iż około niej krąży, szukając, kogo by pożarł. Ma on też i pomocników swoich, których Zbawiciel na innym miejscu złodziejami nazywa (Jan X, 8), którzy nie drzwiami, ale dziurą do owczarni wchodzą, którzy złymi przykłady i fałszywymi naukami stado Pańskie bałamucą, szarpią i rozpraszają. Cała zaś gra idzie o owieczki, o dusze, krwią Zbawiciela odkupione. Bo cokolwiek pasterz, najemnik, złodziej i wilk kiedy sprawował, to wszystko dla tych owiec sprawował: wszyscy się do owiec mają, ale nie jednakim sercem. Chrystus Pan pragnie ich zbawienia; Chrystusa naśladują wszyscy pasterze wierni; najemnik szuka na nich pożytku swego; złodziej patrzy, jakoby je z owczarni Chrystusowej wyprowadził; wilk dybie na nie, jakoby je pożarł. Lecz ty, wierna owieczko Chrystusowa, chrześcijaninie katoliku, nie daj się w błąd wprowadzić złodziejom i wilkowi, ale stój mocno przy Panu Jezusie, który o sobie powiedział: Jam jest Pasterz dobry) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Feniks odrodzony czyli Ćwiczenia duchowne. ("Złość grzechu jest tak wielka, że wszystkie możliwe rodzaje złości w sobie zawiera. Wszak złem jest ubóstwo, boleść, niewola, choroba i śmierć; wszystko to owoce grzechu. On obdziera duszę z tego najdroższego skarbu Bożego, z łaski poświęcającej, on trapi duszę wewnętrznymi zgryzotami sumienia; człowieka czyni sługą żądz i podłym niewolnikiem szatana; odrywa duszę od Boga, tego źródła jej życia i niemiłosiernie ją zabija; wszystko wywraca, obala, psuje i wprawia w zamęt, a na człowieka ściąga kary wieczne, które niejako z dwóch części się składają, to jest z utraty oglądania Pana Boga twarzą w twarz i ze strasznych mąk ognia piekielnego", – ss. 60-61) (nowość, djvu)

Psalterium Davidis cum brevi ac succincta paraphrasi ex Bellarmini Commentario deprompta. ("Quoniam novit Dominus viam iustorum, et iter impiorum peribit. Redditur ratio, cur impii in iudicio non sint accepturi iustorum gloriam: quia videlicet via iustorum approbatur a Deo (illud novit enim accipitur pro notitia approbationis) qui falli non potest, ac per hoc via est recta ac perducens ad civitatem Dei; via impiorum autem non approbatur a Deo; et qui per eam ambulant, frustra laborant, quia per eam viam non pervenitur ad optatum locum. Per iter ergo non intelligitur via materialis, in qua ambulatur, sed ambulatio; per ambulationem vero intelligitur cursus totius vitae, studia, labores, contentiones, quae omnia nihil impiis proderunt", – pp. 4-5) (nowość, djvu)

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XIIEncyklika "Sacra Virginitas" o Świętym Dziewictwie. ( PDF ) (Już Boski Zbawiciel obwieścił tę prawdę, powtórzoną przez Apostoła narodów, że dziewictwo i celibat niepomiernie wyżej stoją nad małżeństwo. Prawdę tę ustawicznie i jednomyślnie wyjaśnianą przez Ojców i Doktorów Kościoła na świętym Soborze Trydenckim uroczyście ogłoszono jako dogmat wiary. Również poprzednicy nasi, jak i my sami przy każdej okazji to wyjaśnialiśmy i usilnie wysławialiśmy. Skoro jednak w ostatnich czasach znaleźli się tacy, którzy tę naukę przekazaną przez Tradycję Kościoła zwalczają, narażając na niebezpieczeństwo i na szkodę wiernych, w poczuciu naszego obowiązku uważamy za słuszne w tej encyklice znowu ujawnić i napiętnować tego rodzaju błędy, które się nieraz przemyca pod barwnym pozorem prawdy) (nowość)

Ecclesiae Magisterium. Pius Papa XIILitterae Encyclicae "Sacra Virginitas" de Sacra Virginitate. ( PDF ) (Haec doctrina, qua statuitur virginitatem et coelibatum omnino excellere ac matrimonio praestare, iam a Divino Redemptore et a gentium Apostolo, ut diximus, patefacta fuit; itemque in sacrosancta Tridentina synodo sollemniter fuit ut divinae fidei dogma definita, et a Sanctis Patribus Ecclesiaeque Doctoribus concordi semper sententia declarata. Praeterea ut Decessores Nostri, ita Nosmet ipsi, quotiescumque occasio data est, eam etiam atque etiam explanavimus ac valde commendavimus. Verumtamen, cum recens non defuerint qui hanc eandem doctrinam a maioribus Ecclesiae traditam impugnarent non sine gravi christifidelium periculo ac detrimento, Nos pro officii Nostri conscientia opportunum duximus rem iterum per Encyclicas has Litteras resumere, et eiusmodi errores, qui saepenumero sub fucata veri specie proponuntur, detegere ac reprobare) (nowość)

Bp Moises Carmona Rivera. Jak wygląda sytuacja po oszukańczym "soborze" pompatycznie nazwanym Soborem Watykańskim II? ( PDF ) (Po "soborze" szumnie określanym jako II Sobór Watykański, wszyscy zrozumieliśmy, że pojawił się Nowy Kościół, założony przez Pawła VI i jego soborowych biskupów. Ale zauważyliśmy również – chociaż nie wszyscy z nas – że jest to bardzo dziwny kościół, który dystansuje się od wszystkiego co Boskie i wszystko co głosi stoi w sprzeczności z tym czego zawsze nauczał Kościół Chrystusowy. Potępił on wszystko, co dotychczas było otaczane czcią i zaczął gloryfikować wszystko, co zostało wcześniej potępione. Konsekrowany ołtarz został zamieniony na stół – w podobny sposób jak zrobił to Marcin Luter w Niemczech i Cranmer w Anglii – a tam, gdzie nie mogli zlikwidować ołtarzy, ponieważ przedstawiały wartość artystyczną, przestali z nich korzystać ustawiając przed nimi swoje stoły. Wszystko to w celu sprawowania tego, co nazywają teraz eucharystyczną celebracją, a nie Świętą Ofiarą Mszy, która została zastąpiona przez protestancką Wieczerzę) (nowość)

Ks. Daniel A. Perez Gómez. Homilia z konsekracji biskupiej Jego Ekscelencji Martina Dávila Gandara. ( PDF ) (Oto jesteśmy tu pełni radości, radości jakiej doznaje Kościół mając wśród nas przewodnika i pasterza dla swoich wiernych, biskupa w Meksyku, który zapewni ciągłość sakramentów, źródło łaski i nadprzyrodzonego życia dla swych dzieci – Jego Ekscelencję Martina Dávilę. Wiemy, że naszego nowego Biskupa czeka wiele ciężkich prób, ale wiemy także, że on nigdy nie stronił od pracy. Błagamy Boga i jesteśmy pewni, że udzieli mu Swej łaski. Ponieważ Bóg powołał go by był jednym z Jego prawdziwych biskupów, którzy nie nazywają światła ciemnością, nie mówią, że błąd jest czymś właściwym, ani zło dobrem – co stało się wśród biskupów naszych czasów haniebnym procederem. Tak, ponieważ ciemność, niejasność i błąd przynależne są temu piekielnemu duchowi, wiecznemu wrogowi naszego Pana Jezusa Chrystusa, który to czartowski duch wyrządził naszemu Kościołowi bardzo poważne szkody. Przeciwnie, nasz nowy biskup będzie musiał – z pomocą Bożej łaski – oświecać, objaśniać, uzbroić się w odwagę i być nieugiętym, podążając za słowami i przykładem świętego Pawła: "Argue obsecra... karć z wszelką cierpliwością i nauką") (nowość)

