Ultra montes

W obronie papiestwa i nieomylności Kościoła rzymskiego

Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit caelos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
Mając tedy wielkiego arcykapłana, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmyż przy wierze.
(Hebr. IV, 14)
 


Animalis homo non percipit ea quae sunt Spiritus Dei» (1 Cor. 2, 14). Spiritus Sanctus accendit affectum ad diligendum spiritualia bona, sensibilibus bonis contemptis, sed ille qui est animalis vitae non potest capere hujusmodi spiritualia bona,

quia qualis unusquisque est, talis finis videtur ei". (S. Thomas Aquinas)

-------------------

Człowiek zwierzęcy nie pojmuje tego, co jest Ducha Bożego» (1 Kor. 2, 14). Duch Święty zapala uczucie do miłowania dóbr duchowych,
ze wzgardą dóbr zmysłowych; lecz człowiek żyjący życiem tylko zwierzęcym nie może pojąć tego rodzaju duchowych dóbr,
ponieważ jaki kto jest, taki cel widzi przed sobą". (Św. Tomasz z Akwinu)

"Pod sztandarem Niepokalanej". Czasopismo rzymskokatolickie. Nr 73. Maj 2016 (nowość)

Ks. Zygmunt Golian. 1) Sto rozmyślań o Przenajświętszym Sakramencie na tle Pisma Świętego 2) Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Acta et decreta sacrosancti oecumenici Concilii Vaticani (1870). Primum Schema Constitutionis dogmaticae de Ecclesia Christi Patrum examini propositum ( PDF )

Akta i dekrety świętego powszechnego Soboru Watykańskiego (1870). Pierwszy projekt Konstytucji dogmatycznej o Kościele Chrystusowym przedłożony Ojcom do rozpatrzenia ( PDF )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  * 

NOWOŚCI. OSTATNIO DODANE TEKSTY (12 MAJA 2016)

Bp Donald J. Sanborn. Spisek arcykapłanów żydowskich i faryzeuszów przeciw Chrystusowi. (Niedziela Palmowa i Wielki Piątek powinny być dla ludzkości lekcją, że wydarzenia tego świata są kształtowane przez niewielką lecz potężną grupę inicjatorów. Wszystkie ludzkie zdarzenia podlegają kontroli i przyzwoleniu Opatrzności, ale jeśli przypatrzymy się drugoplanowym, ludzkim przyczynom doniosłych ludzkich zdarzeń, to prawie zawsze są one wynikiem działań garstki dobrych albo garstki złych ludzi, ale jednak ludzi, którzy, na dobre albo na złe, są całkowicie oddani i pochłonięci osiągnięciem swego celu. Reszta ludzkości, na dobre bądź na złe, postępuje za nimi jak owce idą za swymi pasterzami. Ten fakt nie jest zbyt pochlebny dla rodzaju ludzkiego i świadczy o tym, że Bóg karze naród posyłając mu złych władców) (nowość)

Bp Donald J. Sanborn. Sprzeczności doktrynalne biskupa Fellay i rocznica śmierci arcybiskupa Lefebvre. (Nie tak dawno temu, biskup Fellay zgodził się udzielić wywiadu w programie Conflict Zone. Przeprowadzającym wywiad był Tim Sebastian. Przebieg rozmowy transmitowano do wielu krajów. Pan Sebastian przytoczył słowa biskupa Fellay z 2012 roku: "Żydzi byli wśród tych, którzy byli wrogami Kościoła". To stwierdzenie biskupa Fellay jest absolutnie poprawne. To historyczny fakt, że Żydzi byli wrogami Kościoła, tak jak Rzymianie, muzułmanie, arianie, protestanci i moderniści byli i w wielu przypadkach nadal są, wrogami Kościoła. Odpowiedź biskupa była jednak taka: "Miałem na myśli to, że Żydzi mogą widzieć w Kościele wroga. To nie była prezentacja poglądów drugiej strony. Być może nie wyraziłem się poprawnie". Co powinien odpowiedzieć biskup Fellay: Wrogość Żydów wobec katolickiego Kościoła wynika z ich religii a nie z rasy. Kościół katolicki nie żywi żadnej wrogości do Żydów jako rasy, ponieważ są tej samej narodowości co Nasz Pan Jezus Chrystus. Istnieje jednak między Żydami a Kościołem katolickim sprzeczność dotycząca religii. Przyczyna jest bardzo prosta: Kościół katolicki przylgnął do Chrystusa jako do prawdziwego Mesjasza i Syna Bożego, natomiast Żydzi odrzucają Chrystusa jako prawdziwego Mesjasza i Syna Bożego. Jak mogłoby nie być przeciwieństwa między tymi dwoma religiami? Pozostają w sprzeczności w najbardziej fundamentalnej kwestii religijnej. Ponadto, historia potwierdziła tę wrogość Żydów wobec katolickiego Kościoła. Nie mogę tutaj przytoczyć wszystkich świadectw, ale każda obiektywna osoba czytając historię żydowskiego prześladowania Kościoła katolickiego będzie musiała dojść do wniosku, że Żydzi, w ogólności, zawsze wykorzystywali okazję by przeciwdziałać w jakiś sposób rozwojowi katolicyzmu we wczesnych wiekach oraz zsekularyzować katolicką cywilizację, która została wzniesiona na popiołach Cesarstwa Rzymskiego. Podkreślam, że ta wrogość wobec Kościoła miała podłoże religijne a nie rasowe, tak samo jak domaganie się śmierci Chrystusa miało przyczyny czysto religijne) (nowość)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej. Studium dogmatyczne na podstawie św. Tomasza, Doktora Anielskiego (uzupełniono)

