W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego
TRADYCJA PRZECIW HEREZJOM | O MODERNIZMIE WSPÓŁCZESNYM | ŻYCIE CHRZEŚCIJAŃSKIE | HISTORIA, LITERATURA, FILOZOFIA | NOWOŚCI
LATINITAS | MARIOLOGIA | MSZA ŚWIĘTA I KAZANIA | KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU | CYTATY ULTRA MONTES | "Pod Sztandarem Niepokalanej"
* * * * * * * * * * * * Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze. (Hebr. IV, 14) 
"Novi anni et totius vitae felicitas in eo
consistit, ut omnia temporis et actionum nostrarum momenta ad Dei solius
gloriam dirigantur. Hoc Deus jure supremi dominii exigit, hoc nos essentiali servitutis titulo
debemus". (S. Ignatius de Loyola) ------------------- "Nowego roku i całego życia szczęście na tym polega, abyśmy ku
chwale Boga kierowali każdą chwilę i każdą czynność naszą. Tego się Bóg od nas
domaga jako Najwyższy Pan, do tego my się poczuwać winniśmy jako Jego
słudzy". (Św. Ignacy Loyola)
"Pod Sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 21. Styczeń 2012 (nowość)
NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY
(30 GRUDNIA
2011)
Kardynał Gousset, Arcybiskup w Reims. Teologia moralna dla użytku plebanów i spowiedników (uzupełniono, djvu) Ernestus Müller, Episcopus Linciensis. Theologia moralis (uzupełniono, djvu) Ks. Noël Barbara. Czy Jan Paweł II jest modernistą? (Te wypowiedzi i czyny Jana Pawła II dotyczące
konieczności, a raczej braku konieczności należenia do jedynego Kościoła
Chrystusowego, po to aby osiągnąć zbawienie są tylko zwykłą konsekwencją
modernistycznego pojmowania wiary. Przypomniałem to spojrzenie na wiarę cytując
słowa świętego Piusa X: dla modernistów, wiara, która jest fundamentem
wszelkiej religii, zamieszkuje w pewnym wewnętrznym uczuciu, rodzącym się na
skutek potrzeby tego, co boskie, którą to potrzebę nosi w sobie każdy człowiek.
To właśnie to uczucie religijne, wyłaniające się przez "immanencję życiową"
z głębin podświadomości, jest źródłem wszelkiej religii i jej ostateczną racją.
Takie jest według nich pochodzenie wszystkich religii, w tym religii
katolickiej... To właśnie z takiego punktu widzenia należy patrzeć na
deklaracje i działania Jana Pawła II. W Asyżu, Jan Paweł II nie dopuścił się
żadnego synkretyzmu. Nie domagał się od uczestników by doszli do jakiegokolwiek
porozumienia odnośnie formy modlitwy, którą mieli wspólnie odmawiać. Wcale nie.