Wielki i Święty Tydzień, według obrządku świętego rzymsko-katolickiego Kościoła. Z dołączeniem niektórych szczegółów o ceremoniach, w te dni święte sprawowanych. ("Módlmy się najmilsi nam, za Kościół Boży: ażeby Bóg i Pan nasz, raczył go na całym okręgu ziemi obdarzyć pokojem, utrzymać w jedności, i ochraniać: poddając mu wszystkie panowania i władze: i aby nam pozwolił, ażebyśmy żyjąc w pokoju i bez prześladowania, wychwalali Boga Ojca wszechmocnego... Módlmy się i za wszystkich Biskupów, Kapłanów, Diakonów, Subdiakonów, Akolitów, Egzorcystów, Lektorów, odźwiernych, wyznawców, panny, wdowy; i za cały lud święty Boży... Módlmy się za heretyków i odszczepieńców: aby Bóg i Pan nasz wyrwał ich ze wszelkich błędów, a Świętej Matce Kościołowi Katolickiemu i Apostolskiemu przywrócić raczył... Módlmy się i za wiarołomnych żydów: ażeby Bóg i Pan nasz zdjął z serc ich powłokę zaślepienia, iżby i oni poznali Jezusa Chrystusa Pana naszego. Wszechmogący wieczny Boże, który i żydowskiej nawet wiarołomności od miłosierdzia Twego nie odrzucasz: wysłuchaj modły nasze, które za ów lud oślepiony zanosimy, aby poznawszy światło Twej Prawdy, którą jest Chrystus, z ciemności się swoich wydobyli. Przez tegoż Pana naszego Jezusa Chrystusa... Amen. Módlmy się i za pogan: ażeby Bóg Wszechmogący zgładził z serc ich nieprawości: iżby porzuciwszy swych bałwanów, nawrócili się do Boga żywego, prawdziwego i Jednorodzonego Syna Jego Jezusa Chrystusa Boga i Pana naszego", – Modlitwy Wielkopiątkowe, ss. 376-378. 381-382) (nowość, djvu)

O. Stanisław Wójcik CSsRWielki Tydzień według porządku wznowionego. Ordo Hebdomadae Sanctae instauratus. Tekst łaciński z polskim przekładem i objaśnieniami. ("W ojcowskiej trosce o dobro dusz Papież Pius XII wprowadził dla obrządku rzymskiego nowy Porządek Wielkiego Tygodnia. Zmieniono wiele tekstów i obrzędów, a nabożeństwa przesunięto na właściwą porę... Wznawiając Porządek Wielkiego Tygodnia, Kościół święty pragnie, by wierni mogli z większą łatwością brać udział w czcigodnej liturgii tych dni; a udział ten ma być żywy, pobożny i skuteczny, czyli dla życia religijnego owocny. Według zamierzeń Kościoła wierni w Niedzielę Palmową biorą tłumnie udział w uroczystej procesji, oddają hołd Chrystusowi, decydują się trwać przy Nim zawsze jako przy swoim Królu. W Wielki Czwartek podziwiają miłość Jego w ustanowieniu Najświętszej Eucharystii i w umywaniu nóg Apostołom; rozbudzają w sobie miłość do Chrystusa i do swoich bliźnich. W Wielki Piątek – przejęci rozważaniem Męki Pana, modlą się szczerze w potrzebach całego świata, adorują krzyż Zbawiciela i jednoczą się z Nim sakramentalnie we wspólnej Komunii świętej. Wielka Sobota – to dzień żałoby przy Grobie Pańskim. W wieczornym nabożeństwie wigilijnym wierni starają się lepiej zrozumieć, czym jest Chrystus dla nas i dla całego świata, w jaki sposób z Jego śmierci wyniknęło życie i łaska dla wierzących; uświadamiają sobie własną łączność z Chrystusem, zadzierzgniętą na chrzcie świętym, i obowiązek życia cnotliwego; odnawiając przyrzeczenia chrztu świętego zobowiązują się na nowo służyć wytrwale Bogu całym swoim życiem. Po takim przygotowaniu następuje uroczysta Msza św. – rozpromieniona radością zmartwychwstania", – ss. 8-10) (nowość, djvu)

Ks. Kevin Vaillancourt. Który ryt jest właściwy? Dlaczego w wielu tradycyjnych kaplicach słusznie używa się "poprawionych" obrzędów liturgicznych z czasów Piusa XII. ( PDF ) (Ponieważ uzasadnienie dla odrzucenia zreformowanych obrzędów Wielkiego Tygodnia promulgowanych przez Papieża Piusa XII już tak długo istnieje w sferze publicznej, wielu łatwowiernych ludzi podąża tą samą ścieżką nieposłuszeństwa myśląc, że oddają przysługę Bogu i "Tradycji". Moi adwersarze, którzy nie zgadzają się ze stanowiskiem przy którym obstaję (wraz z wieloma rzymskokatolickimi kapłanami wiernymi Tradycji) muszą najpierw mi udowodnić, że te zreformowane obrzędy są nieważne i nie mogą być w żaden sposób legalnie używane zanim spróbują uzasadniać swą działalność powołując się na publikacje i środowiska wrogów Kościoła. Ponadto, chciałbym zobaczyć ich studium na temat jak mogą uzasadnić odejście od Kanonu 1257 (Kodeks Prawa Kanonicznego 1917), który głosi, że tylko papież ma w Kościele władzę dokonywania takich zmian. Jeśli uda się nam znaleźć wspólną płaszczyznę w tych kwestiach, to być może będzie tak również w innych. Wiele dusz na to liczy) (nowość)

Ks. Prof. Eugeniusz Dąbrowski. Nowy Psałterz w ogniu dyskusji. ( PDF ) (Polemiki toczące się wokół nowego przekładu Psałterza są wyrazem nie tylko zainteresowania, ale i głębokiej troski egzegetów, teologów czy liturgistów o to, co przecież w znaczeniu specyficznym nazwać można "modlitwą Kościoła". Dla nikogo nie może być rzeczą obojętną, w jaki sposób Psalmy zostały przetłumaczone, czy oddają wiernie myśl oryginału i czy znacznie odbiegają od tego, do czego przywykł Kościół łaciński przez tyle stuleci swego istnienia. I tu dotykamy sprawy najważniejszej. Prawie przez osiemnaście wieków Kościół łaciński posługiwał się przekładem Psałterza dokonanym na przełomie II i III wieku w Rzymie lub najbliższej jego okolicy. Przekład ten zastał św. Hieronim w powszechnym użyciu i uszanowawszy tradycję, dokonał w nim nieznacznych tylko poprawek w oparciu o tekst grecki. Z czasem nazwano go "Psalterium Gallicanum" i nawet włączono do Wulgaty na niekorzyść innego tłumaczenia św. Hieronima dokonanego wprost z języka hebrajskiego: iuxta Hebraeos... Od lat dwudziestu pięciu egzegeci katoliccy różnych kierunków dawali coraz częściej wyraz nadziei, że kwestia "nowego Psałterza" stanie się wreszcie aktualną. Formułowano przy tym postulaty, rzucano sugestie, wyrażano życzenia. Niektórzy proponowali zastąpienie po prostu Psałterza Gallikańskiego tłumaczeniem św. Hieronima iuxta Hebraeos. Zdecydowana jednak większość oświadczyła się za poprawieniem tekstu Psałterza Gallikańskiego w oparciu o tekst hebrajski, z zachowaniem jednak terminologii ogólnie w Kościele przyjętej i tradycją uświęconej... Toczące się w tej sprawie dyskusje i przewidywania nieoczekiwanie przerwane zostały przez Ojca świętego Piusa XII, który w styczniu 1940 roku polecił profesorom Papieskiego Instytutu Biblijnego przygotować "nowy przekład" Psałterza. Żmudna praca trwała ponad pięć lat i wydany w marcu 1945 r. "Liber Psalmorum" jest jej owocem) (nowość)

