Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


"Epistol. 162, in principio, [S. Augustinus] docet cavendum omnino esse a communicatione haereticorum, praeterquam in his quae ad eorum conversionem ordinantur. Ergo maxime in his quae ad religionem pertinent. Multaque extant antiquitatis monumenta, quibus constat Sanctos Patres a ritibus haereticorum, maxime vero ab omni communicatione cum eis in sacris abhorruisse". (R. P. Franciscus Suarez SI, Defensio Fidei catholicae adversus anglicanae sectae errores, [in:] Opera omnia. Tomus vigesimus quartus. Parisiis MDCCCLIX, p. 709)

-------------------

"Na początku listu 162 św. Augustyn naucza, że należy się wystrzegać zupełnie styczności z heretykami, prócz tych wypadków kiedy czynione są starania o ich nawrócenie. Zatem najbardziej należy się wystrzegać współudziału z heretykami w tych rzeczach, które odnoszą się do czci religijnej. Istnieją też liczne świadectwa starożytności chrześcijańskiej, z których się okazuje, że Ojcowie Kościoła ze wstrętem odwracali się od heretyckich obrzędów, szczególnie zaś brzydzili się wszelkim współudziałem z heretykami w sprawach religijnych (communicatio in sacris)". (O. Franciszek Suarez SI, Obrona Wiary katolickiej przeciw błędom anglikańskiej sekty, [w:] Dzieła wszystkie, Tom 24. Paryż 1859, s. 709)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 75. Lipiec 2016 (nowość)

Ks. Benedict Hughes CMRI. 1) Franciszek okazuje względy dla ruchu charyzmatycznego 2) Kult człowieka 3) Sedewakantyzm: jedyny logiczny wniosek

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (18 LIPCA 2016)

Ks. Józef Krośniński. Piękność obrzędów Kościoła katolickiego. ("Szymon: Jak dawno w Kościele katolickim istnieje nabożeństwo różańcowe? Kto je zaprowadził? Proboszcz: Zaprowadzenie różańca w tej formie jak go obecnie odmawiamy, zawdzięczamy św. Dominikowi, założycielowi Zakonu Kaznodziejskiego, żyjącemu w trzynastym stuleciu... Przyczyna wprowadzenia różańca była następująca: W roku 1208 powstała w południowej Francji sekta albigensów, straszna w swoich dążnościach, bo nie tylko fałszowała naukę Kościoła i kaziła obyczaje, ale ostrym mieczem tępiła chrześcijan. Nad nawróceniem zbłąkanych pracował gorliwie św. Dominik. Widząc jednak, że kazaniami swymi niewiele zrobi, udał się na modlitwę i przez trzy dni i noce prosił Królowej Apostołów o pomoc. Wtedy ukazała mu się Najświętsza Maryja Panna, a objawiwszy mu modlitwę różańca św. kazała ją ogłaszać ludowi. Skutek był nadzwyczajny. Sam Dominik św. nawrócił przeszło 100 tysięcy heretyków. Odtąd stał się różaniec ulubioną modlitwą chrześcijan, a bractwo pod jego imieniem zawiązane pozyskało od Stolicy świętej liczne odpusty". – ss. 84-85) (nowość, djvu)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF ) (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O kościelnych obrzędach i zwyczajach. ( PDF ) (1. P. Co są obrzędy kościelne? O. Obrzędy kościelne są to czynności lub znaki religijne, które ustanowił Kościół dla uroczystego nabożeństwa. 2. P. Dlaczego następuje po nauce o modlitwie, nauka o kościelnych obrzędach i zwyczajach? O. Ponieważ: 1) obrzędy kościelne są ustanowione ku czci i chwale Boga, podobnie jak modlitwa; 2) ułatwiają nam podniesienie umysłu do Boga, i rozpamiętywanie rzeczy Boskich czyli nabożną modlitwę. 3. P. Jakim sposobem ułatwiają nam obrzędy nabożną modlitwę? O. Obrzędy ułatwiają nam nabożną modlitwę tym sposobem: 1) że przyczyniają się do większej uroczystości nabożeństwa, przez co skupiają naszą uwagę i zwracają umysł od rzeczy ziemskich do Boga; 2) że przedstawiając nam zmysłowo tajemnice wiary, dopomagają do ich rozpamiętywania... 6. P. Czy wszystkie obrzędy kościelne mają swoje znaczenie? O. Tak jest; wszystko, co czyni Kościół w służbie Bożej, ma swoje tajemnicze znaczenie i służyć powinno do obudzenia w nas pobożnych myśli i uczuć. 7. P. Czy nie ma też obrzędów zbytecznych i niepożytecznych? O. Nie ma; bo wszystko, co Kościół święty i nieomylny ustanawia, pochwala lub czyni, jest potrzebnym i pożytecznym, gdyż Duch Święty rządzi Kościołem... 14. P. W jakim celu odbywają się procesje i pobożne pielgrzymki? O. 1) Ażeby Boga publicznie wielbić albo Mu dzięki publicznie składać, lub też uprosić sobie Jego opieki i błogosławieństwa nad miastem, wsią, lub całym krajem; 2) ażeby obchodzić uroczyście zwycięstwo i tryumf chrześcijaństwa nad pogaństwem; dlatego też noszą się krzyże i chorągwie; 3) ażeby nam przypomnieć, żeśmy pielgrzymami na ziemi, i że zawsze przed oblicznością Boga chodzić mamy) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... Powtórzenie całości. ( PDF ) (Boska religia nasza uczy nas, że jesteśmy stworzeni, abyśmy Bogu służyli i byli zbawieni. Dlatego powinniśmy: 1) wierzyć we wszystko, co Bóg objawił; 2) pełnić wszystkie przykazania, które Bóg dał albo sam, albo przez swój Kościół;... więc i unikać grzechu, który jest przekroczeniem przykazania Boskiego... i żyć cnotliwie. Tego zaś nie zdołamy bez łaski Boskiej. Więc musimy: 3) używać środków łaski, które Bóg postanowił, to jest sakramentów świętych i modlitwy) (nowość)