Ks. Jan Domaszewicz. Ze skarbnicy wiedzy teologicznej... 2. Niepokalana Dziewica Maryja Współ-Odkupicielka rodzaju ludzkiego. (Mariologia). (Nauka o Niepokalanym Poczęciu Maryi zawsze istniała w Kościele, który zostając pod opieką Ducha Świętego nie wprowadza żadnych nowości: wierzy dzisiaj w to, w co wierzył zawsze. Tylko Kościół, opierając się na powadze swego sądu, nauczania, gorliwości, nauki i przedziwnej mądrości, coraz więcej ją wyjaśniał, określał, potwierdzał; lecz, zawsze uważał ją jako pochodzącą od starożytnych Ojców i mającą cechy nauki objawionej. Wierny stróż i obrońca prawd pieczy jego powierzonych, nigdy nic nie zmienia, nic nie ujmuje i nic nie dodaje. Lecz, czuwając nad najdawniejszą nauką, zbiera starannie wszystko, co starożytność do niej dodała i co wiara Ojców w niej zasiała. Stara się zakład powierzonej nauki (depozyt wiary świętej) rozwijać, formułować, doskonalić, aby w ten sposób starożytne dogmaty Boskiej nauki więcej się rozjaśniły, zachowując jednak swą całość i swój właściwy charakter. Słowem, aby się rozwinęły nie zmieniając natury, tj. aby zawierały w sobie tęż samą prawdę, zachowały toż samo znaczenie i tęż samą myśl. Takim był przebieg dogmatu Niepokalanego Poczęcia Maryi; ta nauka złożona w Kościele i jakby w zarodku ukryta, lecz żyjąca w podaniu Boskim, rosła powoli i rozwijała się, aż dosięgła zupełnego rozwoju i dojrzałości: dał się słyszeć głos Namiestnika Apostolskiego ze Stolicy Piotrowej ogłaszający jako dogmat naukę o Niepokalanym Poczęciu Maryi Dziewicy. Jeżeli Prorok Jeremiasz i św. Jan Chrzciciel na czas pewien przed swym urodzeniem byli uświęceni w łonie matki swej, to czemuż Najświętsza Panna Maryja nie miała być wolną od grzechu pierworodnego w pierwszej chwili swego Poczęcia przez łaskę szczególną Boga wszechmocnego na mocy zasług Jezusa Chrystusa, Boskiego Syna swojego? Dziewicze łono Maryi, ten przybytek Boga żywego, w którym Bóg, jak w Kościele zamieszkał w sposób cudowny; Ta, która porodziła Syna Bożego, a którą Ojcowie święci nazywają pałacem Boga, jakoż mogła choćby na chwilę być pod władzą grzechu, którego Bóg tak nienawidzi, a który podaje człowieka pod moc szatana. Jakoż Matka Boga, który przyszedł przez Nią na świat tj. narodził się, aby skruszyć moc szatana i ludzi odkupić od jego niewoli z racji rodzenia się w grzechu pierworodnym, mogła być pod władzą szatana i nie być wolną od grzechu pierworodnego w pierwszej chwili swego Poczęcia? Jakoż ten przybytek Boga żywego miał być choć na chwilę splamiony grzechem? Czyli: jakoż mogła nie być ze względu na nieskończoną świętość Boga Niepokalanie poczętą Maryja? W Niepokalanym Poczęciu Maryi, Matki od wieków wybranej Syna Bożego, spełniło się to, co Bóg ongi rzekł do węża piekielnego: "Położę nieprzyjaźń między tobą, a między niewiastą: i między nasieniem twym, a nasieniem Jej: Ona zetrze głowę twoją". Gdy pierwsza nasza matka Ewa przyniosła przeklęctwo i śmierć przez grzech uczyniony i od pierwszych naszych rodziców zwany pierworodnym, to Najświętszą Pannę Maryję Archanioł Gabriel w imieniu Boga zowie "Błogosławioną między niewiastami", która skruszyła władzę szatana i stała się Współ-Odkupicielką rodzaju ludzkiego) (nowość)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Studium dogmatyczne (uzupełniono)

Ks. Włodzimierz Piątkiewicz SI. Mistyczne Ciało Chrystusa a charaktery sakramentalne. Część druga. (Dość przypomnieć naukę, zawsze w Kościele głoszoną, na czwartym Soborze Laterańskim uroczyście zdefiniowaną, a niedawno temu przypominaną raz po raz z szczególnym naciskiem całemu chrześcijańskiemu społeczeństwu przez Piusa IX, że dla tych, co świadomie i dobrowolnie żyją i umierają poza jednym prawdziwym Kościołem, nie ma żadnej zgoła nadziei zbawienia. Oto słowa głośnej alokucji papieskiej z dnia 9 grudnia 1854 roku: "Wierzyć należy, że nikt poza Apostolskim, Rzymskim Kościołem zbawiony być nie może; jest to jedyny korab zbawienia – i kto nie wnijdzie do niego, ten zginie w wodach potopu". Dalszych dowodów dostarczyć nam mogą różne partie katolickiej nauki o sakramentach. Sakramenty są, jak wiadomo, zwyczajnymi środkami i jakby narzędziami w ręku Bożym do uświęcania dusz. Albo wlewają życie łaski, albo je pomnażają i potęgują. Otóż te przedziwne narzędzia Boże – wedle tego, co ciągle głosili wiernym najstarsi już Ojcowie – to drogocenna spuścizna i jakby królewskie wiano, przekazane Kościołowi-Oblubienicy przez odchodzącego ze ziemi Oblubieńca-Chrystusa na jej wyłączną i niepodzielną własność. Piętno przynależności do Kościoła jest od sakramentów nieoddzielne; zachowują je zawsze i wszędzie, gdziekolwiek i przez kogokolwiek, choćby poza Kościołem, ważnie administrowane bywają. Heretykom i odszczepieńcom, chełpiącym się z posiadania prawdziwych sakramentów, wykazywał w dosadnych wyrazach św. Augustyn, jak śmiesznym jest to ich przechwalanie się obcą własnością, zagarniętą całkiem bezprawnie, drogą prostej grabieży i rabunku z Chrystusowego Kościoła, zawsze zatem, nawet gdy jest w obcych rękach, należącą do tegoż Kościoła, jako do jedynego właściciela i pana. Wiadomo, że wedle katolickiej nauki, większej części sakramentów nikt inny ważnie administrować nie może, tylko ten, kto otrzymał konsekrację kościelną na kapłana lub biskupa. Jeżeli katolicy w pewnych razach uznają ważność Eucharystii, Bierzmowania, Kapłaństwa u sekt heretyckich lub odszczepieńczych, to czynią to tylko dlatego, że w tych oderwanych pseudo-kościołach biskupia i kapłańska ordynacja jest ważną, tj. że ostatecznie daje się sprowadzić, jako do swego źródła, do konsekracji, danej kiedyś prawidłowo w obrębie i przez władzę prawdziwego Kościoła. Innymi słowy, musi być pewnym, że biskupia i kapłańska władza, istniejąca w łonie sekty, wyszła początkowo z prawdziwego Kościoła, i że następnie przechodziła z pokolenia na pokolenie co do istoty rzeczy w ten sam sposób, w jaki się jej udziela z Chrystusowego ustanowienia w Kościele katolickim) (nowość)

Ks. M. Noel. Nowy wykład katechizmu z ambony. ("Kościół, jako Oblubienica Chrystusowa, przemawia w Imieniu Swego Boskiego Oblubieńca, a po tym poznać można, żeśmy Jego dziećmi, jeżeli gotowi jesteśmy każdego czasu wierzyć w to wszystko, czego nas Kościół naucza, a wykonywać to, co on nam wykonywać nakazuje... Kościół ma sobie powierzoną dwojaką władzę: nauczania i rządzenia. Naucza, szafując nam pokarm słowa Bożego, podając do wierzenia prawdy Wiary i wykładając z nieomylną powagą Pismo święte; rządzi zaś – podając nam prawidła życia. Ta dwojaka władza tak jest konieczna, iż bez niej, to jest gdyby każdemu wolno było Pismo święte tłumaczyć na swój sposób i według swego zapatrywania prawo Boże zachowywać, Kościół Boży zamiast być, jak mówi Pismo św., filarem prawdy i Oblubienicą Zbawiciela bez zmarszczki i skazy, przedstawiałby wkrótce obraz nowego Babilonu". – Tom V, ss. 5-6) (uzupełniono, djvu)