Ks. Jan Nepomucen Opieliński. Ekskomuniki Konstytucji "Apostolicae Sedis". ( PDF ) (Do solennych dni, w których te uroczyste ekskomuniki rzucano, należały Wniebowstąpienie, uroczystość św. Piotra i Pawła, a także Wielki Czwartek, później tę promulgację tylko na Wielki Czwartek ograniczono. W tym dniu bowiem Chrystus modlił się o jedność Kościoła, "aby wszyscy byli jedno, jako Ty Ojcze we mnie, a ja w Tobie, aby i oni w nas jedno byli" (Jan XVII, 21); w tym dniu ustanowił ofiarę Nowego Zakonu, oznaczającą najściślejsze zjednoczenie wszystkich wiernych w jedno ciało mistyczne, którego głową jest Chrystus. Stąd tłumaczy się, dlaczego już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa publicznych pokutników w Wielki Czwartek po otrzymaniu publicznej i uroczystej absolucji do przyjęcia Ciała Pańskiego przypuszczano, a grzeszników i zbrodniarzy właśnie w ten dzień z społeczności Kościoła wykluczano i za niegodnych przyjęcia Komunii św. uznawano... W Rzymie, gdzie te publiczne ekskomuniki procesami (processus) zwano, aktu promulgacji Papieże sami osobiście z największą okazałością i uroczystością dokonywali w obecności Kardynałów, Arcybiskupów, Biskupów w szaty pontyfikalne ubranych, w obecności całego duchowieństwa i niezliczonego ludu, przybyłego z bliska i z daleka mianowicie w Wielki Czwartek dla apostolskiej absolucji i benedykcji do miasta świętego; po akcie promulgacji rzucano palące się świece na ziemię; deptano je nogami wśród nieregularnych uderzeń w dzwony na oznaczenie, że światło ziemskiego i niebieskiego szczęścia dla wyklętych zgasło i że jak regularnym dzwonieniem Kościół wiernych zwołuje i wzywa do siebie, tak nieregularnym uderzaniem w dzwony od swego łona ich odtrąca i wyklucza... Z biegiem czasu pomnażały się zbrodnie uroczystej ekskomunice podpadające, a z kolekcji ich powstała osobna bulla dla rocznej promulgacji w Wielki Czwartek bullą Coenae albo In Coena Domini nazwana... W Polsce, zawsze wiernej Kościołowi, bulla Coenae aż do końca 18 wieku bywała kilka razy do roku promulgowaną. Wedle Synodu prowincjonalnego z r. 1577 i wedle "Pastoralis Maciejoviana" duszpasterze zobowiązani byli nie tylko rok rocznie dwa razy, tj. w pierwszą niedzielę Adwentu i Wielkiego Postu bullę Coenae z kazalnicy promulgować, ale także przypadki w niej zawarte umieć na pamięć, ludowi je objaśniać i pouczać go, jak ogromną karą jest ekskomunika i jak straszne są jej skutki) (nowość)

Ks. Jan Nepomucen Opieliński. Ekskomunika na heretyków, apostatów i ich wspólników. ( PDF ) (Pod pojęcie apostatów podpadają nie tylko ci ochrzczeni, co do mahometańskiej, żydowskiej, albo innej jakiej bądź pogańskiej religii przechodzą, ale też tak zwani wolnomyślni (Freidenker), walczący przeciwko Bogu i Chrystusowi Jego, odrzucający skład wiary apostolski, liczne dziś jadem niewiary ziejące trzody racjonalistów, naturalistów, materialistów, panteistów, deistów, ateuszów, indyferentystów, spirytystów, iluminatów, masonów i wszyscy ci, jak się tam zowią, których zasadą i dążnością podkopać, zniszczyć i wytępić wiarę chrześcijańską... Herezja jest to błąd dobrowolny której bądź katolickiej prawdzie przeciwny, przez człowieka ochrzczonego z uporem wyznawany... Błąd powinien być wyznawany z uporem, czyli z kontumacją, która jest głównym pierwiastkiem herezji. Upór ten nie polega na tym, że ktoś zawzięcie broni i trzyma się błędu wierze przeciwnego, lecz na tym, że z świadomością i dobrowolnie mimo lepszej wiedzy, iż Kościół przeciwną prawdę do wierzenia podaje, błąd ten podziela... Takie jest pojęcie herezji. Do popadnięcia zaś w ekskomunikę potrzeba, ażeby herezja formalna w duszy zrodzona, jakeśmy ją wyżej określili, w jakikolwiek bądź sposób na zewnątrz się objawiła, myśl kacerską dowodnie zdradzała, przy czym obojętna jest, czy ktoś słowem, pismem lub uczynkiem herezję na zewnątrz objawia... Favere w ogólności znaczy tyle, co kogoś w czymś popierać, udzielać mu pomocy; stać się to może albo pozytywnie, np. pochwałami, poleceniami, pieniędzmi itd., albo negatywnie, przez to, że ktoś zaniecha uczynić to, do czego z urzędu jest zobowiązany. W naszym więc przypadku fautores są ci wszyscy, co heretyków i apostatów albo ich nauki bądź pozytywnie (grzech uczynkowy), bądź negatywnie (grzech zaniedbania) popierają: negatywnie wtedy, gdy w grzeszny sposób zaniedbują kacerzy karać i tępić, książki ich konfiskować, rozszerzaniu się ich błędów zapobiegać, pomimo że z urzędu (ex officio) do tego są powołani; dlatego Biskupi i proboszczowie ściągnęliby na siebie klątwę jako fautores herezji, gdyby w diecezji lub w parafii na bezkarne grasowanie nauk kacerskich spokojnie pozwalali; pozytywnie wtedy, gdy słowem, pismem, lub datkiem herezję popierają, np. wychwalając, lub polecając takową, służąc radą za pomocą gazet, książek i innych pism, dawając zapomogi pieniężne, budując szkoły, zbory, dostarczając jakich bądź środków, z pomocą których kacerze skutecznie władzy opierać się mogą, bunt swój kacerski podtrzymywać i jad kacerski rozpryskiwać, zaprowadzając wolność wyznania bez potrzeby i konieczności... Poniżej podajemy instrukcję de haereticis et superstitiosis przez Jego Eminencję ks. Kardynała wikariusza generalnego Monaco La Valletta wydaną, a przeznaczoną dla proboszczów i spowiedników Rzymu, aby ci wiernych o obowiązkach wiary pouczając, od sideł i podstępów szerzącej się w stolicy chrześcijaństwa herezji zabezpieczali. Leon XIII potwierdził tę instrukcję... Zważywszy naturę występków w instrukcji ekskomuniką zagrożonych, co do nas nie wątpimy, salvo meliori iudicio, że klątwy te niczym innym nie są, jeno praktycznym zastosowaniem ekskomuniki na heretyków i ich wspólników ferowanej, i że dlatego instrukcja ma charakter pod tym względem prawa ogólnego. Kto się bowiem, jak instrukcja opiewa, do sekty kacerskiej zapisuje, choćby tylko z rachuby i ludzkich względów, kto udział bierze w nabożeństwach kacerskich, albo kazań predykantów heretyckich słucha w tej bezbożnej myśli, aby się do ich sekty zapisać, skoro przekonania odpowiedniego nabędzie, kto drugich do uczestnictwa w nabożeństwach kacerskich pobudza, kto zaproszenia na religijne obrzędy heretyckie drukuje, kto, choćby był zależnym, książki herezji broniące drukuje, ten bezsprzecznie przychylność heretykom jako takim okazuje na zewnątrz, ten popiera sprawę ich, ten pozytywnie do szerzenia herezji się przyczynia, ten jednym słowem w oczach wszystkich wiernych za zwolennika i sprzymierzeńca heretyków uchodzi i dlatego w myśl pierwszego kanonu jako ich poplecznik (fautor) nie tylko w Rzymie i w Albano, lecz wszędzie ekskomunikę na siebie ściąga) (nowość)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia łaski Bożej. (Wydanie drugie) (uzupełniono)