Ks. Jan Rosiak SISuarez. 1548 - 1617. ( PDF ) (Sumienie wydawało mu to świadectwo, że nie sprzeniewierzył się nigdy celowi, jaki przyświecał trudom i wysiłkom jego życia: "Ten był zawsze cel moich prac, aby Bóg był coraz lepiej poznawany przez ludzi i aby był przez nich coraz goręcej miłowany". W powyższych słowach zawiera się nie tylko charakterystyka Suareza jako człowieka, lecz ponadto jedna z najbardziej znamiennych cech jego dzieła. Wszystko: cała jego teologia zarówno spekulatywna, jak pozytywna, filozofia, teoria ustroju społecznego i politycznego, prawo kościelne, zakonne czy świeckie; jego ascetyka wreszcie – to wszystko zmierza ku celom praktycznym. Nie jest to myślenie dla przyjemności myślenia, ani nauka dla samej nauki, lecz jest to nauka dla życia. Nie jest rzeczą łatwą ocenić w kilku słowach myślowy dorobek Suareza, przemierzyć granice jego wpływów i dokładnie określić jego miejsce w dziejach myśli ludzkiej. To jedno zdaje się nie ulegać wątpliwości, że należy Suarez do najpotężniejszych umysłów wszystkich czasów. Jeśli chodzi o bogactwo, oryginalność i głębię myśli, nie pomyli się z pewnością, kto go umieści w szczupłym gronie takich myślicieli, jak Platon, Arystoteles, św. Augustyn, św. Tomasz z Akwinu... Nauka jego stanowi szczytowe osiągnięcie odrodzenia metody scholastycznej 16 i 17 wieku. Bo Suarez jest przede wszystkim myślicielem scholastycznym tzn. przedstawicielem metody, która przez spekulację filozoficzno-teologiczną i za pomocą pojęć filozoficznych zmierza do rozumowego zgłębienia i do systematyzacji prawd przez Boga objawionych... Obecnie jednak nie tyle metafizyka, ani koncepcje teologiczne Suareza cieszą się największym poważaniem, lecz raczej jego nauka o ustroju politycznym w ogóle, a o prawie międzynarodowym w szczególności. Wielki ten teolog i filozof jest równocześnie jednym z największych teoretyków prawa. Nawet przeciwnicy uznają z całą otwartością, że w filozofii prawa międzynarodowego jego wpływ jest bezwzględnie dominujący) (nowość)

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy. Cz. I-II. ("Bóg chce nas zbawić, lecz dla naszego większego dobra chce nas zbawić jako zwycięzców. Dopóki zatem żyjemy, jesteśmy ustawicznie w stanie wojennym i żeby się zbawić, musimy walczyć i zwyciężyć. Kto nie zwycięży, nie otrzyma wieńca, powiada św. Jan Chryzostom. Lecz jesteśmy bardzo słabi, a nieprzyjaciół tak dużo i tacy oni potężni; jakże im tedy będziemy mogli stawić czoło i przemóc ich? Nabierzmy otuchy i niech każdy powtarza za Apostołem: Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia (Fil. 4, 13). Wszystkiemu podołamy za pomocą modlitwy, bo przez nią udzieli nam Pan tej siły, której nam brakuje. Teodoret pisze, że modlitwa jest wszechmocna; jedna tylko a przecież może otrzymać wszystko. A św. Bonawentura twierdził, że przez modlitwę otrzymuje się wszelkie dobro i zwycięstwo nad złem". – ss. 45-46) (nowość, djvu)

Ks. Józef StagraczyńskiNauki katechizmowe o prawdach Wiary i obyczajów katolickiego Kościoła. ("Nauką Wiary jest to, co katolik ma za prawdę uznawać. Skutkiem nieomylności swojej Kościół nie może nic takiego uczyć, co by się sprzeciwiało Wierze objawionej Jezusa Chrystusa. Wszakże Kościół ma Ducha Świętego, aby wszelkiej prawdy nauczał, przeto pomyłka, błąd w rzeczach Wiary nie jest ani podobny. Stąd też wynika zarazem, że Kościół poznaje, rozeznawa błąd, czy on jest ustnie, czy pismem ogłoszony, a przeto też musimy całym sercem iść za wyrokiem Kościoła, gdy Kościół naukę jaką za błędną lub kacerską ogłosi. Ta nieomylność odnosi się także do nauki obyczajów. Nauka obyczajów jest to to, co katolik ma czynić. Nie tylko wierzyć mamy, lecz mamy to wykonywać w życiu, mamy to czynić, czego Wiara naucza. "Nauczajcie je chować wszystko, comkolwiek wam powiedział" (Mt. 28, 20). Przeto do Kościoła nauczającego należy też nauka obyczajów, dobrego życia chrześcijańskiego, i w tych rzeczach jest Kościół nieomylny. Gdyby tak nie było, gdyby się więc mylił, tedyby wierni mogli nader łacno zejść z drogi prawej i wpaść w przepaść zatracenia. Tego nie może dopuścić miłosierdzie Boskie, i przeto zapobiegło temu skutecznie, sprawując, że urząd nauczycielski w Kościele, mając pomoc Ducha Świętego, w sprawach obyczajów, moralności chrześcijańskiej nie może błądzić, nie może fałszywie nauczać. Oprócz tego jest i to także artykułem Wiary, że Papież sam przez się jest nieomylny, a to wtenczas, gdy jako najwyższy nauczyciel chrześcijaństwa w sprawach Wiary i dobrych obyczajów całemu Kościołowi do wierzenia lub do zachowywania prawdę jaką podaje, ogłasza". – Tom I. O Wierze, ss. 271-272) (nowość, djvu)

Sac. Antonius Martinet. Institutiones Theologicae ad usum seminariorum. ("Theologia, vi nominis ex duabus vocibus graecis ducti (Θέος et λόγος), est sermo de Deo, et vulgo definitur: Scientia de Deo rebusque ad Deum attinentibus... Finis autem theologiae alius proximus, alius remotus et ultimus. Proximus est theologum ita scientia rerum divinarum informare, ut perfectus sit homo Dei, ad omne opus bonum instructus..., potens exhortari in doctrina sana, et eos qui contradicunt, arguere, sicque idoneus sit minister Salvatoris nostri Dei, qui omnes homines vult salvos fieri, et ad agnitionem veritatis venire (I Tim. II, 4). Finis vero ultimus theologiae est theologi et eorum quos erudit aeterna salus. Attende tibi et doctrinae: insta in illis. Hoc enim faciens, et te ipsum salvum facies, et eos qui te audiunt (I Tim. IV, 16)". – T. I, pp. 1-2) (nowość, djvu)