O. Jakub Cristini CSsR. Rozmyślania na wszystkie dni całego roku z pism św. Alfonsa Marii Liguorego. ("Trójca Przenajświętsza zgrozą piekło przejmuje, szatanów zmusza do ucieczki, zwalcza pokusy, radością niebo napełnia, uszczęśliwia Świętych, pociesza sprawiedliwych, udziela łask w obfitości. Słowem Trójca Przenajświętsza jest dla nas wszystkim; wszelkie dobro, jakie otrzymaliśmy i jeszcze otrzymamy, tak w porządku natury, jak i łaski i chwały, pochodzi od Trójcy Przenajświętszej. Toteż słusznie Kościół św. zachęca nas, abyśmy wzbudzali akty uwielbienia, prośby, bezpośrednio skierowane do trzech Osób Boskich". – Tom II, s. 6) (uzupełniono, djvu)

P. Jacobus Illsung SI. Verba vitae aeternae. Ex quatuor Evangelistis deprompta atque in argumenta quotidianae meditationis digesta. ("Observa, quae sit causa, cur in neganda vero Messiae fide Judaei fuerint tam obstinati. Eam his verbis Christus illis ipsis insinuat: quia, inquit, sicut de terra estis procreati, ita prorsus terrenis affectibus erga divitias, honores et voluptates mundi hujus estis dediti; ideo de salute vestra, et de necessaria in Christum fide parum solliciti estis. Et quia ego, sicut e coelo descendi in mundum, ita etiam de coelo loquor et de existentia mea, quam habeo a Patre meo in coelo, quo vos terrena sapientes animo vestro non pertingitis, – ideo in peccato vestro moriemini. Vide itaque, in quanto periculo mortis aeternae constituti sint omnes illi, qui simili modo, sicut Judaei de mundo hoc sunt. Cave ergo, ne etiam, postquam mundum deseruisti, de mundo hoc sis, animo illi adhaerens et tantum terrena sapiens". – Tomus II, p. 240) (uzupełniono, djvu)

Bp Karol Ludwik Gay, Sufragan Diecezji Poitiers. Wykład tajemnic Różańca świętego (uzupełniono)

Bp Karol Ludwik Gay. Wykład tajemnic Różańca św. O tajemnicach w ogólności. ( PDF ) (Nie było nigdy, ani w chwili, gdy one tajemnice się spełniały, ani aż do skończenia czasów nie będzie duszy, która by takie miała tych stopniowych objawień zrozumienie, jak je miała Maryja. Każda tajemnica nowe przed Nią, jeszcze nie dostrzeżone odkrywała w Boskim Jej Synie wysokości i piękności i wdzięki. Widziała w każdej, w coraz wyższym blasku jaśniejące i główne Bóstwa Jego własności i niezliczone doskonałości najsłodszego człowieczeństwa Jego. I postać Jego, i słowa, i czyny Jego, i sposób w jaki mówił i działał, wszystko to coraz nowego przyczyniało Jej oświecenia i uświęcenia, i zachwycenia. Każda z tych tajemnic, było to dla Niej coś więcej niż nowa nauka z ust Chrystusa, więcej niż nowa jaka, przez Niego wypowiedziana i z powagą Boskiego Mistrza wytłumaczona przypowieść; było to dla Niej coś więcej niż nowa karta Ewangelii, więcej niż wszystka Ewangelia; była to dla Niej prawdziwa Epifania całego Jezusa: nie w postaci Jego zewnętrznej, ale w najtajniejszym i najświętszym wnętrzu Jego. Jasności nadludzkie, w jakich się w Przemienieniu swoim ukazał trzem Apostołom, nie dorównywały ani z daleka tym jasnościom, w jakich Go w każdej tajemnicy widziała Panna Najświętsza. Nikt z nas nie zdoła myślą ogarnąć, jakie były, za każdym takim widzeniem, olśnienia umysłu Jej; ale bardziej jeszcze niepodobna pojąć i wypowiedzieć, jakie były w tych widzeniach upojenia serca Jej. A każde takie olśnienie umysłu i upojenie serca kończyło się niewypowiedzianym, coraz wyższym panieńskiej duszy Jej do Boga i w Bogu wstępowaniem) (nowość)

Św. Franciszek z AsyżuOratio ante Crucifixum dicta. Modlitwa przed krucyfiksem w kościele św. Damiana. ( PDF ) (Summe, gloriose Deus, illumina tenebras cordis mei et da mihi fidem rectam, spem certam et caritatem perfectam, sensum et cognitionem, Domine, ut faciam tuum sanctum et verax mandatum. Amen. Najwyższy, chwalebny Boże, rozjaśnij ciemności mego serca i daj mi, Panie, prawdziwą wiarę, niezachwianą nadzieję i doskonałą miłość, jak również zrozumienie i poznanie, abym mógł wypełniać Twą świętą i nieomylną wolę. Amen) (nowość)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm rzymsko-katolicki (uzupełniono)

Ks. Józef Deharbe SI. Katechizm... O modlitwie. (1. P. Co jest modlitwa? O. Modlitwa jest to wzniesienie myśli i uczucia do Boga, aby Mu oddać chwałę, albo dziękować Mu za dobrodziejstwa, albo błagać Go o łaskę. Dlatego rozróżniamy modlitwę pochwalną, dziękczynną i błagalną. 2. P. Czy modlitwa wszystkim jest potrzebna do zbawienia? O. Modlitwa jest potrzebną do zbawienia wszystkim, skoro przyjdą do używania rozumu. 3. P. Dlaczego potrzebna jest modlitwa wszystkim do zbawienia? O. Modlitwa potrzebna jest wszystkim do zbawienia, ponieważ: 1) Bóg ją nakazał, mówiąc w Piśmie świętym: "Proście, a otrzymacie; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a będzie wam otworzone" (Łk. XI, 9); 2) bez modlitwy nie osiągniemy łask potrzebnych do wytrwania w dobrem aż do końca) (nowość)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe o Składzie Apostolskim, Przykazaniach Boskich i Kościelnych, o Modlitwie Pańskiej i Sakramentach (uzupełniono)

Ks. Michał Ignacy Wichert. Nauki katechizmowe... Nauka poprzedzająca tłumaczenie Przykazań Boskich. (Nawróć się całym sercem do Boga, ulecz przez prawdziwą pokutę rany duszy twojej, wzmocnij codziennie gorącą modlitwą i rozważaniem słowa Bożego, używaniem Sakramentów świętych osłabione duszy twej siły, a wyskoczysz jako olbrzym w drodze przykazań Pańskich i słodkie to jarzmo z weselem wielkim dźwigając, z cnoty w cnotę postępować będziesz, aż obaczysz Boga w górnym Syjonie. A choćby to prawo Boskie nie było tak lekkie i słodkie do wypełnienia, lecz owszem najprzykrzejsze i najtrudniejsze, przecież dla samego rozkazania Twórcy i Boga naszego powinni byśmy byli z największą trudnością i największym umartwieniem naszym one wypełniać i wszystkie rozkazania Boskie ściśle wykonywać. Jeżeli bowiem, gdy królowie i panowie ziemscy rozkazują co sługom i poddanym swoim, to oni wszystko czynić, choćby z ich największą było przykrością, powinni; jako widzimy żołnierzy czyniących, gdy im na ogień sam, na oczywistą śmierć i zranienia najsroższe iść każą: idą na te wszystkie największe niebezpieczeństwa dla wypełnienia rozkazów hetmana i króla swego... Jakoż daleko bardziej, gdy nam Pan Bóg, najwyższy Król, Twórca nasz, większe prawo do rozkazania nam mający, gdy nam, mówię, rozkazuje i wkłada na nas tak słodkie prawo i tak krótkie ku spamiętaniu, a łatwe ku wykonywaniu: Dziesięcioro Przykazania swego, my będziemyż ociągać się i wymawiać od pełnienia onych, lub też z niesłychanej zuchwałości gardzić onymi? Sama wola Pana Boga i rozkazanie Jego najdostateczniejszą powinny by nam być pobudką do zachowywania z największą wiernością i pilnością wszystkich Przykazań Boskich. Lecz nieskończona dobroć Pana Boga nie kontentując się samym rozkazaniem, niezliczone nagrody pełniącym one, a zaś niezliczone kary gwałcicielom ich, w tym i w wiecznym żywocie obiecuje, aby nas tym bardziej pobudziła do zachowania przykazań swoich) (nowość)