Prosił tylko wszystkich by ze szczerego serca modlili się do Boga na swój
sposób i nic więcej. Czemuż zatem zgromadził ich w Asyżu? Właśnie po to, aby za
pomocą "jedynego w swym rodzaju doświadczenia" pouczyć świat, aby
udzielić mu "lekcji", by pokazać, że "rytuały" i "formuły"
nie są najważniejsze. Liczy się szczerość wiary, skierowanej, z konieczności,
do tego samego Boga, ponieważ u każdego wywodzi się z tej samej zasady –
osobistej świadomości... Słowa i czyny Jana Pawła II uprawniają nas do
stwierdzenia, że nie ma on wiary katolickiej. Jak każdy modernista – jest
apostatą... Jak można wyjaśnić taki "upadek"? Jeśli zawierzy się
Papieżowi św. Piusowi X, to "nie ulega wątpliwości, że najbliższa i
bezpośrednia przyczyna tkwi w obłędzie umysłu. Jako dwie dalsze przyczyny
podnosimy niewczesną ciekawość i pychę". W wydanej przez nas broszurze
zatytułowanej Pour comprendre Jean Paul
II (By zrozumieć Jana Pawła II), zwróciliśmy uwagę, że osobą, która miała
najsilniejszy wpływ na jego myślenie był apostata Scheler. To właśnie wyjaśnia
wypaczenie jego procesów myślowych. Co się tyczy jego ciekawości i pychy, to
wystarczy zacytować dwa stwierdzenia: pierwsze autorstwa Wojtyły: "Scheler
zaszczepił we mnie prawdziwy wymiar człowieka rozważanego jako osoba ludzka
oraz metodę badań". Drugie pochodzi od jego przyjaciela Malińskiego:
"Jego pragnieniem było zawsze pogodzenie dwu wielkich filozofii, tomizmu i
filozofii Maxa Schelera, którego «ojcem» był Husserl") (nowość)
Ecclesiae
Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów (nowość) Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika o zasadach modernistów. (Tłumaczenie polskie). (Na pytanie: na czymże tedy ta pewność wierzącego człowieka polega, odpowiadają: na osobistym człowieka każdego doświadczeniu. – W zapatrywaniu tym różnią się od racjonalistów, podzielają jednakże mniemanie protestantów i pseudomistyków. Rzecz bowiem w następujący wyjaśniają sposób: w uczuciu religijnym upatrywać należy pewną serca intuicję; za jej pomocą zbliża się człowiek bezpośrednio do rzeczywistości Boga i taką o istnieniu Boga i działalności Jego w człowieku i poza człowiekiem czerpie pewność, że ona wszelką naukową pewność znacznie przewyższa. Wyznają więc doświadczenie, obejmujące prawdę, wznioślejsze aniżeli jakiekolwiek doświadczenie rozumowe; jeśli ktoś, jak racjonaliści, je znieprawia, stąd to wedle ich zdania pochodzi, że nie chce poddać się tym moralnym warunkom, których potrzeba do rozwoju doświadczenia. A zatem uzyskanie tegoż doświadczenia prowadzi do właściwej a prawdziwej wiary. – W jakąż dal usunięto tu zasady katolickie! Widzieliśmy już, że tego rodzaju błędy potępił Sobór Watykański. – Ukażemy poniżej, w jaki sposób otwiera się droga do ateizmu, skoro zapatrywania takie wraz z resztą błędów, już przytoczonych, się przyjmie. Obecnie zauważyć zaraz można, że ona nauka o doświadczeniu w łączności z drugą o symbolizmie kładzie na każdej religii, nie wyłączając wcale pogańskiej, piętno religii prawdziwej. Czyliż nie napotyka się w każdej religii tego rodzaju doświadczeń? wielu to potwierdza. Jakim prawem odmówią moderniści uznania doświadczeniu, które wyznaje religia turecka, a obronią doświadczenia prawdziwe jedynie u katolików? Nie przeczą tego w rzeczy samej moderniści; przeciwnie, twierdzą, jedni skrycie, drudzy zupełnie otwarcie, że wszystkie religie są prawdziwe. Jasną jest rzeczą, że inaczej myśleć nie mogą. Z jakiegoż bowiem tytułu można by wedle ich systemu jakiej bądź religii fałsz przypisać? Chyba z niewiarogodności uczucia religijnego albo z powodu przez rozum wypowiedzianej