Bp Donald J. Sanborn. Heretycki uzurpator Bergoglio niszczy katolickie małżeństwo. (Kiedy wyznawcy Novus Ordo czytają te komentarze Bergoglio, cieszą się z nich, uważając, że wykonał kolejny krok w długim procesie dostosowywania katolickiego Kościoła do świata współczesnego. Nie obchodzi ich wcale, że nie ma ciągłości z przeszłością, ponieważ prawda jest dla nich względna i jest uwarunkowana przez kulturę i okoliczności historyczne. Istnieje jednakże, stale obecny chór załamujących ręce konserwatystów Novus Ordo, którzy zmagając się z każdym podmuchem herezji Franciszka wyjaśniają, że jego zerwanie z dogmatycznym albo moralnym nauczaniem tak naprawdę nie ma na nic wpływu. Twierdzą, że nic się nie zmieniło i że oświadczenia Franciszka to zwykłe perorowanie, na które nie powinniśmy zwracać żadnej uwagi... Niemniej jednak konserwatyści Novus Ordo są zaniepokojeni. Sędziwy niemiecki filozof Novus Ordo Robert Spaemann powiedział 17 czerwca, dzień po pochwale nierządu przez Bergoglio: "Jest granica tego, jak wiele Kościół katolicki może znieść") (nowość)