Lucjan Siemieński. Dzieje narodu polskiego (Wieczory pod lipą) (uzupełniono)

Lucjan Siemieński. Wieczory pod lipą. Wieczór IV. (Jako Mieczysław nie wdał się w ojca? Żona zawojowała go; a po jego śmierci ze skarbami i synem uciekła. – Naród się cieszy z powrotu Kazimierza. Zdrajca Masław ukarany. Bolesław bije Węgrów, Czechów i Rusinów; wziął Kijów i tam w rozkoszach zepsuł się. Żony nie mogąc doczekać się mężów, powychodziły za innych. Bolesława napomina Biskup Szczepanowski. Cud tego Biskupa. Bolesław rozgniewany na niego, zabija go przy Ołtarzu; za co wyklęty ucieka z Polski i pokutuje) (nowość)

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej (uzupełniono)

Konrad von Bolanden. Luter w drodze do narzeczonej. Zbiegłe mnichy. (W tym samym dniu, kiedy Gizela uchodziła z ojcem i Justem drogą ku zamkowi Arnstein, do którego i Koppe zdążał z Katarzyną i Lutrem z Melanchtonem, odpoczywała niedaleko pysznego zamku mała drużyna w cieniu rozłożystych buków i dębów. Sześć osób składało towarzystwo, z nich cztery widocznie stanu duchownego, bo habit nosiły. Siedzieli razem, oparci plecami o drzewa. W ręku ich puchar, w środku wiele jadła i mały sądek, z którego czerpiąc wyśmienitego nabierali humoru. Żartowali, śmiali się, poczynali śpiewki, których treść nie bardzo odpowiadała szacie zakonnej. Za przedmiot dowcipów, bardzo nieraz tłustych, służyło im życie klasztorne, przy czym bynajmniej siebie nie oszczędzali, dawniejsze skromne życie w klasztorze nazywali głupstwem, a sławili obecne życie, którego nie ścieśniały prawa. Złośliwie odzywali się o dyscyplinie kościelnej, ale za to mało słów mieli na wyniesienie czystego Słowa Bożego, które wyszło z zakonu Augustynianów) (nowość)

Z "Róży Duchownej". Za przyczyną Maryi. Przykłady opieki Królowej Różańca św. (uzupełniono)

Z "Róży Duchownej". Różaniec w niebie. (Pewien zakonnik, kartuz, zmarł w r. 1431 jako świątobliwy sługa Boży w klasztorze w Treves. Za zrządzeniem Bożym jeszcze za życia na ziemi, kiedy odmawiał nabożnie różaniec, ujrzał rąbek chwały Bożej. Dla zachęty drugich widzenie swoje opisał, które przedstawiało się w ten sposób. W rozwartych niebiosach widział Majestat Boży wśród niepojętej jasności. Najświętsza Panienka na czele aniołów, dziewic i świętych zbliżyła się do tronu Boga, upadła z całym zastępem na kolana i dziękowała, że Bóg za Jej pośrednictwem dał ludziom różaniec. Następnie całe grono niebieskie wśród cudnej muzyki aniołów rozpoczęło różaniec i po każdym "Zdrowaś" dodawało "Alleluja") (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Przewodnik do nieba. XIII. O miłości. (Miłość jest bardzo potężna; ona miłującego przemienia w przedmiot umiłowany. Miłość jest pewnego rodzaju porzuceniem samego siebie, jest odejściem od siebie, jest śmiercią dobrowolną. Kochający jest zupełnie obcym dla siebie, on o sobie nie myśli, nie stara się o siebie, nie pracuje dla siebie, a nigdzie go nie znajdziesz, jedno u umiłowanego. O jakże nieuczciwie kocha, kto nie Boga kocha! Nie może bowiem nasycić się przedmiotem miłości, kto kocha się w rzeczach światowych, bo one jako przemijające i znikome nie mogą zaspokoić pragnienia duszy. Kto zaś Boga miłuje, ten jest w Bogu; a przestając żyć w sobie, żyje w Tym, w którym wszystko żyje, który jest naszym celem i dobrem nieodmiennym. Miłość światowa jest gwałtowna i pełna goryczy; miłość Boża jest spokojna i słodka; tamtą trapi zazdrość, w tej nie ma najmniejszego współzawodnictwa; tamta drży przed tym, by ktoś inny nie kochał ukochanego przedmiotu, ta pragnie aby go wszyscy kochali. A więc jeżeli samego siebie kochasz, kochaj Boga, bo miłując Go, samemu sobie dobrze czynisz. Człowiek może się zmienić i porzucić przyjaciela; Boga nigdy nie utracisz, jeżeli Go sam nie opuścisz) (nowość)

Kardynał Jan Bona OCist. Droga do nieba (uzupełniono)

Kard. Jan Bona OCist. Droga do nieba. XIII. O miłości. Jej natura, przyczyny, skutki, sposoby. O nienawiści. (Wielka jest potęga miłości, bo kochającego w przedmiot ukochany wciela. W niej człowiek jakby odchodził od siebie, jakby zapominał o sobie, jakby umierał dobrowolnie. Jak nie swój jest każdy, kto kocha; nic nie myśli, o nic nie dba, nic nie czyni dla siebie; i zdaje się, że nie żyje, jeżeli nie jest przy kochanej osobie. O! jak to nieszczęśliwe kochanie, jeśli kto Boga nie kocha! bo czyż może wiekować w ukochanym przedmiocie, kto kocha rzeczy ziemskie, które nie mogą nasycić duszy nieśmiertelnej? bo mają koniec, bo są znikome i śmierci podległe. A kto Boga kocha, ten wiekuje w Bogu; a przestając żyć w sobie, żyje w Tym, w którym wszystko żyje, który jest ogniskiem naszego bytu i nigdy niezmiennym dobrem. Miłość ziemska namiętna jest i pełna goryczy; Boska, zawsze spokojna i słodka; tamtą dręczy zawiść, ta od zazdrości jest wolna; tamta się lęka, żeby kto drugi nie kochał, ta żąda, żeby wszyscy kochali. Jeżeli więc kochasz siebie, to kochaj Boga: bo z tego, co kochasz, nie dla Niego, ale dla ciebie wszelkie dobra spływają. Człowiek może się zmienić i zginąć; Boga nie utracisz nigdy, chyba byś sam Go opuścił) (nowość)

Joannes Cardinalis Bona OCist. Manuductio ad coelum, continens medullam Sanctorum Patrum, et veterum philosophorum (uzupełniono)