formuły. A przecież uczucie religijne jest zawsze jedno i to samo, lubo może niekiedy mniej rozwinięte; a aby formuła rozumu była prawdziwa, wystarczy, że odpowiada uczuciu religijnemu człowieka i jego wierze, chociażby poziom umysłowy tegoż człowieka nie był szczególny. To jedno, co najwyżej, mogą moderniści podnieść, że w zamęcie rozmaitych religij posiada religia katolicka więcej prawdy jako więcej żywotna; a zarazem, że bardziej zasługuje na miano chrześcijańskiej jako bardziej zgadzająca się z początkami chrześcijaństwa) (nowość) O. Peregryn z Opola OP. Kazania de tempore i de sanctis. Sermo in Epiphania Domini. Kazanie na święto Objawienia Pańskiego. (Filius Dei, qui natus est ad hoc, ut salvaret credentes in se tam ex Iudaeis quam ex gentilibus, qui ipsa die nativitatis apparuit pastoribus Iudaeorum, hodie die tertia decima apparuit magis, qui fuerunt primitiae gentium, qui crediderunt in eum. Et propter istam apparitionem hodierna dies celebratur, quia sicut hodie inchoata est gentium vocatio ad fidem Christi, quae praedicta per Isaiam erat verbis propositis. Syn Boży, który narodził się, aby zbawić wierzących w Niego zarówno wśród Żydów, jak i wśród pogan, i który w sam dzień narodzenia objawił się pasterzom żydowskim, dziś, w trzynastym dniu, objawił się magom. Oni jako pierwsi z pogańskich ludów uwierzyli w Niego. I z powodu tego objawienia święcimy właśnie dzień dzisiejszy. Dzisiaj bowiem miało początek powołanie narodów do wiary w Chrystusa, które przepowiedział Izajasz we wspomnianych wyżej słowach) (nowość) O. Reginald Garrigou-Lagrange OP. Pokora dusz postępujących. (Pokorę uważamy za fundament życia duchownego. Ona bowiem usuwa pychę, oddalającą nas od Boga, będącą początkiem każdego grzechu... Posłuszeństwo ma za przedmiot powagę Boga i Jego przykazań; cnota religii, Jego doskonałości i cześć Mu należną; pokora natomiast, skłaniając nas ku ziemi, uznaje naszą małość, biedę i w ten sposób wielbi Jego wielkość. Wyśpiewuje chwałę Jego słowami Michała Archanioła: Quis ut Deus? Któż jak Bóg? Dusza, żyjąca życiem wewnętrznym, odczuwa świętą radość, gdy może niejako unicestwić się przed Bogiem, aby przez to praktycznie uznać, że tylko On jest wielki, że w porównaniu z Jego wielkością wszystkie potęgi ziemi są jak kłamstwo, ogołocone z prawdy. Pokora, tak pojęta, opiera się na następującej prawdzie: Między Stwórcą a stworzeniem istnieje nieskończona odległość. Im żywiej i dotykalniej ujawni się duszy ta odległość, tym dusza stanie się pokorniejszą. Bez względu na to, jak wysoko stałoby stworzenie, przepaść będzie zawsze nieskończoną i im bardziej ktoś naprawdę postępuje, tym też i jej oczywistość staje się mu wyraźniejszą. W tym więc znaczeniu, kto postąpił bardzo daleko, jest bardzo pokornym, dzięki głębokiemu odczuciu tej rzeczywistości) (nowość) Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono) Z "Róży Duchownej". Modlitwa dziecka. (O. Armemd de Ponlevoy T. J. opowiada w nauce rekolekcyjnej z r. 1860, co następuje: Zawołano mię do umierającego. Ten przywitał mnie prawdziwie zjadliwym spojrzeniem i ani słyszeć nie chciał o spowiedzi, a na wszelkie uwagi z mej strony, tylko cierpkimi szyderstwy odpowiadał. Gdy na to nie zważając, dalej go namawiałem do spowiedzi, zerwał się i rzekł: "Czy nie rozumiesz pan, co ci się mówi? Odejdź precz!". Na takie słowo musiałem opuścić komnatę chorego, lecz gdy przygnębiony i zmartwiony, zabierałem się już do odejścia, oto wnuczka owego chorego, przygotowująca się właśnie do pierwszej Komunii św., pocieszyła mię w mym smutku i bezradności) (nowość) Z "Róży Duchownej". Królowa Różańca