Ks. Dr Antoni Borowski. Warunkowe szafarstwo sakramentalne. ("Benedykt XIV skreślił znamienną uwagę z historii warunkowego szafowania chrztu św. «Choć przed VIII wiekiem Sobory oraz Ojcowie Kościoła wyraźnie nie nadmieniają o warunkowej formie (w szafowaniu chrztu św.), niesłusznie jednak Natalis Aleksander [Hist. eccl., saec. IV, c. 4, a. 12. – NB. możliwe, że ten autor (oraz inni) pisał o formie warunkowej, wyrażanej słowy, nie zaś myślą ujętej] stąd wnioskuje, że jej nie używano; przeciwnie, sądzimy, że ze starodawnej i ciągłej praktyki Kościoła zgoła co innego wynika, jak to wykażemy następującym rozumowaniem. Był to przecież stały dogmat wiary katolickiej, że jeden tylko istnieje chrzest, zgodnie ze zdaniem Apostoła: "Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest" [Efez. 4, 5]; toteż Kościół zawsze przeczył, by można było powtarzać chrzest, który był należycie udzielony. Tenże znowu Kościół – jak to niezliczone świadectwa stwierdzają – przepisywał, że bez wahania trzeba chrzcić tych, o których powątpiewano, czy zostali odrodzeni w Chrystusie. ...Z zestawienia tych dwu faktów trzeba sądzić, że Kościół, który zresztą tylekroć piętnował i potępiał błąd o ponawianiu chrztu, chciał, by w przypadku wątpliwości udzielać chrztu wyłącznie pod milczącym i myślą ujętym warunkiem (sub tacita et mente concepta conditione) Si nondum es legitime baptizatus. Ten zaś warunek, przedtem jedynie myślą ujmowany, poczęto od VIII wieku wyrażać i wypowiadać w samej formie chrztu św.» [De Syn. dioec., l. VII, c. 6]". Wydanie I. Włocławek 1936, – s. 68) (uzupełniono, djvu)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne (uzupełniono)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Część czwarta. (Mówią jeszcze źródła teologiczne, że bierzmowanie daje duszy ochrzczonego wzrost i dojrzałość, pewną męskość i niejako pełnię lat. Katechizm Trydencki wyraża się, że następstwem przyjęcia tego sakramentu jest "rośnięcie na duchu" i doprowadzenie zrodzonej przez chrzest duszy do "skończonej formy człowieka-chrześcijanina". Gdzieindziej znów podnosi, że przez bierzmowanie wierni "mężami" się stają. Podobnie o bierzmowanych mówi św. Tomasz, jako o ludziach "doprowadzonych w znaczeniu duchownym do wieku męskiego". Wspomniany już Dionizy Kartuz używa porównania, że ze chrztu wychodzimy jakby dzieci, pełne jeszcze słabości, dopokąd nas bierzmowanie nie odzieje mocą z wysoka. Tę samą myśl piękniej jeszcze rozprowadza nasz Skarga: "Bierzmujem się – powiada on – na to, abyśmy wzrost i siłę wzięli duchowną i doskonałość... I tymże – dodaje – różne jest bierzmowanie od chrztu, iż ze chrztu wychodzim jako dzieci miękkie i niedorosłe, a bierzmowaniem się umacniamy i w siłę i dużość urastamy". A na innym miejscu przedstawiając dusze ochrzczonych pod obrazem słabych piskląt, tak prosi Boga, by je przez bierzmowanie umocnił i do wzrostu doprowadził: "Te kurczęta maluczkie i bezpierzne, te dusze ubogie i niedorosłe pokryj skrzydłami, a zagrzewając i karmiąc i od dzikich orłów – diabłów i grzechów – broniąc, dochowaj ich do wzrostu i doskonałości zbawiennej chrześcijańskiej". Spotykamy wreszcie w źródłach kościelnych określenie bierzmowania, wskazujące może jeszcze dosadniej na jego istotę i skutki. Bierzmowanie – to pasowanie na rycerzy wiary i Kościoła, to zbrojenie dusz i gotowanie ich do walki. "Po mistycznym krzyżmie – przemawia do świeżo bierzmowanych św. Cyryl Jerozolimski – stajecie naprzeciw wrogich mocy, okryci pełną zbroją Ducha Świętego, i zwyciężacie je, wołając z Apostołem: wszystko mogę w tym, który mię umacnia, w Chrystusie". Bierzmowanie, to "sakrament mocy" – głosi nam Sobór Florencki. Bierzmowanie, to "popis do wojska duchownego" – dodaje św. Tomasz. To sakrament, co stwarza "doskonałego żołnierza" – mówi Katechizm Trydencki; to sakrament "atletów Chrystusowych" – stwierdza z naciskiem i siłą znany teolog Esparza. On "szereguje do boju", on "daje zbroję, co nie obciąża" – zaznacza z wojskowym jakimś zacięciem św. Bonawentura. A wszystko to w krótkim a dosadnym zdaniu ujmuje znowu nasz Skarga: "Na bierzmowaniu do męstwa przychodzim i we zbroję się do boju ubieramy i siły dostajem") (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór VI. (Jako od Piasta do Bolesława Krzywoustego, Polacy podbijali sąsiednie narody. Kmiotek pracował w roli, a rycerz go bronił. Z wojny poszła niewola. Religia święta wstrzymuje ludzi od złego i uczy miłować się nawzajem. – Jako w Polsce nie było ani tyle dróg, ani miast i wsi, co dziś. Jako ludzie żyli z polowania i z łupieży. Tylko w pokoju i w bezpieczeństwie kraj się zagospodaruje i jest szczęśliwy; ale i wojna jest potrzebna; w niektórych przypadkach sam Pan Bóg bić wroga nakazuje) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... Nauka o czci Bogu należytej. (Grzeszą tedy wszyscy przeciw temu przykazaniu, którzy mało ważą Boga w sercu swoim, przed Nim wnętrznie nie uniżając się, ale dary wszystkie, które pobrali od Boga, sobie przywłaszczają, i z nich się chlubią z owymi głupimi, mówiąc w sercu swoim: usta nasze od nas są: któż naszym Bogiem jest? Bojaźni Jego należytej nie mają, i przetoż Go jakoby niemogącego karać, śmiało obrażają. Takowych ludzi niezmierna liczba jest, którzy w tym wykraczają ciężko, ale tak ich złość zaślepiła, iż w sobie tak wielkich nie widzą występków. Grzeszą też i ci, którzy zwierzchnie czci należytej Bogu nie oddają. A tacy są wszyscy, co modlitw albo żadnych przez cały dzień nie czynią, całe dni częścią na próżnowaniu, grach i nieużytecznych rozmowach trawią, częścią, tak się robotą i interesami próżnymi zatrudniają i onymi się obciążają, że też mówić śmieją: tak zatrudniony jestem, że ani pacierza zmówić czasu nie mam; albo też choć one mówią, bez żadnej uwagi, bez żadnego nabożeństwa i zwierzchnej uczciwości to czynią, lub z wielką skwapliwością one odprawują. I czego z najpodlejszym sługą swym i poddanym nie czynią, to z Panem Bogiem tak się obchodzą. Któryż bowiem sługa tak mówi do Pana swego nieuważnie, aby tego sam co mówi, nie rozumiał? A my do Boga tak mówimy, iż sami siebie nie rozumiemy. Porachujmy się tylko z sobą, o jak często wykroczenia takowe w sobie znajdziemy! O jak często modlitwy nasze opuszczane bywają, a wszystkie myśli nasze w doczesnych staraniach utopione! Dajmy to, że i modlimy się, ale jaka w modlitwach naszych przytomność, jaka zwierzchna uczciwość, jakie nabożeństwo? Dziwujemy się, że od Pana Boga mało albo nic uprosić nie możemy: czyliż taka godna jest modlitwa nasza, aby była wysłuchana, a nie raczej godna tego, aby była sprawiedliwie ukarana?... Poprawmyż się tedy, a od tego czasu z większą duszy i ciała pokorą cześć Bogu naszemu oddawajmy, a zwłaszcza dzień zaczynając i kończąc, lub w kościołach zostając, gdzie Bóg osobliwym sposobem jest przytomny, upadajmy na twarze nasze, schylajmy kolana, wznośmy ręce do Boga, oczy i serca nasze do Niego obracajmy. Nie wstydźmy się modlić i śpiewać pienia nabożne, lecz owszem i drugich do tego zachęcajmy, naśladując w tym pobożnego króla Dawida, który nie tylko sam grał i śpiewał Panu Bogu swemu, ale też wszystkich poddanych i sług swoich wzywał do tego, mówiąc: "Pójdźcie pokłońmy się, upadajmy i płaczmy przed Panem Bogiem naszym, który nas stworzył, albowiem On jest Panem Bogiem naszym, a my ludem Jego i owce pastwiska Jego") (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... Nauka o czci rzeczom Bogu poświęconym należącej. (Tym przykazaniem pierwszym: Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną, nie tylko Pan Bóg rozkazuje, abyśmy cześć Jemu samemu należytą oddawali; ale też wyciąga od nas, abyśmy poświęconym Jemu rzeczom przyzwoite uszanowanie czynili, i przeto grzeszą przeciw temu przykazaniu, którzy rzeczy Bogu poświęcone albo też do czci Jego należące lżą i znieważają. Obelga ta rzeczom Boskim trojakim dzieje się sposobem. Naprzód jeśli kto znieważa osobę Bogu poświęconą jako to: kapłana, kleryka lub zakonnika jakiegożkolwiek bijąc, albo mu inną jaką zniewagę wielką czyniąc, i zowie się: Sacrilegium personale, świętokradztwo osobiste... Po wtóre czynią zniewagę świętym rzeczom, którzy święte miejsca, jako to: kościoły, cmentarze, klasztory profanują, bijąc się w onych, krwawiąc się, drzwi albo okna wyłamując, kradnąc kościelne rzeczy, albo też schowane w onych wydzierając, lub inne nieprzystojności czyniąc na miejscach świętych. Zowie się to: Sacrilegium locale, świętokradztwo miejscowe... Lżą także i znieważają święte rzeczy, którzy źle onych używają, jako to kielichów, ubrania kapłańskiego i innych rzeczy i ozdób kościelnych obracając do użycia jakiego światowego, obrazy Świętych szarpiąc, lub też one na podłym miejscu chowając; dobra kościelne, dziesięciny, nadania kościelne pieniężne i testamentowe, albo inne odbierają, fałszują, zatrzymują; Sakramenty święte, jako Spowiedzi, Komunii, Bierzmowania, Małżeństwa, Ostatniego Namaszczenia w grzechach ciężkich świętokradzko przyjmują. I zowie się to sacrilegium reale, świętokradztwo rzeczy jakiej) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". W jaki sposób został papieżem. (W październiku w roku 1513 przejeżdżało przez górne Włochy dwóch zakonników reguły św. Dominika. Jeden z nich, był już w podeszłym wieku, drugi młody. W dolinie otoczonej zewsząd górami, spotkali młodego pasterza, który pasł kozy i zmęczył się bardzo uporem jednej. – Widzisz Ojcze tego malca, rzekł młody zakonnik do starego. Gdy 10 letni chłopak ujrzał zakonników, przybiegł czym prędzej, by ich przywitać. Zaciekawieni rozpoczęli się chłopca wypytywać o jego życie. Dziecko odpowiadało śmiało i otwarcie na zapytania – ale wkrótce spoufalony i sam zaczął się wypytywać zakonników o ich życie) (nowość)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny (uzupełniono)