Joannes Card. Bona OCist. Manuductio ad coelum. XIII. De amore. Quae sit ejus natura. Quae causae, qui effectus. De ejusdem remediis. Addita quaedam de odio. (Magna est amoris potentia: in rem amatam transformat amantem. Quidam sui exitus amor est, quaedam a se peregrinatio, quaedam spontanea mors. A se abest omnis, qui amat; nihil cogitat de se, nihil providet, nihil agit: et nisi ab amato suscipiatur, nullibi est. O quam infeliciter amat, qui Deum non amat! Non enim potest in amato esse, qui diligit terrena, quae animam satiare nequeunt; cum sint finita, et vanitati et morti subjecta. Qui vero Deum diligit, in Deo est; et desinens vivere in se, in eo vivit, in quo omnia vivunt, qui est centrum nostrum, et incommutabile bonum. Amor humanus violentus, et amarus est, divinus semper humilis, et tranquillus: illum cruciat zelotypia, in hoc nulla rivalitas est: ille timet, ne alius amet; hic optat, ut omnes ament. Ergo si te amas, Deum ama: nam quod ames, prodest tibi, non illi. Homo mutari potest, et perire: Deum nunquam amittis, nisi dimittis) (nowość)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae, sive Catechismus ad usum seminariorum (uzupełniono)

Sac. Petrus Ludovicus Danes. Institutiones Doctrinae Christianae... Pars I. Sectio I. Caput XV. De Christi baptismo, jejunio, tentatione et vocatione discipulorum. (Q. 5. Quo se post baptismum suum Jesus Christus contulit? R. Agente eum Spiritu sancto, secessit in desertum, ubi quadraginta dierum JEJUNIUM absque omni cibo peregit. Cum vero post haec esuriret, diabolus scire percupidus, isne ille esset qui coelesti voce denuntiatus erat Filius Dei, variis modis eum tentare aggressus est, quod Jesus permisit, tum ut se vere hominem esse monstraret, tum ut nobis vincendi exemplum, et fiduciam daret. Omni tentatione superata, Ecce Angeli accesserunt, et ministrabant ei. Q. 6. Quid deinceps fecit Salvator noster? R. Ministerii sui functiones exorsus est, quae quidem eo spectabant ut Messiam se probaret, salutarem homini veritatem ostenderet, eumque peccato perditum Deo reconciliaret. Primum patrando miracula, secundum praedicando, tertium moriendo perfecit) (nowość)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot Pana naszego Jezusa Chrystusa w pobożnych rozmyślaniach zawarty (uzupełniono)

Św. Bonawentura Biskup, Doktor Kościoła. Żywot... O sposobie zachowania się w życiu wyłącznie bogomyślnym. (Kto wyłącznie oddaje się bogomyślności, powinien Bogiem tylko być zajętym, i pozostawać w samotności, a przynajmniej w usamotnieniu ducha, o czym mówiłem ci gdy rzecz była o przebywaniu Zbawiciela na puszczy. Nic zgoła z rzeczy tego świata, nic z osobistych potrzeb, nic nawet z rzeczy tyczących się doczesnego dobra najbliższych mu osób, nie powinno zaprzątać jego myśli. Trzeba mu, że się tak wyrażę, wszystko rzucić daleko w tył za siebie, i stać się na wszystko co ziemskie jakby bez czucia, jakby umarłym, by mógł wyłącznie i całkiem zatopić się w Bogu, chyba że mimo woli zmuszony jest zająć się koniecznie czymciś) (nowość)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes Vitae Christi (uzupełniono)

S. Bonaventura Episcopus, Doctor Ecclesiae. Meditationes... De modo vivendi in vita contemplativa. (Contemplator enim soli Deo vacare debet, et manere in solitudine saltem mentis, de qua habuisti supra, de Jejunio Domini. Nihil igitur ad eum de aliquibus rebus communibus vel propriis, nihil ad eum de proximis quantum ad obsequia corporalia pro illo tempore, sed a ratione, et devotione, et compassione intendit ad eos. Nihil etiam ad eum de seipso. Omnia, breviter, debet post tergum projicere, et tanquam insensibilis et mortuus esse, ut soli Deo vacare possit, nisi eum necessitas implicet vel invitum) (nowość)

Tomasz a Kempis. De imitatione Christi. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa (uzupełniono)

Tomasz a Kempis. O naśladowaniu Jezusa Chrystusa. IV. 7. De discussione propriae conscientiae et emendationis proposito. O roztrząsaniu własnego sumienia i o postanowieniu poprawy. (Jęcz i ubolewaj, żeś jeszcze tak cielesnym i światowym: tak nieuskromionym w namiętnościach: tak pełnym pożądliwości. Tak mało czuwającym nad zmysłami: tak często zajętym próżnymi marzeniami. Tak ochoczo nakłaniającym się ku rzeczom zewnętrznym: tak niedbałym w rzeczach wewnętrznych. Tak skorym do śmiechu i do rozrywek: tak ciężkim do płaczu i do skruchy. Tak chętnym do rozkoszy i do wygód ciała: tak leniwym do życia twardego a żarliwego. Tak ciekawym słyszeć nowości i oglądać osobliwości: tak bojącym się wszelkiego upokorzenia i wzgardy. Tak chciwym bogactw: tak skąpym w jałmużnie: takim sknerą we wszystkim. Tak nierozważnym w mówieniu: tak niewytrwałym w milczeniu. Tak niesfornym w obyczajach: tak cierpkim w obcowaniu. Tak niewstrzemięźliwym w jedzeniu: tak głuchym na słowo Boże. Tak skwapliwym do spoczynku: tak opieszałym do pracy. Tak czuwającym na zabawach: tak niecierpliwym, nieuważnym, albo ospałym w modlitwie. Tak niedbałym we wszelkiej modlitwie: tak oziębłym przy Mszy świętej: tak oschłym przy Komunii świętej. Tak łatwo roztargnionym: tak rzadko zebranym w sobie. Tak porywczym do gniewu: tak skorym do obrażania. Tak pochopnym w sądzeniu: tak ostrym w napominaniu. Tak zbytnio radującym się w szczęściu: tak słabym w przeciwnościach. Tak obfitym w dobre postanowienia: a tak ich mało do skutku przywodzącym) (nowość)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi. Considerationes ad cuiusque libri singula capita (uzupełniono)