św. nawraca. (W pewnej rodzinie ojciec był uczciwym człowiekiem, o religii nawet wyrażał się z uszanowaniem, jednak od wielu lat nie wykonał sam najmniejszego aktu religijnego. Żonę miał prawdziwie pobożną, którą takie życie męża, zresztą dobrego bardzo, bolało. Zachęcała go, prosiła, błagała, ale wszystko było daremne, nie zrażała się jednak i modliła gorąco. Razu jednego słysząc doznane łaski za przyczyną Królowej Różańca św., postanowiła sobie co dzień przez cały miesiąc z nabożeństwem odmawiać cząstkę różańca św. w intencji nawrócenia męża. Miesiąc się skończył... Będąc w mieście, wstąpiła ostatniego dnia do kościoła, gdzie błagania swoje przedłożyła z ufnością Królowej Różańca św.) (nowość) O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia (uzupełniono) O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia. Wspaniałomyślność i ofiarność. (Bądź wspaniałomyślny względem Boga, nie odmawiaj Bogu, Panu twemu, żadnej ofiary, której domaga się od ciebie. Kształć swe serce według Serca Jezusowego, a przekonasz się, że Bóg nie pozwoli się przewyższyć we wspaniałomyślności... Naucz się obywać bez wielu rzeczy i ciesz się, gdy brak odczuwasz. Wszak i o Apostołach czytamy, że niedostatek cierpieli. Bądź ofiarny i nie przywiązuj się zbytecznie do wygód doczesnych. Bóg daje nam radości ziemskie nie tylko dlatego, abyśmy ich z wdzięcznością używali, lecz także dlatego, abyśmy coś mieli, z czego byśmy Mu mogli złożyć ofiarę. Zamiłowanie wygód oddala od Boga. Znajdować szczególną przyjemność w jedzeniu i piciu – to rzecz zwierzęcia... Wspaniały wzór chrześcijańskiej wspaniałomyślności i ofiarności widzimy w wielkim Apostole narodów: "Któż tedy nas odłączy od miłości Chrystusowej? utrapienia? czy ucisk, czy głód? czy nagość? czy niebezpieczeństwo? czy prześladowanie? czy miecz?... W tym wszystkim przezwyciężamy dla Tego, który nas umiłował") (nowość) Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego (uzupełniono)Bp Jan Piotr Camus. Duch
św. Fr. Salezego... O jedności przedmiotu w modlitwie myślnej. (Pytałem raz Świętego, czy nie byłoby najlepiej w
modlitwie wziąć tylko jeden punkt do rozważania, z niego wyciągnąć jedno
uczucie, i zakończyć jednym postanowieniem. Odpowiedział mi na to: jak we
wszystkich rzeczach, tak szczególnie w ćwiczeniach duchownych jedność i
prostota zawsze są szacowniejsze od różnorodności; wielość zaś punktów w
rozmyślaniu zaleca się tylko początkującym, ażeby ich tym zająć. Co się tyczy
wielości uczuć i postanowień, oto jego odpowiedź: kiedy wiosna obfituje w
kwiaty, wtedy pszczoły najmniej miodu robią, gdyż przelatują tylko z kwiatka na
kwiatek, nie zatrzymując się na nich dla wydobycia słodyczy) (nowość)
Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono) Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. III. 10. Quod spreto mundo dulce est servire Deo. Wzgardziwszy światem, słodko jest służyć Bogu. (Teraz znowu odezwę się do Ciebie Panie, a nie zamilkną usta moje; przemówię do uszów Boga mojego, Pana i Króla mojego, który jest na wysokości. O! jakoż wielkie mnóstwo słodkości Twej Panie, którą zachowałeś bojącym się Ciebie! Lecz czymże jesteś o Panie! tym którzy Cię miłują, i którzy całym sercem Ci służą? O jak niewymowna jest słodycz zatapiania się w Tobie, którą obdarzasz miłośników Twoich! W tym nade wszystko okazałeś mi słodkość miłości Twojej, iż kiedy nie byłem, stworzyłeś mię: a kiedy błąkałem się daleko od Ciebie, przyciągnąłeś mię do siebie, abym Ci służył, i rozkazałeś, abym miłował Cię) (nowość) Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono) Thomas a Kempis. De imitatione Christi... III. 