Ks. Jakub Górka. Cześć Maryi... Nauki na święta Matki Najświętszej. Na Narodzenie Matki Boskiej. Maryja zbawieniem wszystkich. (Jak słońce razi oko ludzkie potęgą światła, tak Maryi doskonałości nie zbada oko i rozum najbystrzejszego człowieka. Na Narodzenie Matki Boskiej śpiewa Kościół, że życie tej Panienki wzniosłe i niepokalane oświeca cały Kościół św. W pewnym znaczeniu Maryja słońcem Kościoła, bo jest źródłem pociechy i wesela. Dlatego Pismo św. mówi o urodziwej i pięknej niewieście, że jest podobną do słońca wschodzącego na wysokim niebie: "Jako słońce wschodzące światu na wysokości Bożej, tak piękność dobrej żony ku ochędostwu domu jej". Dlatego o Matce Najświętszej powiada wielki Jej czciciel, Bernard św.: "Usuń to ziemskie słońce ze świata, a wszystko pogrąży się w nocy i ciemności. Weź Maryję, a wszystko zapadnie w noc grzechu". Dzięki niech będą Bogu, że nas rozradował i uweselił Narodzeniem tej Panienki, która rośnie ustawicznie, z zorzy porannej staje się pięknym księżycem, a z księżyca błyszczącym słońcem i jest dla nas wzorem, jak mamy coraz gorliwiej służyć Bogu i wzrastać w cnoty i zasługi przy pomocy tej naszej Orędowniczki. Maryja posiada więc bogactwo światła niezrównane, poznaje dokładnie wolę Bożą, ale zarazem posiada wielką moc, aby ją spełniła jak najwierniej. Ona straszną piekłu, potęgą swą zwycięża wszystkich nieprzyjaciół i dlatego jest ogromnym wojskiem, uszykowanym do boju. Panienka to niezrównanie łagodna i łaskawa dla ludzi, całkowicie oddana Bogu; ale względem piekła i grzechu jest nieubłaganą. Ona spełniła najdokładniej, co poleca Psalmista: "Którzy miłujecie Pana, miejcież złość w nienawiści". Jako wosk topnieje przy ogniu, tak czmycha szatan i potęga jego wobec tej bohaterki. Na darmo się miota, ryczy i szamota duch piekielny, on przed Maryją musi pierzchać) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XV. O radości i smutku. (W radości powinna się przebijać skromność, tj. nie powinieneś nigdy tak dalece popuszczać wodzy uczuciu radości, iżbyś w danym razie nie mógł dowolnie przejść z radości w smutek. Pan Jezus, ten najdoskonalszy nauczyciel, nazwał błogosławionymi nie tych, co się śmieją, lecz tych, którzy płaczą. Nie przystoi bowiem Chrześcijaninowi wśród tak licznych niebezpieczeństw, na jakie dusza i ciało bywają narażone, wśród nieprzeliczonych pobudek do słusznego smutku, śmiać się śmiechem szaleńców i cieszyć się marnością tego świata. Uciecha światowa przemija, a to, co szczęściem nazywamy, bywa bardzo często początkiem smutku. Prawdziwą radość może nam dać tylko czyste sumienie. Tylko człowiek sprawiedliwy, mężny i wstrzemięźliwy może się szczerze cieszyć. Aby ci nigdy nie zabrakło pociechy, postaraj się o to, by się w twoim domu rodziła. Będzie się zaś rodzić, jeżeli ją będziesz miał wewnątrz siebie. Wszystkie inne pociechy są czcze; nie zaspakajają serca i nie zawsze cieszy się ten, kto się śmieje. Prawdziwa radość jest poważna; pochodzi z czystego sumienia, ze szlachetnych zamiarów i dobrych uczynków; ze wzgardy uciech zmysłowych i ze spokojnego i czystego trybu życia. Jedyną drogą do prawdziwej cnoty jest ta zasada, że długo musisz płakać, aby dojść do prawdziwej radości) (nowość)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XVI. O nadziei i rozpaczy. (Trzeba często przypominać duszy, aby na wszystkie dobra zewnętrzne zapatrywała się tak, jako na przemijające i wiszące na włosku. Czemuż zapominasz o tym, czym jesteś? Jesteś śmiertelnym; nie możesz sobie obiecywać dnia dzisiejszego, a nawet obecnej godziny. Śmierć ciągle na ramieniu; a wszystko, co masz, jest wypożyczone. Jesteś więc dzierżawcą samego siebie i to na tak długo, jak się zapodoba Najwyższemu Panu wszechrzeczy. Na Jego skinienie musisz bez szemrania oddać wszystko. Bardzo nieuczciwy to dłużnik, który się procesuje ze swym wierzycielem. Nie masz tedy niczego pod słońcem, czego byś się miał lub mógł spodziewać. Ta jedynie prawdziwa jest nadzieja, która w należyty sposób opiera się na prawdziwym i najwyższym dobru) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XV. O radości i smutku. Jak człowiek cnotliwy ma się weselić. Ten się nie smuci, kto każdy wypadek przewiduje. Rozmaite pociechy w smutku. (Wesel się, lecz niechaj skromność idzie z wesołością w parze; i umysł twój niech w taką zapamiętałość nie wpada, żebyś nie mógł swobodnie, jeśliby tego potrzeba było, przejść od radości do smutku. Chrystus, którego wyrok jest nieomylną prawdą, nie powiedział: błogosławieni, którzy się śmieją, ale, którzy płaczą. Albowiem bardzo byłoby ubliżającą rzeczą dla chrześcijanina, który tylko wiecznością zajęty być powinien, ażeby wśród tylu niebezpieczeństw duszy i ciała, wśród tylu najsprawiedliwszych do smutku powodów, ażeby, mówię, obyczajem płochego dziecka, zachodził się od śmiechu, i żeby w nim rzeczy znikome jakąś niezwykłą radość budziły. Przemija ziemska rozkosz; a to, co nazywamy weselem, jest częstokroć smutku zarodem. Prawdziwa radość tylko ze źródła cnoty wypływa. Sam tylko mąż sprawiedliwy, stały i umiarkowany, takiej radości doznawać może. Ażeby ci nigdy nie zabrakło przyjemności, umiej ją w swoim domu znaleźć. Znajdziesz zaś, jeśli ją w duszy swojej mieć będziesz. Inne rozrywki są błahe; serca naszego zapełnić nie zdołają; a nie zawsze ten jest wesoły, kto ma uśmiech na twarzy. Prawdziwej radości nikt nam nie wydrze, nic nie zachwieje. Ona w czystym sumieniu, szlachetnych przedsięwzięciach, prawych postępkach i spokojnym biegu nieskażonego życia ma źródło. To jest nieomylne prawo cnoty: ażebyś się prawdziwie weselił, długo ci płakać potrzeba) (nowość)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XVI. O nadziei i rozpaczy. Jak jedną i drugą kierować trzeba. (Czemuż na to, co cię czeka, nie pomnisz? Śmiertelny jesteś, a za jeden dzień, za jedną godzinę życia nikt ci zaręczyć nie może. Oto za plecami śmierć. Co tylko masz, od kogo innego wziąłeś. Dane ci to jest do użycia; ale na jak długo, o tym tylko Najwyższy Sędzia stanowi. Na Jego skinienie wszystko bez szemrania oddać potrzeba. Zły to dłużnik, który na swego wierzyciela narzeka. Nic tedy nie ma