Thomas a Kempis. De imitatione Christi... IV. 7. De discussione propriae conscientiae et emendationis proposito. (Ingemisce et dole, quod adhuc ita carnalis sis et mundanus; tam immortificatus a passionibus, tam plenus concupiscentiarum motibus; tam incustoditus in sensibus exterioribus, tam saepe multis vanis phantasiis implicatus; tam multum inclinatus ad exteriora, tam neglegens ad interiora; tam levis ad risum et dissolutionem, tam durus ad fletum et compunctionem; tam promptus ad laxiora et carnis commoda, tam segnis ad rigorem et fervorem; tam curiosus ad nova audienda et pulchra intuenda, tam remissus ad humilia et abiecta amplectenda; tam cupidus ad multa habenda, tam parcus ad dandum, tam tenax ad retinendum; tam inconsideratus in loquendo, tam incontinens in tacendo; tam incompositus in moribus, tam importunus in actibus; tam effusus super cibum, tam surdus ad Dei verbum; tam velox ad quietem, tam tardus ad laborem; tam vigilans ad fabulas, tam somnolentus ad vigilias sacras; tam festinus ad finem, tam vagus ad attendendum; tam neglegens in horis persolvendis, tam tepidus in celebrando, tam aridus in communicando; tam cito distractus, tam raro plene tibi collectus; tam subito commotus ad iram, tam facilis ad alterius displicentiam; tam pronus ad iudicandum, tam rigidus ad arguendum; tam laetus ad prospera, tam debilis in adversis; tam saepe multa bona proponens, et modicum ad effectum perducens... Misereri potius eligo quam irasci, parcere malens quam punire. Tam pius et misericors sum, ut semper paratior sim ad indulgendum, quam tu ad paenitendum, promptior ad dandum, quam tu ad rogandum. Quid igitur times, quid trepidas, ad sinum tantae pietatis accedere? Et cur te alienares a gratia mea tam sponte oblata? Quid dicit propheta de me? «Accedite», inquit, «ad eum, et illuminamini et facies vestrae non confundentur» (Ps 33, 6). Ego magis accuso raritatem accessus tui, quam frequentem accessum, et plus timidam verecundiam, quam promptam veniae praesumptionem. De mea bonitate confidere, rectae humilitatis et magnae fidei est indicium. Haec dico, ut non pecces; quodsi peccaveris, non desperes, sed cito resurgas) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes (uzupełniono)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De sanctissimo Sacramento. (Eucharistia est 1. sacramentum fidei, a) quia plurima fidei dogmata ac gravissima mysteria in ea partim veluti continentur, partim supponuntur, et per eam nova quasi luce perfunduntur; b) quia difficillima est intellectu, sensibus, experientiae, naturae legibus repugnare videtur, humanae superbiae adversatur, ideoque plenam rationis subiectionem ac firmissimam requirit fidem; c) quia fidei maxima praebet adiumenta) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De Communione spirituali. (Communio spiritualis est 1. Deo gratissima. Nam a) eo sanctius Deoque gratius est desiderium, quo sanctius illud, quod desideras. Atqui hic desideratur sanctissimum. b) Actus in Communione spirituali eliciti sunt actus illarum virtutum (fidei, caritatis, contritionis etc.), quae Deo maxime placent. c) Deus miraculis nonnunquam ostendit, quam grata sit ei Communio spiritualis (s. Stanislaus, s. Catharina Senensis etc.)) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. Venite ad me omnes! (Considera verbum Christi: "Venite ad me omnes" etc. (Mt 11, 28), applicatum ad s. Communionem, et perpende: 1. Quid Iesus a nobis requirit? a) "Venite". Ergo relinquite alia, quae vos arcent a me (peccata, desideria terrena etc.) venite integri, mente per fidem illuminata et ad me nitente, corde per dilectionem incenso et ad me recipiendum parato. b) "Ad me". Ergo ad Deum vestrum reverenter, ad Redemptorem vestrum fiducialiter, ad Iudicem vestrum humiliter et contriti. c) "Discite a me". Venite hoc fine, ut similes mei efficiamini ergo prompti ad deponenda peccata, impugnandas pravas inclinationes, exercendas virtutes) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De Sanctissimo Corde Iesu. (Cor Iesu in ss. Sacramento est 1. obiectum dignissimum amoris et gaudii nostri, siquidem oceanus est omnis pulchritudinis et bonitatis, fornax ardentissimae erga nos caritatis, thesaurus omnium bonorum, quae nos hic et illic possunt beatificare. Quare hoc cor divinum tenerrimo prosequamur amore, perpetua gratitudine et in eo gaudium consolationemque quaeramus) (nowość)

"Manuale Precum in usum Theologorum". Meditationes. De imitatione Christi. (1. Imitare, sequere Christum. Nam hoc est a) honorificum, gloriosum (propter ducis excellentiam, viae praestantiam, finis eminentiam); b) facile et iucundum (Christus praeit, minus requirit quam mundus, largissimum offert adiutorium iucundissimamque dapem et consolationem, praestantissimos iungit socios); c) utilissimum (quantam acquiremus Dei benevolentiam, protectionem, mercedem); d) necessarium (Christianus debet esse alter Christus, h. e. Christo similis, Christi imitator; Iesus est unica via, in qua si non ambulaveris, finem non assequeris; qui non est conformis unigenito Dei Filio, non est praedestinatus [Rom 8, 29])) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis per omnes anni liturgici dies distributa seu Meditationes ex operibus S. Thomae depromptae (uzupełniono)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De Rore coelesti. (Rorate coeli desuper et nubes pluant justum; aperiatur terra et germinet Salvatorem. Isa. 45, 8. Hic propheta tria indicat de Christi nativitate, nativitatis principium, nascentis ortum, nativitatis fructum. I. – Principium triplex est. Primum, coelum rorans, quasi principium effectivum, scilicet operatio trium Personarum, propter quod pluraliter coeli. Pater Filium mittendo; Filius carnem assumendo; Spiritus sanctus conceptionem faciendo) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De quatuor utilitatibus Incarnationis. (Sunt quatuor utilitates Dominicae Incarnationis. 1° Humanae naturae exaltatio. Cant. 8, 1: Quis mihi det ut inveniam te foris? Gloss. Intus erat dilectus quando in principio erat Verbum; foris fuit quando Verbum caro factum est. Ut deosculer te, id est facie ad faciem videam te, et ore ad os loquar ad te; et jam nemo me despiciat. Gloss. Postquam Christus venit suis infundens spiritum libertatis, etiam Ecclesia ab Angelis honoratur. Unde Apoc. 22, 9. Joanni volenti se adorare, dixit Angelus: Vide ne feceris, conservus tuus sum. Leo Papa: Agnosce, Christiane, dignitatem tuam, et divinae consors factus naturae, noli in veterem vilitatem degeneri conversatione redire) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... Quod Incarnatio est auxilium homini ad beatitudinem tendenti. (Si quis diligenter et pie incarnationis mysteria consideret, inveniet tantam sapientiae profunditatem, quod omnem humanam cognitionem excedat. Unde fit ut pie consideranti semper magis ac magis admirabiles rationes hujusmodi mysterii manifestentur. Considerandum est igitur quod Incarnatio Dei efficacissimum fuit auxilium homini ad beatitudinem tendenti. 1° Perfecta beatitudo hominis in immediata Dei visione consistit. Sed haec visio poterat videri impossibilis propter immensam distantiam naturarum. Per hoc autem quod Deus humanam naturam sibi unire voluit in persona, evidentissime hominibus demonstratur quod homo per intellectum Deo potest uniri ipsum immediate videndo. Fuit igitur convenientissimum quod Deus humanam naturam assumeret ad spem hominis in beatitudinem sublevandam. Unde, post Incarnationem, homines coeperunt magis ad coelestem beatitudinem aspirare. Joan. 10, 10: Ego veni ut vitam habeant, et abundantius habeant) (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... De Christi nascentis benignitate et utilitate. (Apparuit benignitas et humanitas Dei Salvatoris nostri. Tit. 3, 4. Notandum quod Christus exhibuit nobis benignitatem in divinitatis suae communicatione, sed misericordiam in humanitatis nostrae susceptione. Primum ibi: Apparuit benignitas. Ubi dicit Bernardus: «Apparuit Dei potentia in rerum creatione, sapientia in eorum gubernatione, sed benignitas maxime apparuit in humanitate. Magnum enim indicium benignitatis declaravit, qui humanitati Dei nomen addere curavit». Secundum tangitur in his verbis: Non ex operibus justitiae quae fecimus nos, sed secundum suam misericordiam. Unde Bernardus: «Quid tantopere declaravit ejus misericordiam, quam quod ipsam suscepit miseriam? Quid tam pietate plenum, quam quod Dei Verbum propter nos factum est foenum? Unde cantat Ecclesia: Christe Redemptor omnium, ex Patre patris unice») (nowość)