Ks. Maciej Józef Scheeben, O. Euzebiusz Nieremberg SI. Uwielbienia... II. 9. O piękności niebieskiej, jakiej łaska użycza duszy. (Piękność jest przedmiotem najznakomitszym miłości czystej. Jeżeli zatem Bóg obejmuje miłością tak niewysłowioną duszę naszą, z tego samego możemy wnioskować, iż dusza musiała otrzymać przez łaskę piękność cudowną i niebieską. A to tym pewniej, gdyż miłość Boża nie tylko ceni rzeczy według prawdziwej ich wartości, ale także dosyć jest potężną, aby te rzeczy uczyniła godnymi siebie. Miłość ludzka znajduje i upatruje piękność w przedmiocie swoim, Boska zaś miłość rodzi ją i wyprowadza, bo wszystkie rzeczy są niczym same ze siebie i to, co posiadają, od Boga posiadają, zatem Bóg może kochać rzecz jakąś tylko o tyle, o ile ona uczestniczy w dobroci i piękności Jego. To w ogóle odnosi się do każdej miłości Boga i do piękności i do dobroci wszelkiej rzeczy stworzonej; w szczególności zaś odnieść to wypada do miłości nadprzyrodzonej Boga i do piękności nadnaturalnej stworzeń. Jeżeli Bóg skłania się i zbliża do duszy naszej z miłością nadprzyrodzoną, ozdabia ją zarazem pięknością nadprzyrodzoną i właśnie dla tej piękności nam użyczonej spoczywa oko Jego na nas z upodobaniem niewysłowionym. Ponieważ zaś miłość Boża właśnie za pomocą łaski w nas działa i dla łaski w nas spoczywa, przeto musi łaska ową piękność w sobie zawierać i nam jej udzielać. Tak naucza Augustyn św., kiedy mówi o wyniesieniu człowieka do stanu łaski: "natura ludzka odznaczająca się ponad wszystkie inne, przemienia się z nieforemnej w postać kształtną wówczas, gdy z niesprawiedliwej staje się usprawiedliwioną". Jeszcze wyraźniej naucza św. Cyryl Aleksandryjski, kiedy pisze, iż przez łaskę przemienieni bywamy jakby w postać Boską a wskutek tego otrzymujemy piękność nadziemską. I rzeczywiście przez łaskę Duch Święty wytłacza obraz wielce doskonały chwały i natury Bożej w duszy naszej; dusza staje się zwierciadłem czystym piękności i majestatu Bożego, a ten odbija się w niej w swej nieporównanej czystości i obfitości) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XXIV. O posłuszeństwie i czci względem rodziców. (Niepodobna wyrazić słowami, ile pochwały godnym jest ten człowiek, który może o sobie powiedzieć: Byłem zawsze posłusznym i powolnym względem rodziców; spełniałem zawsze ich rozkazy, czy one były miłe, czy przykre; byłem zawsze dobrym synem ojczyzny; nigdym się nie ociągał z niesieniem pomocy moim krewnym i ziomkom; starałem się podbić sobie serca wszystkich dobrodziejstwami. Te to są bowiem obowiązki jakie na nas składa prawdziwa miłość dla ojczyzny, dla rodziców, krewnych, i powinowatych. Odcieniem tej miłości jest szacunek dla starszych, przełożonych, nauczycieli i w ogóle dla tych, którzy nas przewyższają godnością, rozumem, wiekiem, pobożnością i cnotami. Zwykliśmy tym osobom okazywać cześć przez powstanie, ukłony, przez ustępowanie im z drogi, przez zsiadanie z konia lub powozu, przez całowanie ich rąk lub szat, przez przyklękanie przed nimi i przez inne używane w świecie oznaki uszanowania. Aby jednak te zewnętrzne oznaki miały wartość, musisz wewnętrznie uznawać wyższość wspomnianych osób. Tym sposobem wyrobi się w twej woli pewna lękliwość i nieśmiałość, które sprawią, że się nie odważysz na zbyteczną poufałość z tymi osobami, lecz owszem ich stanowisko wysokie przypominać ci będzie ciągle twoją niższość. Każda władza od Boga. Jeżeli tedy Boga będziesz się dopatrywał w swych przełożonych, nigdy nie będziesz dla nich dość uniżonym) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XXIV. Przywiązanie do rodzeństwa. Uszanowanie starszych. Posłuszeństwo. Wdzięczność. Jak przyjmować i wypłacać się za dobrodziejstwa. (Nad wszelki wyraz chlubnie jest dla człowieka, kiedy sobie powiedzieć może: zawszem szanował i posłuszny byłem rodzicom; rozkazy ich, nawet najcięższe, z uszanowaniem i pokorą wykonywałem; zawsze byłem dobrym synem ojczyzny; braciom, krewnym, dobrze czynić nie przestawałem; a nikt mnie w dobrodziejstwach uprzedzić nie mógł. Te to są sposoby, przez które dopełniamy, cośmy winni ojczyźnie, rodzicom, braciom, rodzinie. A cośmy rodzeństwu przez przywiązanie, to naczelnikom Kościoła, panującym, nauczycielom i innym, którzy czy dostojeństwem, czy nauką, czy wiekiem, czy świątobliwością i cnotą wyżsi są od nas, przez uszanowanie okazywać powinni. Zwykliśmy bowiem przed nimi z miejsca powstawać, głowę odkrywać, z drogi im ustępować, z powozu wysiadać, w ręce całować, i inne oznaki czci wyrządzać. To zaś wszystko wylanym i pełnym czci sercem czynić będziesz, jeżeli wyższość ich w wewnętrznym przekonaniu uznasz. Bo stąd w myśli zrodzi się jakaś nieśmiałość i jakaś niby bojaźń, która ci zbytecznej z nimi poufałości zabroni, i która sprawi, że przy ich wyższości lepiej się twoja niskość odbije. Wszelka władza od Boga idzie; i przeto wszystkie oznaki czci, które zwierzchnikom wyrządzisz, będą niedostateczne, kiedy je nie ze względu na Boga wyrządzać będziesz) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XXIV. De pietate, et observantia. Obedientia commendatur, itemque gratitudo. Quomodo accipiendum, et reddendum sit beneficium. (Nulla vi verborum exprimi potest, quam laudabile opus sit, posse hominem dicere: Parentibus meis cessi, et parui semper: eorum imperio, sive aequum, sive durum fuerit, obsequentem et submissum me praebui: bonum patriae civem me semper exhibui: fratribus et consanguineis bene facere nunquam cessavi: omnes vincere beneficiis conatus sum. Haec sunt nimirum Pietatis officia, quibus debitum tribuimus cultum patriae, parentibus, fratribus, et aliis sanguine conjunctis. Quod vero pietas erga cognatos, id praestat observantia erga Praelatos, Principes, Praeceptores, et alios, qui aliquo modo nos antecedunt dignitate, sapientia, aetate, religione, et sanctitate. Solemus enim coram illis assurgere, caput aperire, via decedere, equo aut vehiculo desilire, ad genua provolvi, manus aut vestes osculari, aliaque honoris signa pro more patriae exhibere. Haec autem omnia profuso ac reverenti animo praestabis, si praecesserit in intellectu magna sublimitatis illorum aestimatio. Nam hinc orietur in voluntate fuga quaedam et metus, quo perculsus nimiam cum illis familiaritatem declinabis, atque ab eorum magnitudine in tuam quodammodo resilies parvitatem. Omnis potestas a Deo est. Quicquid praestiteris majoribus tuis, infra debitum honorem erit, si Deum in illis consideraveris) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne na niedziele i uroczystości całego roku. (Wydanie drugie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela piąta Wielkiego Postu. (Rozważmy na koniec i to, co tu Pan jasno do Żydów mówi o Bóstwie swoim i o chwale, którą miał u Boga Ojca przed stworzeniem świata: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, pierwej niż Abraham się stał, Jam jest. Nie wedle swego człowieczeństwa Zbawiciel był przed narodzeniem się Abrahama, gdyż jako człowiek jeszcze lat pięćdziesięciu nie miał, a tymczasem ów świętobliwy patriarcha nie żył już wówczas od lat 2000; lecz wedle Bóstwa swego. Jako jednorodzony Syn Boży i Bóg prawdziwy, odwieczny jest, Stwórca wszystkich rzeczy, aniołów, ludzi i samego Abrahama, Pan wszystkich wieków, Pan nieba i ziemi. A choć się wszystko odmieni, On zawsze trwać będzie i lata Jego nie ustaną. On jest, który jest, albowiem u Niego nie ma czasu przeszłego, ani przyszłego, nie ma dnia wczorajszego, ani jutrzejszego, ale ustawiczne dzisiaj i dzień nieodmienny zawsze. Rozumieli Żydzi dobrze powyższe słowa Jezusowe, ale ich przyjąć nie chcieli, a w swym uporze, mając je za bluźnierstwo, umyślili Pana ukamienować. Lecz nie czas był jeszcze na mękę Pańską, więc też Jezus się zataił i opuścił ich, dając tym poznać, iż się Prawda zakrywa przed tymi, którzy nie chcą jej przyjąć. My, chrześcijanie-katolicy, nie naśladujmy owych zatwardziałych Żydów i wszelkich innych zaślepionych niedowiarków i błędnowierców, aby się i od nas Chrystus nie ukrył i nas nie opuścił, ale wierzmy słowom Jego i uczcijmy w Nim Boga i Pana, któremu chwała niech będzie na wieki) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela Palmowa. (Pośrednik pomiędzy Bogiem i ludźmi, Pan nasz, Jezus Chrystus, Bóg i człowiek prawdziwy, gdy się już przybliżał czas męki Jego niewinnej, chciał się też w sposób niezwykły przybliżyć do miejsca, na którym za nas postanowił cierpieć, aby się stąd okazało, iż nie z przymuszenia, ale z dobrej woli podjął śmierć krzyżową. Z wielkim tryumfem, w uroczystej procesji wjechał do Jerozolimy na pięć dni przed żydowską Wielkanocą, aby jako prawdziwy Baranek wielkanocny, na tęż uroczystość był ofiarowany i zabity i aby odtąd wiernym swoim służył za pokarm w Najświętszym Sakramencie. Żydowski bowiem baranek, którego każda rodzina osobno miała sobie na pięć dni przed świętami przysposobić, a przy zaczęciu uroczystości ofiarować, zabić i pieczonego spożyć, był wyobrażeniem umęczonego Pana Jezusa, którego Krwią wszyscy jesteśmy odkupieni, nie już jak Żydzi, z niewoli egipskiej, ale ze stokroć gorszej niewoli czarta przeklętego. Przypatrzmy się pokrótce okolicznościom owego uroczystego wjazdu Zbawiciela dla naszego zbudowania) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Niedziela Wielkanocna. (Zmartwychwstanie Chrystusa Pana jest podstawą wiary naszej. Gdyby On nie zmartwychwstał, jeszcze byśmy dotąd nie byli usprawiedliwieni, ani grzechy nasze nie byłyby zgładzone i na próżno byśmy wierzyli. Dlatego Zbawiciel, chcąc tę wiarę mocno wszczepić w serca uczniów swoich, często im przed męką swoją opowiadał, iż miał umrzeć i zmartwychwstać, i przed wniebowstąpieniem swoim przez 40 dni często się im ukazywał, aby nie tylko sami nie wątpili o Jego zmartwychwstaniu, lecz byli Mu świadkami tej prawdy po wszystkim świecie, aż do ostatnich krańców ziemi. Dlatego i święci Ewangelistowie dokładnie opisali zmartwychwstanie Pańskie, dlatego i w tej dzisiejszej Ewangelii mamy dwojakie świadectwo zawarte: ludzkie – od świętych niewiast i Boskie – od anioła, a oboje od Ducha Świętego, za którego natchnieniem Marek św. to pisał... Tak więc, zmartwychwstał Pan prawdziwie i wielkie pożytki okazał nam zmartwychwstaniem swoim. Bo oto naprzód poznaliśmy sprawiedliwość Bożą, iż Syna swego, który Mu się stał posłusznym aż do śmierci, tak dalece uwielbił i wywyższył. Po wtóre, umacnia się wiara nasza, iż Ten, który chwalebnie zmartwychwstał, Bogiem jest, a nie samym tylko człowiekiem. Utwierdza się i nadzieja nasza, iż mocen jest dotrzymać obietnicy i po śmierci wskrzesić nas ku żywotowi wiecznemu. Mocą Jego zmartwychwstania i ciała nasze w dniu ostatecznym zmartwychwstaną nieśmiertelne i uwielbione, albowiem zmartwychwstanie Chrystusowe jest kształtem i przyczyną naszego zmartwychwstania i jako przez jednego człowieka, Adama, przyszła śmierć na wszystkich, tak przez jednego Boga-człowieka, Jezusa, przyszło zmartwychwstanie) (nowość)

Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne... Poniedziałek Wielkanocny. (Przypomnijmy sobie, co Chrystus Pan mówi do uczniów, idących do Emaus: Azali nie było potrzeba, aby to był wycierpiał Chrystus i tak wszedł do chwały swojej? Trzeba było, aby ucierpiał dla odkupienia naszego, a po sromotnej śmierci na krzyżu aby zmartwychwstał własną mocą swoją i wstąpił do nieba i okazał, że jak w ręku Jego było wyzwolenie nas od grzechu i czarta i piekła, tak również w ręku Jego jest dokonanie naszego zbawienia i domieszczenie nas tam, gdzie On zmartwychwstały króluje po prawicy Ojca swego niebieskiego. Zanim jednak wszedł do chwały sobie należnej, wprzód cierpiał Zbawiciel nasz. Więc i ty, chrześcijaninie katoliku, nie mniemaj, żebyś i tu i tam miał dóbr wszelkich zażywać, żebyś i tu ciału i tam duszy miał wygodzić, żebyś na tym świecie miał być pierwszym, na tamtym chwalebnym. Albowiem kto nie ucierpi z Chrystusem, nie będzie uwielbion z Chrystusem. Cierpiał wprawdzie za ciebie Pan Jezus, ale chce, byś i ty cierpiał. Zostawił ci swój przykład, abyś Go naśladował. Bo jeśli wespół cierpimy, wespół też z Nim uwielbieni będziemy. Jeśli kto chce za mną iść, woła Zbawiciel, niech weźmie krzyż swój, a naśladuje mię (Mt. 16, 24). Co zaś znaczy krzyż swój nosić, uczy tego Paweł św. Apostoł, gdy mówi: Którzy są Chrystusowi, ciało swoje ukrzyżowali z namiętnościami i pożądliwościami (Gal. 5, 24). Ten więc krzyż swój nosi, kto poskramia i umartwia samego siebie w żądzach swoich, w zmysłach swoich, w ciele swoim, przez posty, powściągliwość, modlitwy i inne dobre uczynki; kto cierpliwie znosi krzywdy od ludzi, nie dba o chwałę świata tego, pilnie we wszystkim spełnia wolę Bożą. Ta jest droga krzyżowa każdego wiernego chrześcijanina, ten jest prosty a pewny gościniec do nieba) (nowość)