pod słońcem, czego byś się powinien albo mógł spodziewać. Ta tylko prawdziwa jest nadzieja, która się do prawdziwego i najwyższego dobra odnosi) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XV. De gaudio, et tristitia. Qualiter vir bonus gaudere debeat. Non tristatur qui omnia praevidet. Varia doloris antidota. (Ita gaudere debes, ut in gaudio tuo modestia eluceat; neque animus ita dissolvatur, quin possis libere, si opus sit, a laetitia ad moerorem transire. Christus Dominus optimus rerum aestimator non ridentes beatos vocat, sed eos qui lugent. Valde enim dedecet Christianum hominem, qui se aeterna sectari profitetur, inter tot pericula mentis et corporis, inter tot justissimas tristitiae causas, stultorum more risu gestire, et de rebus perituris exultare. Fugit terrena voluptas, et quae nos gaudia vocamus, saepe initia tristitiae sunt. Verum gaudium non nisi ex virtutum conscientia nascitur. Non potest gaudere nisi justus, fortis et temperans. Ut nunquam desit animo tuo laetitia, fac ut tibi domi nascatur. Nascetur autem, si intra te ipsum fuerit. Caeterae hilaritates leves sunt: non implent pectus; nec semper gaudet, qui ridet. Res severa est verum gaudium; oritur ex bona conscientia, et honestis consiliis, et rectis actionibus; ex contemptu voluptatum, et placido illibatae vitae tenore. Haec est vera virtutis lex: ut vere gaudeas, diu lugendum) (nowość)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XVI. De spe, et desperatione. Quomodo utramque moderari oporteat. (Saepe admonendus est animus, ut quaecumque extra te, et circa te sunt, aspiciat ut peritura, tenuique filo pendentia. Quid oblivisceris conditionis tuae? Mortalis natus es: nihil tibi de hodierna die promittitur, nihil de hac hora. Instat a tergo mors: quicquid habes mutuo accepisti. Usus fructus tuus est, cujus tempora summus omnium Arbiter temperat. Ad ejus nutum, omnia sine querela reddenda sunt. Pessimi est debitoris, creditori convitium facere. Nihil est ergo sub sole, quod debeas, aut possis sperare. Illa tantum vera est spes, quae de vero, et summo bono rite concipitur) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XVIII. De Praedicatione et Doctrina Christi ac adversariis ejus. (QUAESTIO. 1. Quomodo nos veritatem Christus docuit? R. Exemplo et praedicatione. De exemplo in compendio visum est supra. Quod ad praedicationem attinet, obibat civitates, pagos, et vicos, divini sui verbi semen ubique spargens. Frequens docebat in synagogis, iis nempe locis, quo Judaei legendis, audiendis, interpretandisque S. Scripturae libris solebant convenire. Saepe etiam praedicabat secus mare, alias in monte, locisve campestribus; verbo, nullam annuntiandae veritatis occasionem praetermittebat, nullusque ipsius sermo instructione vacabat. Adhibebat crebro parabolas et similitudines, quia haec instruendi methodus in iis praecipue regionibus, jam pridem erat usu receptissima. Q. 2. Quid praedicatione sua Christus hominibus praecipue inculcatum voluit? R. Id scilicet, quibus in rebus vera hominis felicitas ac beatitudo sita esset, quod quidem octo sententiis complexus est, quae beatitudines evangelicae nuncupari solent) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... Życie bogomyślne przekłada się nad życie czynne. (Który zaś z tych dwóch rodzajów życia, czynnego lub bogomyślnego, większej jest zasługi, to już chyba wiadomo Bogu tylko. Mnie by jednak zdawało się, że ten przez który w duszy tym żywsza miłość Boga się rozbudza, co właśnie zachodzi w życiu wyłącznie bogomyślnym. Bo czyż nie prowadzi do tego najprędzej, komu ta szczególna łaska jest daną, wpatrywanie się w Boga, cieszenie się Jego chwałą, rozmawianie z Nim, zgłębianie i poznawanie Jego woli, dokładniejsze ocenienie Jego niepojętej ku ludziom miłości, – co wszystko należy do bogomyślności, na której chociaż rzadko i niedoskonale, zakosztowuje się uciech w ojczyźnie niebieskiej czekających duszę wierną. Toteż, jak ci to już wspomniałem, Ojcowie święci są zdania, że życie bogomyślne większej jest zasługi od życia czynnego. Cokolwiek bądź, Pan Bóg jednak chce i jednego i drugiego. I jak w jednym i tymże samym ciele, nie wszystkie członki mają jednakowe przeznaczenia, tak podobnież i w Kościele Chrystusowym wierni służą Mu w różny sposób, według tego co mówi Apostoł: że różności darów są, lecz tenże Duch, i różności posług ale tenże Pan, i są różności spraw ale tenże Bóg, który sprawuje wszystko we wszystkich. Każdy przeto, jak upomina nas tenże Apostoł, w którym wezwaniu jest wezwan, w tym niechaj trwa. Kto uzdolnionym jest do bogomyślności, niech się w niej ćwiczy i pozostaje; a kto zdolny służyć bliźniemu, niech się temu oddaje) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... Vita contemplativa praefertur activae. (Quae autem sint majoris meriti, Deus novit. Crederem tamen, quod qui majori amore fertur, magis meretur: sed in contemplativa videtur quis magis affici ad amorem; et valde magnum est speculari Deum, frui Deo, conversari cum Deo, et ejus cognoscere voluntatem: quae ad contemplativum spectant. Haec enim est degustatio mercedis patriae, quamvis imperfecte et raro. Et hoc videntur tenere sancti, scilicet quod contemplativa sit majoris meriti, quam activa. Sed quidquid sit, Dominus vult de utrisque. Et sicut multa in uno corpore membra non eumdem actum habent; ita nos multos in Ecclesia multis modis Domino servire oportet, et non omnibus idem spiritus datur, sed alii datur sermo sapientiae, etc. Unusquisque igitur in ea vocatione, in qua vocatus est, maneat; et qui aptus est contemplationi, moretur in ea; qui vero ministerio proximorum, exerceat se in ipso) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 9. Quod nos et omnia nostra Deo debemus offerre et pro omnibus orare. Nas i wszystko nasze, Bogu ofiarować, i za wszystkich modlić się powinniśmy. (Cóż innego mogę czynić za grzechy moje, jak pokornie wyznawać je i opłakiwać, i błagać bezprzestannie zmiłowania Twojego? Błagam Cię Panie, wysłuchaj mię litościwie; oto stawam przed Tobą, o Boże mój! Brzydzę się bardzo wszystkimi grzechami moimi, i nigdy już ich więcej popełniać