P. D. Mézard OP. Medulla S. Thomae Aquinatis... Natus est Christus passibilis et mortalis. (Deus misit Filium suum in similitudinem carnis peccati. Rom. 8, 3. Non oportuit Deum carnem impassibilem et immortalem suscipere, sed magis passibilem et mortalem. 1° Quia necessarium erat hominibus quod beneficium incarnationis cognoscerent, ut ex hoc ad divinum amorem inflammarentur: oportuit autem ad veritatem incarnationis manifestandam, quod carnem similem aliis hominibus sumeret, scilicet passibilem et mortalem. Si enim impassibilem et immortalem carnem suscepisset, visum fuisset hominibus qui talem carnem non noverant, quod aliquod phantasma esset et non veritas carnis) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis, Doctoris Angelici, totius Summae Theologicae Conclusiones (uzupełniono)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De subjecto habituum. (Utrum in corpore sit aliquis habitus. Co. – Habitus, prout sunt in subjecto in ordine ad opus, non sunt principaliter in corpore ut in subjecto; ut vero disponunt subjectum in ordine ad formam, sic in corpore sunt ut habituales quaedam dispositiones illius) (nowość)

Divi Thomae Aquinatis totius Summae Theologicae Conclusiones. De causa habituum quantum ad generationem ipsorum. (Utrum aliquis habitus sit a natura. Co. – Cum inter alios habitus intellectus principiorum omnibus insitus sit, aliquis a natura habitus inest) (nowość)


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
Wybrane teksty z poprzednich aktualizacji:

(6 kwietnia 2016)
Św. Pius X, Papież. 
Pierwsze początki katechizmu dla małych dziatek. - Katechizm Krótki. - Katechizm Większy. - Nauka o świętach Pana Jezusa, Matki Boskiej i Świętych Pańskich. - Krótka Historia Religii
Papież Pius IX. 
Modlitwa o nawrócenie kacerzy i schizmatyków
Ks. Benedict Hughes CMRI. 
"Papież" Franciszek kontra św. Franciszek. Haniebna karykatura Wielkiego Świętego ( PDF )
Bp Karol Ludwik Gay. 
Wykład tajemnic Różańca św. O nabożeństwie Różańca świętego ( PDF )
Ks. Piotr Collet CM, Doktor Teologii. 
Medytacje rekolekcyjne
O. Leon Pyżalski CSsR. 
Droga dziecięctwa duchownego. Rozmyślania na wszystkie dni roku
"Przegląd Kościelny". 
Jurysdykcja kościelna i jej uzupełnienie ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
Canticum fratris Solis vel Laudes creaturarum. Pieśń słoneczna albo pochwała stworzeń ( PDF )
Św. Franciszek z Asyżu. 
List do wiernych ( PDF )
S. Franciscus Assisiensis. 
Epistola ad fideles ( PDF )

(8 marca 2016)

"Novus Ordo Watch". 
Kiedy Nestoriusz utracił swój urząd? Obalenie zarzutów Johna Salza i Roberta Siscoe ( PDF )

(2 marca 2016)
Św. Cyprian Biskup Kartaginy i Męczennik. 
O modlitwie Pańskiej ( PDF )
S. Cyprianus Episcopus Carthaginensis et Martyr. 
Liber de oratione dominica ( PDF )
Ks. Jan Rosiak SI
.
 Wiara i "doświadczenie religijne" ( PDF )
In orationem dominicam, Tertulliani, S. Cypriani et S. Thomae Aquinatis commentaria
  ( PDF )
Officium parvum Beatae Mariae Virginis. Małe oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny (pacierze). Według brewiarza rzymskiego w tekstach łacińskim i polskim. Wstęp i objaśnienia napisał Br. D. K. III Zakonu św. O. Dominika. Oficjum za zmarłych. Officium defunctorum. Dodatek: Msza święta, litanie i różne nabożeństwa
 ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio reklamuje apostazję ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Książka FSSPX o sedewakantyzmie ( PDF )
O. Brunon Vercruysse SI. 
Przewodnik prawdziwej pobożności. Pobudki do czynienia pokuty, wyjęte z rozważania niegodziwości grzechu

(2 lutego 2016)

Bp Donald J. Sanborn. 
Bergoglio podważa dogmat przeistoczenia i potępia katolicki "fundamentalizm" ( PDF )
Petrus. 
Podsumowanie 40 lat lefebryzmu! ( PDF )
Ks. Antoni Krechowiecki
.
 Errata historii co do Papiestwa w kolei wszystkich wieków. Studium krytyczne ( PDF )
P. J. Berthier MS. 
Sententiae et exempla biblica ex Vetere et Novo Testamento excerpta et ordinata
Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. 
Pismo święte wybrane z Ksiąg Starego i Nowego Zakonu
Ks. Jakub Wujek SI, Bp Władysław Krynicki. Krótkie nauki homiletyczne. Niedziela Mięsopustna czyli Sześćdziesiątnica

(13 stycznia 2016)

"Przegląd Powszechny". S. M. 
Adolf Hitler i jego program ["Mein Kampf"] ( PDF )
A. van Dyle. 
Hitleryzm a religia ( PDF )

(1 stycznia 2016)
Bp Donald J. Sanborn. 
Podsumowanie modernistycznego "Synodu o rodzinie" (2015) ( PDF )
Ks. Tomasz Kowalewski. 
Liturgika, czyli Wykład obrzędów Kościoła katolickiego
O. Hieronim Savonarola OP. 
Triumf Krzyża, czyli O prawdzie Wiary. IV. 7. Kompletna irracjonalność mahometańskiej sekty (PDF)
P. Hieronymus Savonarola OP. 
Triumphus Crucis, sive De veritate Fidei. IV. 7. Mahumetanorum sectam omni ratione carere (PDF)
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
Il Trionfo della Croce. IV. 7. Che la setta de' Maomettani è tutta irrazionabile ( PDF )
Fr.. Jérôme Savonarole OP.
Le Triomphe de la Croix. IV. 7. Que la secte des mahométans est toute déraisonnable ( PDF )
Fra. Girolamo Savonarola OP. 
The Triumph of the Cross. IV. 7. The Utter Irrationality of the Mahometan Religion (PDF)
P. Parthenius Minges OFM. 
De excellentia religionis christianae ( PDF )
S. Vincentius Ferrerius OP.
Tractatus de vita spirituali