Johann Peter SilbertŻywot Pana naszego Jezusa Chrystusa Syna Bożego (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. XXI. Chrzest Jezusa w Jordanie. ("A gdy był Jezus ochrzczony, wnet wystąpił z wody i modlił się. A oto się otworzyły Jemu niebiosa, i widział Ducha Bożego zstępującego jako gołębicę, i przychodzącego Nań. A oto głos z niebios mówiący: «Ten jest Syn Mój miły, w którymem upodobał sobie»" (Mt. 3, 16-17). – Tu widzimy, z jak niebiańską uroczystością chrzest nasz był postanowiony; albowiem przy chrzcie Jezusa objawiła się cała Trójca Przenajświętsza; Ojciec przez głos, który brzmi wszystkim stworzonym duchom, wszystkim ludziom wszelkiego czasu: Syn przez swoje święte człowieczeństwo, który wodę chrztu swym Boskim dotknięciem się poświęca; Duch Przenajświętszy przez postać gołębicy, co łagodność, prostotę i czystość znamionuje, które przez chrzest święty odbieramy. Tać to jest przyczyna, dlaczego w imię Trójcy Przenajświętszej chrzczeni bywamy. Pokazuje nam też tu Jezus, że przy chrzcie świętym otwiera nam się niebo, Duch Święty nam się udziela, a my przez to stajemy się członkami Jego duchownego ciała i Jego braćmi, a jako takowi ukochanymi dziećmi Bożymi, w których Ojciec niebieski ma swe upodobanie) (nowość)