nie chcę: lecz żałuję za nie, i boleć będę dopóki żyć będę, i gotów jestem za nie pokutować i zadość czynić wedle możności mojej. Odpuść mi Boże, odpuść grzechy moje, dla chwały świętego Imienia Twojego: zbaw duszę moją, którą odkupiłeś przenajdroższą krwią Twoją. Oto poruczam się miłosierdziu Twojemu, w ręce Twoje oddaję siebie. Czyń ze mną podług dobroci Twojej, nie zaś podług złości i nieprawości mojej) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 9. Quod nos et omnia nostra Deo debemus offerre et pro omnibus orare. (Quid possum agere pro peccatis meis, nisi humiliter ea confitendo et lamentando, et tuam propitiationem incessanter deprecando? Deprecor te, exaudi me propitius, ubi asto coram te, Deus meus. Omnia peccata mea mihi maxime displicent, nolo ea umquam amplius perpetrare; sed pro eis doleo et dolebo, quamdiu vixero, paratus paenitentiam agere et pro posse satisfacere. Dimitte mihi, Deus, dimitte mihi peccata mea, propter nomen sanctum tuum, salva animam meam, quam pretioso sanguine tuo redemisti. Ecce committo me misericordiae tuae, resigno me manibus tuis. Age mecum secundum bonitatem tuam, non secundum meam malitiam et iniquitatem... Nunc ergo si digneris accipere, ecce voluntarie me ipsum offero et tuae dispositioni animam meam et corpus meum fidenter derelinquo. Voluntatem quoque propriam, qua pinguius nil tibi offertur, ex hac hora et deinceps promptissimo corde resigno, quemadmodum dilectus filius tuus, Christus Dominus noster suam tibi commisit voluntatem, ut nostram in sua abnegatione obtineret salutem, formam praebens sequentibus se fidelibus brevi et pleno sermone, quem dixit. Pater mi, non sicut ego volo, sed sicut tu, fiat voluntas tua) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Sanctifica te. (Sanctifica te! Hoc est munus tuum 1. gravissimum, non patiens excusationem. a) Quo gravius et magis necessarium est aliquod negotium, eo minus admittit excusationem. b) Atqui negotium sanctificationis tuae est gravissimum in se (quia agitur de aeterna beatitudine aut damnatione), comparatum cum quibusvis aliis, immo unice et absolute necessarium: nam si hoc bene gesseris, nil aliud potest tibi nocere, si neglexeris, nil aliud potest tibi prodesse, te salvare) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De vita interiore. (Diligentissime nos vitae interiori et collectae studeamus. Hoc postulat a) Christi, Apostolorum cunctorumque sanctorum sacerdotum exemplum. b) Status, dignitas, functiones nostrae. c) Operatio, quae, ut fructuosa fiat, mentem bene collectam requirit. d) Salus nostra. Nam vita interna et collecta sexcentis nos eripit periculis, ab innumeris nos servat peccatis, spiritum orationis virtutesque promovet, multas acquirit gratias, pacem laetitiamque conciliat, salutem certiorem facit; dum vita dissipata contrarium praestat (prout, singula discurrendo, facile videbis)) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De partu poenitentis animae. (Possumus mystice notare quod partus B. Mariae significat partum poenitentis animae, de quo dicitur, Isa. 26, 17: A timore tuo, Domine, concepimus et parturivimus spiritum salutis. Huic partui convenit mystice locus nativitatis Christi, scilicet Bethleem. Unde Bernardus: «Tu quoque si fueris Bethleem per cordis contritionem, ut sint tibi lacrymae tuae panes die ac nocte, et in earum refectione jugiter delecteris (interpretatur Bethleem domus panis), et si fueris Juda per confessionem, civitas David per operis satisfactionem, nascetur in te Christus, et dabit cordi tuo gaudium per gratiam in praesenti et per gloriam in futuro») (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De circumstantiis Nativitatis Christi. (Christus in Bethleem nasci voluit. ... 2° Quia, ut Gregorius dicit, Bethleem domus panis interpretatur. Ipse autem Christus est qui ait: Ego sum panis vivus qui de coelo descendi. Sicut David in Bethleem natus est, ita etiam Jerusalem elegit, ut in ea sedem regni constitueret et templum Dei ibi aedificaret; et sic Jerusalem elegit, ut esset civitas simul regalis et sacerdotalis. Sacerdotium autem Christi et ejus regnum praecipue consummatum est in ejus passione, et ideo convenienter Bethleem elegit nativitati, Jerusalem vero passioni. Similiter etiam per hoc hominum gloriam confutavit, qui gloriantur de hoc quod ex civitatibus nobilibus originem ducunt, in quibus etiam praecipue volunt honorari. Christus autem e converso in civitate ignobili nasci voluit, et in civitate nobili pati opprobrium) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De distinctione habituum. (Utrum habitus distinguantur secundum bonum et malum. Co. – Distinguuntur habitus per bonum et malum prout disponunt hominem in ordine ad naturam vel ad actum convenientem vel dissonantem naturae, seu etiam in ordine ad actum convenientem naturae superiori vel naturae inferiori) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De virtutibus, quantum ad earum essentias. (Utrum virtus convenienter definiatur. Co. – Virtus est bona qualitas seu habitus mentis, qua recte vivitur et qua nullus male utitur, et quam Deus in nobis sine nobis operatur) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(15 czerwca 2016)
Św. Pius X, Papież
Krótka Historia Religii ( PDF )
S. Pius Papa X
Epitome historiae divinae Revelationis ( PDF )
Ks. M. Noel. 
Nowy wykład katechizmu z ambony
Ks. Józef Stagraczyński
.
Przeznaczenie (zadanie) Kościoła ( PDF )
Ks. Benedict Hughes CMRI
Nowa Religia Człowieka. Bergoglio propaguje naturalizm w "papieskich wideo-przesłaniach" ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Pierwszy krok Bergoglio do wprowadzenia "kapłaństwa kobiet" w modernistycznym Neokościele
Księża Towarzystwa Jezusowego. 
Serce Jezusowe. Kazania i szkice
Św. Augustyn, Biskup Hippony. 
Wyznania
S. Augustinus, Episcopus Hipponensis. 
Confessiones
Ks. Edmund Elter SI. 
Religia i jej nakazy. Konferencje rekolekcyjne dla inteligentnych mężczyzn
P. Christianus Pesch SI. 
Iesus Christus docuit integram suam doctrinam omnibus hominibus necessario amplectendam esse
Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego

(12 maja 2016)

O. Jakub Cristini CSsR. 
Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego
P. Jacobus Illsung SI. Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta
Bp Donald J. Sanborn. 
Spisek arcykapłanów żydowskich i faryzeuszów przeciw Chrystusowi
Bp Donald J. Sanborn. 
Sprzeczności doktrynalne biskupa Fellay i rocznica śmierci arcybiskupa Lefebvre
Ks. Jan Domaszewicz
.
 Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego
Św. Franciszek z Asyżu
Oratio ante Crucifixum dicta. Modlitwa przed krucyfiksem w kościele św. Damiana ( PDF )
Ks. Józef Deharbe SI.
Katechizm rzymsko-katolicki

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej

(6 kwietnia 2016)

Św. Pius X, Papież. 
Pierwsze początki katechizmu dla małych dziatek. - Katechizm Krótki. - Katechizm Większy. - Nauka o świętach Pana Jezusa, Matki Boskiej i Świętych Pańskich. - Krótka Historia Religii
Papież Pius IX. 
Modlitwa o nawrócenie kacerzy i schizmatyków
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
"Papież" Franciszek kontra św. Franciszek. Haniebna karykatura Wielkiego Świętego ( PDF )
Ks. Piotr Collet CM, Doktor Teologii. Medytacje rekolekcyjne
O. Leon Pyżalski CSsR. 
Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
"Przegląd Kościelny". 
Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
Canticum fratris Solis vel Laudes creaturarum. Pieśń słoneczna albo pochwała stworzeń ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
List do wiernych ( PDF )
S. Franciscus Assisiensis. 
Epistola ad fideles ( PDF )

(8 marca 2016)

"Novus Ordo Watch". 
Kiedy Nestoriusz utracił swój urząd? Obalenie zarzutów Johna Salza i Roberta Siscoe ( PDF )

(2 marca 2016)
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i Męczennik. 
O modlitwie Pańskiej ( PDF )
S. Cyprianus Episcopus Carthaginensis et Martyr. 
Liber de oratione dominica ( PDF )
Ks. Jan Rosiak SI
.
 Wiara i "doświadczenie religijne" ( PDF )
In orationem dominicam, Tertulliani, S. Cypriani et S. Thomae Aquinatis commentaria
  ( PDF )
Officium parvum Beatae Mariae Virginis. Małe oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny (pacierze). Według brewiarza rzymskiego w tekstach łacińskim i polskim. Wstęp i objaśnienia napisał Br. D. K. III Zakonu św. O. Dominika. Oficjum za zmarłych. Officium defunctorum. Dodatek: Msza święta, litanie i różne nabożeństwa
 ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio reklamuje apostazję ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Książka FSSPX o sedewakantyzmie ( PDF )
O. Brunon Vercruysse SI. 
Przewodnik prawdziwej pobożności. Pobudki do czynienia pokuty, wyjęte z rozważania niegodziwości grzechu

(2 lutego 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio podważa dogmat przeistoczenia i potępia katolicki "fundamentalizm" ( PDF )
Petrus. 
Podsumowanie 40 lat lefebryzmu! ( PDF )
Ks. Antoni Krechowiecki
.
 Errata historii co do Papiestwa w kolei wszystkich wieków. Studium krytyczne ( PDF )
P. J. Berthier MS. 
Sententiae et exempla biblica ex Vetere et Novo Testamento excerpta et ordinata
Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. 
Pismo święte wybrane z Ksiąg Starego i Nowego Zakonu
Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne. Niedziela Mięsopustna czyli Sześćdziesiątnica

(13 stycznia 2016)

"Przegląd Powszechny". S. M. 
Adolf Hitler i jego program ["Mein Kampf"] ( PDF )
A. van Dyle. 
Hitleryzm a religia ( PDF )

(1 stycznia 2016)
Bp Donald J. Sanborn. 
Podsumowanie modernistycznego "Synodu o rodzinie" (2015) ( PDF )
Ks. Tomasz Kowalewski. 
Liturgika, czyli Wykład obrzędów Kościoła katolickiego
O. Hieronim Savonarola OP. 
Triumf Krzyża, czyli O prawdzie Wiary. IV. 7. Kompletna irracjonalność mahometańskiej sekty (PDF)
P. Hieronymus Savonarola OP. 
Triumphus Crucis, sive De veritate Fidei. IV. 7. Mahumetanorum sectam omni ratione carere (PDF)
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
Il Trionfo della Croce. IV. 7. Che la setta de' Maomettani è tutta irrazionabile ( PDF )
Fr.. Jérôme Savonarole OP.
Le Triomphe de la Croix. IV. 7. Que la secte des mahométans est toute déraisonnable ( PDF )
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
The Triumph of the Cross. IV. 7. The Utter Irrationality of the Mahometan Religion (PDF)
P. Parthenius Minges OFM. 
De excellentia religionis christianae ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302