(30 listopada 2015)
Bp Mark A. Pivarunas CMRI. 
Wizyta antypapieża Franciszka w USA i "Synod o rodzinie" (2015) ( PDF )
Bp Donald J. Sanborn. 
Ohyda spustoszenia! Bergoglio wspiera przestępców, komunistów i zboczeńców ( PDF )
Kapłan Archidiecezji Gnieźnieńskiej. 
Grzechy wołające o pomstę do nieba ( PDF )
Ks. Jakub Górka.
Cześć Maryi. O pobudkach i środkach nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny
Ks. Piotr Ximenes. 
Krótki wykład świętych Ewangelii na niedziele i święta całego roku

(31 października 2015)
"The Reign of Mary". Czy Franciszek jest prawdziwym papieżem? - dlaczego to ma znaczenie ( PDF )
P. Joannes Baptista Lohmann SI, P. Victor Cathrein SI. 
Vita Domini Nostri Jesu Christi e quatuor Evangeliis ipsis ss. librorum verbis concinnata
Ks. Edward Górski. Jezus Chrystus w świetle Ewangelii

(1 października 2015)
O. Henryk Jackowski SI. Ewangelie niedzielne i świąteczne z objaśnieniami. Wydanie piąte
Ks. Benedict Hughes CMRI. Nowa encyklika: Bergoglio wykorzystuje koniunkturę na "zmiany klimatyczne"
"Myśl Katolicka". 
Około integralizmu katolickiego ( PDF )
S. Alphonsus Maria de Ligorio, Ecclesiae Doctor. 
Opera dogmatica. (Ex italico sermone in latinum transtulit, ad antiquas editiones castigavit notisque auxit Aloysius Walter CSsR)


KSIĄŻKI W FORMACIE DJVU

ARTYKUŁY I KSIĄŻKI W FORMACIE PDF

KATECHIZMY KATOLICKIE I NAUKI KATECHIZMOWE

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Jezus Chrystus, Zbawiciel świata ( PDF )

F. J. Holzwarth. Historia powszechna. Odrodzenie ludzkości ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Urban VIII, Papież Benedykt XIV. Wyznanie Wiary dla chrześcijan wschodnich ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Św. Pius X, Papież. Encyklika Pascendi dominici gregis o zasadach modernistów ( PDF )

Ecclesiae Magisterium. Papież Pius XI. Encyklika Mortalium animos. O popieraniu prawdziwej jedności religii ( PDF )

Ks. Paweł Smolikowski CR. Katechizm sporny. (Rozprawa z sceptykami, z racjonalistami, z indyferentnymi i z heretykami)

O. Jan Jakub Scheffmacher SI. Katechizm polemiczny czyli Wykład nauk wiary chrześcijańskiej przez zwolenników Lutra, Kalwina i innych z nimi spokrewnionych, zaprzeczanych lub przekształcanych ( PDF )

Ks. Zygmunt Chełmicki. Ojców naszych Wiara Święta (mały katechizm) ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła. Katechizm mniejszy czyli Nauka Chrześcijańska krótko zebrana ( PDF )

Św. Robert kard. Bellarmin SI, Biskup, Doktor Kościoła.Wykład Nauki Chrześcijańskiej. (Katechizm większy) ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dogmat łaski. 19 wykładów o porządku nadprzyrodzonym ( PDF )

O. Marian Morawski SI. Dziewięć nauk o Sercu Jezusowym, jako Sercu Kościoła ( PDF )

O. Tilmann Pesch SI. Chrześcijańska filozofia życia

Potępienie herezji liberalizmu. Mały katechizm o Syllabusie ( PDF )

Ks. Jacek Tylka. Dogmatyka katolicka. Traktat o Kościele Chrystusowym

Ks. Piotr Semenenko CR. O nieomylności Kościoła

Ks. Franciszek Hettinger. Nieomylność Papieża

Z "Rycerza Niepokalanej". Dlaczego wierzę (47 artykułów apologetycznych)

Henryk Hello. Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia - wolność wyznania - wolność prasy - wolność nauczania ( PDF )

O. Mikołaj Jamin OSB. Myśli Teologiczne odnoszące się do błędów współczesnych. O jedności prawdziwej religii

Ks. Andrzej Dobroniewski. Modernizm i moderniści

Ks. Andrzej Macko. Znaczenie encykliki o modernizmie ( PDF )

Ks. Maciej Sieniatycki. Modernistyczny Neokościół

Ks. Anthony Cekada. Tradycjonaliści, nieomylność i Papież ( PDF )

Bp Mark A. Pivarunas CMRI. Sedewakantyzm ( PDF )

"The Reign of Mary". Stanowisko Teologiczne Zgromadzenia Maryi Niepokalanej Królowej (CMRI) ( PDF )

Ks. Józef Stagraczyński. Historia biblijna. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa

O. Paweł Segneri SI. Kazanie o Bóstwie Chrystusowym ( PDF )

O. Mikołaj Łęczycki SI. Pobudki do unikania grzechu śmiertelnego i kilka innych rozważań pobożnych ( PDF )

O. Jan Tauler OP. Ustawy duchowe. Dzieło z XIV wieku ( PDF )

Św. Piotr Alkantary. Pokój duszy ( PDF )

Ks. Wawrzyniec Scupoli. Utarczka duchowa czyli nauka poznania, pokonania samego siebie, i dojścia do prawdziwej doskonałości chrześcijańskiej

Bp Jan Piotr Camus. Duch świętego Franciszka Salezego, czyli wierny obraz myśli i uczuć tego Świętego

Św. Alfons Maria Liguori, Biskup i Doktor Kościoła. O wielkim środku modlitwy do dostąpienia zbawienia i otrzymania od Boga wszystkich łask, jakich pragniemy ( PDF )

O. Fryderyk William Faber. Postęp duszy, czyli wzrost w świętości

O. Gabriel Paláu SI. Katolik uczynkiem i prawdą (73 artykuły formacyjne)

Bp Michał Nowodworski. Kilka słów Ojców i Nauczycieli Kościoła dla tych, którzy szemrzą w przeciwnościach i cierpieniach ( PDF )

Abp Józef Bilczewski. List pasterski o czci Najświętszej Maryi Panny

Ks. Zygmunt Golian. Konferencje majowe. Rozmyślania na każdy dzień maja ( PDF )

Ks. Kazimierz Buczkowski. Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone. (Wydanie drugie)

Ks. Adam Gerstmann. Święty Augustyn jako teolog, duszpasterz, człowiek ( PDF )

Ks. Jakub Balmes. Fanatyzm i indyferentyzm, ich źródła i następstwa

T. W. "Człowiek" Ernesta Hello

Ks. Władysław Michał Dębicki. Wielkie bankructwo umysłowe. Rzecz o nowoczesnym skrajnym sceptycyzmie naukowo-filozoficznym
(15 artykułów o filozofii nowożytnej)

Ks. Antoni Langer SI. Św. Tomasz z Akwinu i dzisiejsza filozofia

Ks. Jan Badeni SI. Życie św. Ignacego Loyoli, założyciela zakonu Towarzystwa Jezusowego

Kardynał M. Wiseman. Fabiola. Powieść z czasów prześladowania chrześcijan w roku 302

Ultra montes (www.ultramontes.pl)
Redaguje kolegium:
Mariusz Gruszeczka, Michał A.Nowak, Mirosław Salawa.
Współpraca:
Iwona Olszewska.