10. Quod spreto mundo dulce est servire Deo. (Nunc iterum loquar, Domine, et non silebo; dicam in auribus Dei mei, Domini mei et Regis mei, qui est in excelso. O quam magna multitudo dulcedinis tuae, Domine, quam abscondisti timentibus te! Sed quid es amantibus? quid toto corde tibi servientibus? Vere ineffabilis dulcedo contemplationis tuae, quam largiris amantibus te. In hoc maxime ostendisti mihi dulcedinem caritatis tuae, quia, cum non essem, fecisti me, et cum errarem longe a te, reduxisti me, ut servirem tibi, et praecepisti, ut diligam te... O quanta caritas summi Patris; quanta dilectio unigeniti Filii Dei: quanta benignitas Spiritus Sancti superabundavit in omne genus humanum. Quid dicis ad haec anima mea? Numquid ingrata eris; aut immemor esse poteris tantae caritatis? Quomodo poteris neglegere eum; a quo tam diligenter quaesita es? Quomodo non reamares eum; qui te tam ardenter amavit? Ama amantem et tam valide te amantem; ut potius eligeret mortem subire: quam te perire. Haec fuit caritas qua nemo maiorem habuit) (nowość) Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De ordinatione angelorum secundum hierarchias et ordines. (Utrum ordines angelorum convenienter nominentur. Co. – Novem angelorum ordines: Seraphim, Cherubim, Throni, Dominationes, Virtutes, Potestates, Principatus, Archangeli et Angeli, convenienter, secundum convenientiam scilicet ad spirituales eorum perfectiones et ministeria, nominantur) (nowość) Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie) (uzupełniono)Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy wierszem... Psalm XCIV. Venite exultemus Domino. (Tutaj wzywa psalmista lud izraelski, ażeby każdego rana wielbił i chwalił Boga Zbawiciela swego, który sam jeden jest Stwórcą i Panem całego świata, który też i nas stworzył i wybrał sobie lud izraelski jako owieczki pastwiska swojego. W końcu upomina żydów, żeby nie zatwardzali serca swego na głos Pański, jak to czynili ich ojcowie na puszczy; dla czego też i Pan ich ukarał: iż żaden z nich nie wszedł do obiecanej ziemi) (nowość) * * * * * * * * * * * *
Wybrane
teksty z poprzednich
aktualizacji:
(27 listopada 2011) (24 października 2011) (27 września 2011) (28 sierpnia 2011) (28 lipca 2011) (26 czerwca 2011) TRADYCJA PRZECIW HEREZJOM | O MODERNIZMIE WSPÓŁCZESNYM | ŻYCIE CHRZEŚCIJAŃSKIE | HISTORIA, LITERATURA, FILOZOFIA | LATINITAS
* * * * * * * * * * * * Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami) O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebranaŚw. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniściKs. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół Stanowisko teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa O. Paweł Segneri SI. O Bóstwie Chrystusowym O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne) Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa T. W. "Człowiek" Ernesta Hello Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie
bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie
naukowo-filozoficznym Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302 * * * * * * * * * * * *
Ultra montes
(www.ultramontes.pl)
LATINITAS | MARIOLOGIA | MSZA ŚWIĘTA I KAZANIA | KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU | CYTATY ULTRA MONTES | "Pod Sztandarem Niepokalanej" Redaguje kolegium: Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa. Współpraca: Iwona Olszewska. Kontakt: poczta@ultramontes.pl © Wszelkie prawa zastrzeżone. Kraków 2004-2011
Omnia ad honorem Omnipotentis Dei et Ecclesiae Romanae! Wszystko na cześć Boga Wszechmogącego i Kościoła rzymskiego! |