J. P. SilbertŻywot... §. XXII. Post i pokuszenie Jezusa na puszczy. (Duch Święty, który się nad Jezusem unosił, pobudził Go, aby się udał w głąb dzikiej puszczy niedaleko Jerycha, gdzie też Jezus czterdzieści dni i czterdzieści nocy pościł. Taki był początek, czyli raczej takie było przygotowanie do Jego publicznego życia. Podobnież i Mojżesz prawodawca starego zakonu i Eliasz naczelnik proroków pościł; jak więc daleko bardziej przystał ten post Temu, który zstąpił na ziemię, aby zakon i proroków wypełnił! (Mt. 5, 17). Ach! któżby nabożnym i oświeconym umysłem, zdołał tak udać się na tę puszczę i przy Jezusie dłużej się zabawiając, jak to tyle dusz prawdziwie pobożnych i czułych w owych świętych czasach czynić było zwykło w swych rozmyślaniach! Tu w tym przerażającym ustroniu, wylewał nasz Zbawca swe Najświętsze Serce w nadludzkich modłach do swego Przedwiecznego Ojca; tu polecał On Jemu wielkie to dzieło odkupienia, swój Kościół, który On w swej krwi przyszedł założyć; tu także kazał ten Dobry Pasterz wszystkim pojedynczo owieczkom swej trzody mimo siebie przechodzić, nazwał każdą z osobna po jej imieniu; modlił się za każdą z nich w szczególności; obmyślał im i przygotowywał łaski, do nawrócenia się i wytrwania statecznego; i smucił się boleśnie nad upadkiem tak wielu, których swą krwią odkupił i którzy się, pogardzając Jego wezwaniem i łaską, zuchwale, w wieczną przepaść wtrącają) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Jak inną znowu razą chcieli ukamienować Jezusa. (Inną znowu razą, gdy w uroczystość poświęcenia Świątyni, Jezus chodził w kościele po krużganku Salomonowym, rozłoszczeni Żydowie jakoby wilki drapieżne otoczyli Go, i zgrzytając zębami zawołali: Dopókiż trzymasz umysły nasze w zawieszeniu? Jeśliś Ty jest Chrystus, powiedz nam jawnie. A na to im najsłodszy Jezus pokornie odpowiedział, mówiąc: Powiadam wam, a nie wierzycie: Sprawy które Ja czynię w imię Ojca mego, te o Mnie świadectwo dają. Ale wy nie wierzycie, gdyż nie jesteście z owiec moich. Proszęż cię przypatruj się tu pilnie Zbawicielowi, i wszystkiemu co wtedy zaszło. Jezus odpowiedział im z największą pokorą, a oni jak psy rozżarte szczekali zajadle, otaczając Go zewsząd. Na koniec nie mogąc powstrzymać gniewu piekielnego który ich ogarniał, rzucili się do kamieni żeby Go nimi zamordować) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Quomodo alia vice voluerunt lapidare Jesum. (Cum quadam alia vice in festo Encaeniorum, id est in festo dedicationis templi, Dominus Jesus esset in porticu Salomonis, circumdederunt eum lupi illi rapaces cum furore maximo, stridentes dentibus, et dicentes: Usquequo tollis animas nostras? Si tu es Christus, dic nobis palam. At mitissimus agnus humiliter respondit eis dicens: Loquor vobis, et non creditis mihi. Opera quae ego facio in nomine patris mei, testimonium perhibent de me. Conspice ipsum nunc bene pro Deo, et totum negotium. Ipse quidem eis humiliter loquebatur, illi vero cum furore caninis latratibus perstrepebant in eum, ex omni parte sicut eum circumdabant, tandem non potuerunt occultare venenum cordis. Acceperunt igitur lapides, ut jacerent in eum) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec uzdrawia chorego. (Misjonarze Towarzystwa Jezusowego z prowincji Japońskiej następującą relację zdali pewnego razu Ojcu świętemu Innocentemu XI. Pewien poganin Japończyk zasłabł ciężko. Żona chrześcijanka, stroskana, radziła się doktorów, posyłała po różne lekarstwa lecz nic nie pomagało; choroba zamiast ustępować zwiększała się i żadnej – po ludzku sądząc – nie było już dla chorego nadziei. Wtenczas bogobojna ta niewiasta chwyta się ostatniej deski ratunku, udaje się do Pocieszycielki utrapionych, pełna ufności w pomoc Bogarodzicy, zawiesza choremu na szyi różaniec. Dziwna rzecz! Chory tego samego momentu ozdrowiał. W kilka tygodni po wyzdrowieniu, sądząc, że mu już ten talizman niepotrzebny, oddaje go żonie, lecz skoro tylko zdjął różaniec ze szyi, na nowo choroba nim zawładnęła i tak ile razy zdjął poświęcone paciorki ze siebie, tyle razy zagrożony chorobą znowu je brał na nowo, a one zawsze okazywały się równie skutecznymi) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór XIII. (Kazimierz stara się godzić z sąsiadami i bierze się do gospodarstwa. – Za niego wielki handel i pomyślność w kraju; muruje zamki i spichlerze. – Prawa nadaje dobre. – Słabszych zasłania od ucisku mocniejszych. – Chłopek może w każdej godzinie przyjść do niego ze skargą. – Żydom nawet daje opiekę, wszak i oni Boskie stworzenia. – Ruś Czerwoną zawojował. – Dwaj zdrajcy sprowadzają na Polskę Litwinów, ale sami wpadli w nastawioną łapkę. – Jakie to wesele wyprawia Kazimierz swej wnuczce! ile to królów na tym weselu! – Jeden mieszczanin częstuje u siebie królów i każdemu daje podarunki. – Jaka to Polska musiała być bogata! – Kazimierz srogo karze złoczyńcę. – Na polowaniu upada z koniem i umiera niedługo) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XXVI. De Propagatione evangelii, et certissima Veritate religionis christianae. (QUAESTIO 1. Quid post acceptum Spiritum sanctum Apostoti egerunt? R. Christum Jesum a morte redivivum Judaeis primum atque Samaritanis, dein Gentibus praedicarunt. Judaeorum quidem non pauci crediderunt, at plerique evangelio pertinaciter restiterunt, primosque fidei praecones modis omnibus persecuti sunt. Q. 2. Quomodo haec Judaeorum perfida obstinatio punita fuit? R. 40 circiter annis post Christi mortem, tota fere gens illa a Romanis excisa est sub imperatore Vespasiano et Titio filio ejus. Durante obsidione horrenda fames inclusos moenibus in eam rabiem impulit, ut humanis vescerentur carnibus, ac natorum etiam corpora matres absumerent: et undecies centena hominum millia, quod pene fidem superat, una illa obsidione perierunt. Caeteri capta urbe atque succensa, in captivitatem abducti, pro mancipiis divenditi, et quaquaversum dispersi sunt. Ita impletum est, quod prophetae Daniel Oseëque praedixerant; postquam scilicet negato damnatoque Messia desierunt esse populus Dei, tot jam saeculis in sua caecitate et perfidia persistentes, toto orbe vagantur, sine rege et principe, sine templo ct sacrificio, circumferentes Libros sacros, ex quibus revincuntur ipsi, et christiana fides adstruitur. Q. 3. Quo successu Gentibus Apostoli praedicarunt? R. Deo aspirante tanto hic profectu, tantaque velocitate progressi sunt, ut exiguo temporis spatio per plerasque orbis provincias, Apostolorum vox audita, doctrinaque recepta sit. Desertis idolis vanisque superstitionibus suis, christianam fidem certatim amplectebantur, et divino Spiritu interius exteriusque mutati, quod ipsi didicerant, mox aliis annuntiabant) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 17. De ardenti amore et vehementi desiderio suscipiendi Christum. O gorejącej miłości, i najżywszym pożądaniu Ciała Chrystusowego. (Cokolwiek dusza pobożna pojąć i pożądać może, wszystko to z najwyższym uwielbieniem i z najgłębszym wzruszeniem oddaję i poświęcam Tobie. Nic nie chcę dla siebie, lecz mnie samego i wszystko moje, dobrowolnie, najchętniej i z całego serca Tobie w ofierze składam. Panie i Boże mój, Stwórco mój, Odkupicielu mój; z taką żądzą i poszanowaniem, z taką czcią i uwielbieniem, z taką wdzięcznością, godnością i miłością, z taką wiarą, nadzieją i czystością, pragnę Cię dziś przyjąć, jako Cię pragnęła i przyjęła Najświętsza Matka Twoja, błogosławiona Maryja Panna, kiedy Aniołowi zwiastującemu tajemnicę Wcielenia, odpowiedziała z nabożeństwem i z pokorą: Oto ja służebnica Pańska, niechaj mi się stanie według słowa Twego) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 17. De ardenti amore et vehementi affectu suscipiendi Christum. (Quaecumque potest pia mens concipere et desiderare, haec omnia tibi cum summa veneratione et intimo favore praebeo et offero. Nihil opto mihi reservare, sed me et omnia mea tibi sponte et libentissime immolare. Domine Deus meus, Creator meus et Redemptor meus, cum tali affectu, reverentia, laude et honore, cum tali gratitudine, dignitate et amore, cum tali fide, spe et puritate te affecto hodie suscipere, sicut te suscepit et desideravit sanctissima mater tua, gloriosa virgo Maria, quando angelo evangelizanti sibi incarnationis mysterium, humiliter ac devote respondit: Ecce, ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum... Cupio, Domine Deus meus, in omni loco et tempore nomen sanctum tuum magnificare et exaltare. Quoniam tu es Deus meus et ego pauper servos tuus. Tu lux mea, spes mea, cibus meus et potus meus. Deus meus laus mea et gloria mea. Cupio te laudare tam excelsa voce et tam devota mente: sicut umquam laudatus es ab aliqua creatura in caelo et in terra. Desidero te honorificari tam magno et digno honore: sicut umquam honorificatus es ab aliquo sancto in regno tuo caelesti. Opto te venerari et amare tam ardenti affectu et amoroso corde: sicut aliquis devotus et perfectus homo te dilexit et diligit in hoc mundo) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De peccato. (Considera peccati gravitatem, foeditatem, malitiam ac poenas 1. in angelis lapsis: qui a) ante lapsum quam excelsi erant quoad naturam, pulchri ac divites per gratiam, gloriosi ac felices! b) Post lapsum hisce cunctis (excepta natura) privati, maculati, Deo exosi, ineffabilibus tormentis addicti. c) Hanc terribilem mutationem unum effecit peccatum, internum, unico momento commissum, cum nullum peccatum eiusque poena ad deterrendum praecessisset. 2. In Adam, a) qui ante peccatum donis praeclarissimis instructus familiariter cum Deo conversabatur, paradisi amoenitate fruebatur coelique iure gaudebat. b) Unicum commisit peccatum, sensualitatem secutus, seductioni cedens. c) Qualis iactura, quanta mala pro corpore et anima, ipsi totique prosapiae ex hoc pullularunt!) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De bono vino. (Competit mysterio. Nam aliquis dicitur mystice primum bonum vinum ponere, qui alios decipere intendens, errorem quem intendit non proponit primo, sed quae alliciant auditores, ut postquam inebriati et allecti fuerint ad consensum suae intentionis, perfidiam manifestet. Ita facit tentator. Et de isto vino dicitur, Prov. 23, 31: Ingreditur blande, et in novissimo mordebit sicut coluber. Dicitur autem aliquis primo bonum vinum ponere, quia a principio suae conversionis sancte et spiritualiter vivere incipiens, laudem in vitam carnalem degenerat. Gal. 3, 3: Sic stulti facti estis, ut cum spiritu coeperitis, nunc carne consummemini?) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De sanctissimo Dei Nomine. (Sciendum vero quod in nomine Dei est ambulandum, orandum, loquendum, operandum, sperandum. Ps. 19, 8: Hi in curribus et hi in equis, nos autem in nomine Domini Dei nostri invocabimus. Joan. 16, 23: Si quid petieritis Patrem in nomine meo, dabit vobis. Col. 3, 17: Omne quodcumque facitis, sive in verbo sive in opere, omnia in nomine Domini nostri Jesu Christi facite. Ps. 39, 5: Beatus vir, cujus est nomen Domini spes ejus. Nota quod nomen Jesu est in corde retinendum, quia gaudium; in ore habendum, quia jubilus; in aure audiendum, quia melos; in manu ferendum, quia virtus; et in fronte scribendum, quia honor. Nota etiam quod nomen Dei habet multiplicem virtutem. In eo enim omnia creantur, in eo daemones fugantur, in eo omnes infirmitates curantur, in eo peccatores justificantur, in eo maesti laetificantur, in eo tentati adjuvantur, in eo justis gratia augmentatur, in eo omnes vocati salvantur) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causa virtutum. (Utrum virtus insit nobis a natura. Co. – Virtutes in nobis sunt a natura secundum aptitudinem et inchoationem, non autem secundum perfectionem; praeter virtutes theologicas, quae sunt totaliter ab extrinseco) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De medio virtutum. (Utrum virtutes morales sint in medio. Co. – Quia virtutis moralis bonitas ex conformitate ad regulam rationis aestimari debet, a qua recedere non contingit nisi vel per excessum vel per defectum, recte dicitur quaevis moralis virtus in medio seu mediocritate consistere) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(25 marca 2017)
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. 
Potrójny sojusz Słowa wcielonego z ludzkością. Kazanie na uroczystość Zwiastowania Najświętszej Panny Maryi ( PDF )

(1 marca 2017)
Ks. Jerzy Patiss SI. 
Podręcznik do rozmyślań i kazań na niedziele całego roku
P. Georgius Patiss SI. Materiae meditationum et concionum ex Evangeliis et Epistolis Dominicarum
Ks. Piotr Pękalski
Żywoty Świętych Patronów polskich. Wydanie pierwsze
Bp Martin Dávila Gandara. 
Nowe metody światowej rewolucji. Obojętność i niedowiarstwo religijne ( PDF )
Jérôme Bourbon.
"Synod o rodzinie": błogosławieństwo udzielone cudzołóstwu! ( PDF )
"Przegląd Kościelny". 
Kilka słów o historii dogmatów ( PDF )
"Przegląd Kościelny". 
Kardynał Franzelin ( PDF )
Ks. Władysław Michał Dębicki. 
Filozofia nicości. Rzecz o istocie buddyzmu ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali ( PDF )
Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach

(6 lutego 2017)

John Daly. Arcybiskup Lefebvre a sedewakantyzm ( PDF )

(25 stycznia 2017)
S. Robertus Card. Bellarminus SI, Ecclesiae Doctor. 
Compendium Doctrinae Christianae. Ex Italico idiomate in Latinum transtulit Martinus Szyszkowski, Episcopus Cracoviensis ( PDF )
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Czy CMRI jest antysemickie? Absolutnie nie ( PDF )
Ks. Zygmunt Chełmicki
Ojców naszych Wiara Święta. Katechizm przystępnie wyłożony i przykładami objaśniony
O. Gabriel Paláu SI
Katolik uczynkiem i prawdą
Dr. Franciscus Egger, Episcopus Brixinensis et Princeps. 
De opere Christi. Indoles religionis christianae ( PDF )
Ks. Jerzy Patiss SI. 
Żydzi zostali odrzuceni przez Boga ( PDF )
P. Georgius Patiss SI. 
Judaei a Deo rejecti sunt ( PDF )
Sac. Antonius Martinet. 
Institutiones Theologicae ad usum seminariorum
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. 
Wykład tajemnic Różańca świętego
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Zasługa wiary i jej przejawy. Kazanie na uroczystość Matki Boskiej Gromnicznej ( PDF )

(14 stycznia 2017)
Bp Donald J. Sanborn. Przebłyski rozsądku w modernistycznym Neokościele, czy gra pozorów? Wątpliwości czterech "kardynałów" co do "nauczania" Bergoglio (PDF)

(26 grudnia 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Czterej kardynałowie Novus Ordo i cztery herezje Bergoglio ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
Wielomówstwo. Dlaczego moderniści publikują takie rozwlekłe dokumenty? ( PDF )
Abp Szymon Kozłowski, Metropolita Mohylowski
Historia święta dla użytku młodzieży. Część pierwsza. Historia Starego Testamentu. Część druga. Historia Nowego Testamentu
Ks. Piotr Semenenko CR. 
O gorszeniu się z prawdy Bożej
Ks. Józef Stagraczyński
Nauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. 
Wykład tajemnic Różańca św. Część pierwsza (radosna). Boże Narodzenie ( PDF )
Ks. Józef Stanisław Adamski SI. Jak się tworzy rodzina, jakie jej powinności. Kazanie na święto Przenajświętszej Rodziny ( PDF )

(27 listopada 2016)

"Obrona prawdy". 
Początek roku kościelnego
Św. Grzegorz Wielki, Papież, Doktor Kościoła. 
Księga Reguły Pasterskiej
S. Gregorius Magnus, Papa, Doctor Ecclesiae. 
Liber Regulae Pastoralis
Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. 
Papież Grzegorz Wielki
Ks. Piotr Skarga SI. 
Kazania na niedziele i święta całego roku
Bp Donald J. Sanborn. 
Protestantyzm a katolicyzm. Rewolucja wymierzona w Boski porządek świata ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Biskup Fellay i moderniści z Neokościoła
P. Christianus Pesch SI. 
Modernismus
Bp Kazimierz Tomczak. Modernizm a protestantyzm liberalny ( PDF )

(23 listopada 2016)

Bp Donald J. Sanborn
The Catholic Church and Modernism (Kościół katolicki i modernizm) (mp4, 90.9 Mb)

(26 października 2016)

P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
O. Stefan Podworski OFMDrogi Kalwaryjskie czyli książka do nabożeństwa służąca do użytku pobożnych Kalwarię Zebrzydowską zwiedzających. Z dodatkiem historii o cudownym obrazie Matki Boskiej oraz historii klasztoru i kościoła ( PDF )
Bp Mark. A. Pivarunas CMRI. 
Papiestwo ( PDF )
Petrus. 
Żałosne umizgi bpa Fellaya do modernisty Bergoliusza (pseudopapieża "Franciszka")! ( PDF )
"Non possumus". 
Luter - heretycki wieprz z Saksonii i miejsce dla niego przeznaczone... piekło... ( PDF )
Ks. Antoni Brzeziński.
Rys dziejów świętego Soboru Trydenckiego ( PDF )
Canones et decreta sacrosancti oecumenici et generalis Concilii Tridentini
 sub Paulo III, Iulio III, et Pio IV Pontificibus Maximis
R. P. D. Hieronymus Ragasonus, Venetus, Episcopus Nazianzenus, et Coadiutor Famaugustanus. 
Oratio habita in ultima sessione Concilii Tridentini ( PDF )
Konrad von Bolanden.
 Luter w drodze do narzeczonej

(25 września 2016)

O. Franciszek Świątek CSsR. 
Świętość Kościoła w Polsce w okresie rozbiorowym i porozbiorowym. Życiorysy świątobliwych Polaków i Polek ostatnich wieków
Pismo święte. Wypisy. Podręcznik szkolny. Z polecenia i z przedmową J. Em. Ks. Kardynała Dalbora, Arcybiskupa Gnieźnieńskiego i Poznańskiego, Prymasa Polski Ks. Dr Jan Czuj, Profesor Uniwersytetu WarszawskiegoPatrologia
"The Reign of Mary". 
Modernistyczny Kościół: Nawracanie żydów niekonieczne ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
Milczenie pasterzy ( PDF )

(21 sierpnia 2016)

Nowy Testament Jezusa Chrystusa w przekładzie Ks. Jakuba Wujka SI. Opracował Ks. Abp Dr Antoni Szlagowski
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Długotrwały wakans Stolicy Apostolskiej. List do Ks. Peek odnośnie stanowiska teologicznego Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )
Ks. Dr Edward Górski. 
Święcenia niższe i wyższe. Studium liturgiczno-historyczne
Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. 
Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne
( PDF )
Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny

KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

PISMO ŚWIĘTE I HISTORIA BIBLIJNA

PATROLOGIA. OJCOWIE KOŚCIOŁA

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

ŻYDZI, POGANIE, APOSTACI, HERETYCY I SCHIZMATYCY POZA ARKĄ ZBAWIENIA!

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) ( PDF )

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Potępienie gallikanizmu. Mały katechizm o Nieomylności Najwyższego Pasterza ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła ( PDF )

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )